II SA/Łd 922/10

Dnia 26 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. E. G.-S. w dniu 9 lipca 2007r. wniosła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu jednorodzinnego, całorocznego, murowanego, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. 140, działka nr 148. W charakterystyce inwestycji Inwestor określił -zaopatrzenie w wodę i energię elektryczną z ul. S., ogrzewanie - kominkowe i pompa cieplna (ogrzewanie podłogowe), odprowadzanie ścieków - przydomowa oczyszczalnia ścieków. W zakresie sposobu zagospodarowania terenu i charakterystyki zabudowy inwestor określił - dom z poddaszem użytkowym o pow. użytkowej ok. 200 m2, budynek o wymiarach o 17m x 14 m. Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...]. w oparciu o ustalenia analizy urbanistycznej odmówił ustalenia warunków dla wnioskowanej inwestycji i stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie spełnia łącznie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), i w rozporządzeniu wykonawczym. Ponadto wskazano, że teren nieruchomości położony jest w strefie zasięgu wód powodziowych oraz w strefie - ścisłej ochrony i regulacji hydrologicznej, co potwierdza opracowanie "Analiza zasięgu terenów dolin rzecznych na obszarze Miasta Ł. i zasad zagospodarowania" sporządzone na zlecenie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w sierpniu 2007r przez Międzynarodowe Centrum Ekologii PAN. Po rozpatrzeniu odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]. nr [....] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Natomiast E. G.S. i K. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., który wyrokiem z dnia [..] sygn. [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł., zalecając w głównej mierze wyjaśnienie kwestii dostępności działki do drogi publicznej z uwzględnieniem jej legalności. Organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskutek odwołania Inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [..]. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując miedzy innymi, że sprawa wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w zakresie warunków wymaganych przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Następnie organ I instancji przeprowadził uzupełniające postępowanie w zakresie wskazanym przez Kolegium: w tym zakresie uzupełniono analizę urbanistyczną, w szczególności o możliwość ustalenia linii zabudowy i obszarów spełniających warunki do zabudowy oraz dostępu do drogi publicznej. Pismem z dnia 27 grudnia 2009 r. organ I instancji wezwał E. G.-S. oraz K. S. do uzupełnienia przedmiotowego wniosku w zakresie wyjaśnienia kwestii dostępu przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej, przez dostarczenie wyroku Sądu wyjaśniającego kwestię ustanowienia drogi koniecznej lub wystąpienie o zawieszenie postępowania do czasu ustanowienia przedmiotowej drogi przez sąd. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożyli oryginał oświadczenia W.A. o wyrażeniu zgody na wytyczenie drogi służebnej przez działki o numerach 175 i 261 których jest właścicielem, natomiast wnioskodawcy nie złożyli wniosku o zawieszenie postępowania. Decyzja Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...]. zapadała w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, którego ustalenia – zdaniem organu – wykazały, że planowana inwestycja nie spełnia łącznie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), czym uzasadniono odmowę ustalenia warunków zabudowy. Organ I instancji na podstawie ustaleń postępowania stwierdził, że planowana inwestycja nie spełnia łącznie wymogów określonych przepisem art. 61 ust. 1 ustawy, w tym pkt 1, 2, 4 i 5, a ponadto przedmiotowa działka w całości położona jest w strefie zasięgu wód powodziowych i strefie ścisłej ochrony i regulacji ekohydrologicznej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy materiał dowodowy został uzupełniony w zakresie wskazanym w orzeczeniu Kolegium oraz zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu i zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie przed wydaniem decyzji. Organ I instancji podał, że z ustaleń analizy wynika, że przedmiotowa działka położona jest w terenie otwartym pomiędzy rzekami S. i Z. na terenach łąki i pastwisk, częściowo zadrzewionych, podmokłych i narażonych na okresowe podtopienia. Wzdłuż istniejących ciągów komunikacyjnych ( ul. S. i droga wewnętrzna) znajdują się budynki w zabudowie mieszkalnej i zagrodowej, na podstawie których wyznaczono możliwe do przeprowadzenia linie zabudowy i potencjalne obszary, w których możliwe jest wprowadzenie nowej zabudowy spełniającej wymogi tzw. "dobrego sąsiedztwa". Z ustaleń wynika, że działka objęta wnioskiem znajduje się poza wymienionymi obszarami. Na załączniku graficznym wyznaczono frontowe linie zabudowy i maksymalne tylne linie możliwej zabudowy, wyznaczając w ten sposób obszary, w granicach których możliwe jest wprowadzenie nowej zabudowy. Z przeprowadzonej nowej analizy nie wynika możliwość zabudowy terenów znajdujących się za rzekami, w tym również nie ma możliwości ustalenia tam jakiejkolwiek linii zabudowy. Ponadto z analizy wynika, że parametry budynków mieszkalnych, wskazane przez Inwestora i w uzasadnieniu wyroku WSA w Ł. jako potencjalne dobre sąsiedztwo, również nie są wystarczające dla planowanej inwestycji. Nadto organ I instancji wskazał szczegółowo, że w granicach obszaru objętego analizą znajdują się dwa budynki mieszkalne usytuowane po przeciwnej stronie rzeki Z.: - S. 138 - stosunek powierzchni zabudowy budynku do powierzchni działki - 0,019, - S. 140 - stosunek powierzchni zabudowy budynku do powierzchni działki - 0,004 oraz budynek mieszkalny usytuowany po przeciwnej stronie rzeki S.: - S. 120 - stosunek powierzchni zabudowy budynku do powierzchni działki - 0,005 - poza granicami obszaru objętego analizą po przeciwnej strome rzeki S. znajdują się dwa budynki mieszkalne: - S. 122a -stosunek powierzchni zabudowy budynku do powierzchni działki - 0,027 - S. 122 - stosunek powierzchni zabudowy budynku do powierzchni działki - 0,015 Budynki o wysokości przeważnie jednej kondygnacji (tylko budynek przy ul. S. 122 można uznać za dwukondygnacyjny), o szerokości elewacji frontowej 5-10 m, o wysokości do kalenicy około 7-8 m. W odniesieniu do parametru wskaźnika powierzchni budynków mieszkalnych wskazano, że z obszaru objętego analizą średni wskaźnik wynosi: 0,0115., maksymalny wskaźnik wynosi: 0,019; zaś przy uwzględnieniu budynków znajdujących się poza obszarem objętym analizą średni wskaźnik powierzchni budynków mieszkalnych wynosi 0,014, a maksymalny wskaźnik wynosi 0,027. Organ I instancji wskazał, że ustalenia analizy w odniesieniu dla wnioskowanej działki o powierzchni 2350 m2 pozwoliłyby na następujące parametry: powierzchnia zabudowy ewentualnego budynku mieszkalnego mogłaby wynosić odpowiednio - na podstawie średniego wskaźnika z obszaru objętego analizą 27,03 m2, a przyjmując maksymalny wskaźnik z obszaru objętego analizą: 44,65 m2, na podstawie średniego wskaźnika przy uwzględnieniu budynków znajdujących się poza obszarem objętym analizą 32,9 m2, a przyjmując maksymalny wskaźnik przy uwzględnieniu budynków znajdujących się poza obszarem objętym analizą: 63,45 m2 Organ I instancji wskazał, że wniosek Inwestora przewidywał budowę budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, o powierzchni około 200 m2, o wymiarach około 17 m x 14 m - co daje powierzchnię zabudowy około 238 m2 Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy. W odniesieniu do warunku dostępu do drogi publicznej organ I instancji podał, że przedmiotowa nieruchomość nie posiada dostępu do drogi publicznej, a działka od strony zachodniej graniczy z rzeką Z., od pozostałych stron z działkami o numerach ewidencyjnych 146/1, 150, 261 stanowiących własność prywatną i będących w użytkowaniu rolnym (RV, LV, PsVI, Lz) i żadna z tych działek również nie przylega bezpośrednio do drogi. Organ I instancji powołał się na art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego przez dostęp do drogi publicznej - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ponadto wskazano, na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., który w wyroku z dnia [..] r. sygn. akt [...] stwierdził, że dostęp do drogi musi być legalny tj. prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego. W związku ze złożonym przez skarżących oświadczeniem W.A. o wyrażeniu zgody na wytyczenie drogi służebnej przez jego działki organ I instancji, po analizie układu działek i miejsca usytuowania mostka na rzece S., stwierdził, iż połączenie z drogą publiczną przez działki nr 175 i 261 - należące do W.A. - nie jest fizycznie możliwe, ponieważ te działki nie przylegają do siebie. Droga zwyczajowa zaznaczona jest wyjeżdżonymi śladami na trawie, po terenach działek z których żadna nie ma oznaczenia w ewidencji gruntów jako użytek faktyczny "dr" droga, ale jako użytki rolne - pastwiska, łąki, tereny zadrzewione, wody. Organ wskazał, iż droga zwyczajowa wiedzie przez następujące działki: - działka nr ewid 170 obręb B-57 - właściciel nieustalony, władający Agencja Nieruchomości Rolnych O/ Terenowy w W. Filia w Ł., użytek faktyczny PsVI (0,2527 ha); - działka nr ewid 11/128 obręb B-57 - właściciel nieustalony, władający Marszałek Województwa [...]-Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Ł.; - rzeka S., użytek faktyczny: Wp Kontur klasyfikacyjny: (0,1727 ha); - działka nr ewid 173 obręb B-57 - właściciel nieustalony, władający Agencja Nieruchomości Rolnych O/ Terenowy w Warszawie Filia w Ł., użytek faktyczny PsVI (0,0058 ha); - działka nr ewid 174 obręb B-57 - właściciel nieustalony, władający Agencja Nieruchomości Rolnych O/ Terenowy w Warszawie Filia Ł., użytek faktyczny PsVI (0,0060 ha); - działka nr ewid 260 obręb B-57 - właściciel nieustalony, władający Agencja Nieruchomości Rolnych O/ Terenowy w Warszawie Filia Ł., użytek faktyczny PsVI (0,4127 ha), użytek faktyczny PsVI (0,0065 ha); - działka nr ewid 146/1 obręb B-57 - działka prywatna, użytek faktyczny: Lz,ŁV (0,0575 ha) użytek faktyczny: PsVI (0,0067 ha), użytek faktyczny: Kontur klasyfikacyjny: LV (0,3582 ha) oraz dalej wzdłuż działki objętej wnioskiem tj. działka nr ewid 148 obręb B-57 - właściciel E. G.- S., K. S., użytek faktyczny: Kontur klasyfikacyjny: LV (0,2350 ha). Organ I instancji powołał się na definicję drogi publicznej z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm.) i stwierdził, że proponowanej przez Inwestora drogi dojazdowej nie można uznać jako legalny dostęp do drogi publicznej i drogę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, ponieważ formalnie nie istnieje, nie ma wydzielonego pasa drogowego, a działki po których została "wyjeżdżona" są działkami w użytkowaniu rolnym. Organ I instancji wskazał również, że Inwestor powiadomił o wystąpieniu do Sądu z wnioskiem o ustanowienie drogi koniecznej dla przedmiotowej nieruchomości ( informacja z października 2009 r.) i co do tego brak jest rozstrzygnięcia. K. S. w piśmie z dnia 31 grudnia 2009r. zakwestionował potrzebę ustalenia takiej drogi w świetle orzeczenia SKO uchylającego poprzednią decyzję i wobec posiadania oświadczenia właściciela działek nr 175 i nr 261. Analizując ustalenia postępowania organ I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie dostarczył dokumentów jednoznacznie potwierdzających ustanowienie dojazdu i w tym stanie rzeczy nie został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej. W odniesieniu do warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość ma kontur klasyfikacyjny LV. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, od dnia 1 stycznia 2009 r. (Dz.U. nr 237, poz. 1657) przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zmianami) nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast - w związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że ten warunek został spełniony. W odniesieniu do warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie spełnia tych wymogów ustawy. Organ I instancji powołał się na opinię Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z dnia [...] r. znak [...] i wskazał, że zgodnie z "Analizą zasięgu dolin na obszarze Miasta Ł. i zasad ich zagospodarowania dla potrzeb Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł.", wykonaną w 2007 r. na zlecenie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej przez Międzynarodowe Centrum Ekologii PAN, przedmiotowa działka znajduje się w całości w zasięgu wody powodziowej o prawdopodobieństwie 1% (tzw. wody stuletniej), wyznaczającym zasiąg strefy ściślej ochrony i regulacji ekohydrologicznej. Strefa ta obejmuje cala doliną zalewową rzeki i jest traktowana jako obszar wymagający ochrony ze względów przyrodniczych oraz wprowadzenia zakazu zabudowy ze względu na konieczność skutecznej regulacji procesów hydrologicznych. Jedynym wyjątkiem może być wprowadzanie zabudowy hydrotechnicznej, niezbędnej dla właściwego funkcjonowania systemu rzecznego. Prezydent Miasta Ł. wskazał, że przyjmując ustalone w w/w opracowaniu granice i obszary stref zasiągu dolin rzecznych - ze względu na brak innych, wiarygodnych opracowań - stwierdzić należy, iż w przypadku realizacji zabudowy na przedmiotowej działce nie będzie możliwości zachowania przepisów prawa - ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005r. nr 239, poz. 2019 ze zm.) w tym art. 84 o konieczności uwzględniania granic zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie ich występowania. Bowiem brak uwzględnienia granic zasięgu wód powodziowych może powodować niekorzystne skutki zarówno prawne jak i materialne dla właściciela nieruchomości w przypadku realizacji inwestycji. W ocenie organu I instancji, wprowadzenie zabudowy w obrębie podmokłego dna doliny będzie również powodowało zmiany stosunków wodnych, polegających na dodatkowym odwodnieniu oraz przynajmniej częściowej zmianie ukształtowania terenu, mogących skutkować zmianą naturalnych przepływów wód. Powyższe będzie stało w sprzeczności z kolejnymi przepisami ustawy Prawo wodne, w szczególności z przepisami art. 29 stanowiącym iż właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wód opadowych, art. 27 zabraniającym grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5m od linii brzegu, art. 28 nakładającym na właściciela nieruchomości przyległej do wód obowiązek umożliwienia dostępu do wody. Organ I instancji dokonując analizy w zakresie wymogów ustawy z art. 61 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy wskazał, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy stoi w ewidentnej sprzeczności z art. 82, 84 i 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. G.-S. i K. S.. Wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji lub wydanie decyzji przez Kolegium ze względu na uchybienia prawne ze strony Urzędu Miasta Ł. albo zobowiązanie by organ I instancji wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, celem uniknięcia ponownego biurokratycznego załatwiania sprawy. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji brak załączenia do decyzji odmownej analizy; zakwestionowali przebieg linii zabudowy i zaproponowali swoją wersję. Odnośnie wskaźnika zabudowy odwołujący zakwestionowali zastosowanie § 1 rozporządzenia, a nie § 2 rozporządzenia, bowiem działka nr 148 ma wymiary 45 m x 50m, a wobec tego nie ma przeszkód aby można postawić dom o większym współczynniku. Zdaniem skarżących nie ma znaczenia, że działka położona jest na terenach pastwisk, łąk i terenach podmokłych. Skarżący nadto argumentowali, że gabaryty w terenie analizowanym muszą sobie odpowiadać i wskazali na istniejący budynek przy ul. S. 138. Skarżący wskazali, że działka ma dostęp do drogi publicznej przez mostek i drogę zwyczajową jako drogę wewnętrzną co wynika z wyroków Sądu. Zdaniem skarżących nie było sensu zawieszać postępowania w tym momencie, gdyż jest za dużo kwestii do wyjaśnienia. Odnośnie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt. 3 i 5 ustawy, w ocenie skarżących przytoczone zostały zapisy z poprzedniej decyzji dotyczące wód zalewowych i tych wszystkich pozostałych rzeczy mimo to iż nie ma podstaw prawnych do ich zastosowania. Następnie K. S. zapoznał się z aktami sprawy i wniósł następujące uwagi: 1). ustalenie kto wykonał analizą vide k. 346; 2) ustalenie dlaczego nie można utworzyć nowej linii zabudowy wzdłuż rzeczki i drogi zwyczajowej; 3) uzyskanie takiej samej analizy która powinna być zrobiona dla działki 145; 4) uzyskanie odpowiedzi na pismo z dnia 31.12.2009r. karta 326 ; 5) uzyskanie odpowiedzi na pismo z dnia 21.12.2009r. karta 318 ; 6) wykonanie zleconej analizy stanowiącej o tym, iż droga zwyczajowa to jedyna możliwość dostania się do naszej własności karta 311 wers 30 - UMŁ nie wykonał tego; 7) uzyskanie odpowiedzi z UMŁ na temat w jaki sposób dom na działce 145 tworzy urbanistyczną całość i w jaki sposób wyliczono dla tej budowy przelicznik powierzchni zabudowy; 8) uzyskanie odpowiedzi z UMŁ dlaczego znowu zastosowano jedynie część przepisów z których wyliczono powierzchnie zabudowy oraz utworzenie nowej linii zabudowy ; 9) uzyskanie od UMŁ odpowiedzi w drodze nowej decyzji czy art. 61 ust. 3 i 5 zostały spełnione, czy nie ; 10) uzyskanie od UMŁ informacji dot. tego dlaczego nie stosuje się do zaleceń wydanych w decyzji odwoławczej z dnia 3.12.2009r. karta 316- 307; 11) na jakiej podstawie ponownie Pani C. twierdzi, że budowa nie będzie tworzyła ładu przestrzennego mimo, że działka nr 145 - sąsiednia posiada podobna zabudowę do tej co chcemy wykonać; 12) dlaczego ponownie UMŁ podważa decyzje WSA w Ł. dot. art. 61 ust. l ; 13) uzyskanie odpowiedzi z UMŁ dlaczego urzędnicy postępują zgodnie ze swoim sumieniem, a nie zgodnie z prawem - szczegóły w naszym odwołaniu; 14) zmiana urzędnika zajmującego się nasza sprawą! ; 15) w decyzji udzielenie odpowiedzi czy UMŁ naruszył prawo, czy nie podczas całego postępowania administracyjnego. Jeżeli tak, to kiedy ? W odpowiedzi na powyższe zarzuty Referat Urbanistyki UMŁ - Delegatura Ł.-B. w piśmie z dnia 25 marca 2010r. wyjaśnił, co następuje: ad 1 - karta nr 346 stanowi załącznik graficzny do analizy zawartej na kartach 353-342 , patrz karta nr 252 wiersz 32; ad 2 - zasady tworzenia linii zabudowy na analizowanym obszarze zostały zawarte w w/w analizie ( k. 252 wiersze 36-45); ad 3 - dla działki nr 145 nie wydawano w tutejszym Referacie decyzji o warunkach zabudowy obejmującej budowę budynku mieszkalnego. Zgodnie z posiadaną dokumentacją archiwalną - akt notarialny darowizny z dnia 23 czerwca 1988r. - na przedmiotowej nieruchomości znajduje się "budynek drewniany, ośmioizbowy wybudowany przed 1939rokiem". W aktach znajdują się jedynie dokumenty dotyczące wykonania ogrodzenia oraz przyłącza wodociągowego. ad 4 - pismo z dnia 31.12.2009r. jest odpowiedzią inwestora na wezwanie do uzupełnienia wniosku. Treść w/w pisma uwzględniono w dalszym postępowaniu. ad 5 - pismo z dnia 21.12.2009r. zawierało żądanie niezwłocznego wydania decyzji o warunkach zabudowy co niniejszym uczyniono. ad 6 - analiza dojazdu do przedmiotowej nieruchomości znajduje się na załączniku graficznym zawartym na karcie nr 345. ad 7 - dla nieruchomości o nr ewid. 145 nie wydawano warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego - patrz pkt 3. ad 8 - zasady tworzenia linii zabudowy na przedmiotowym obszarze oraz wszelkie możliwe warianty wyliczenia współczynnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki z uwzględnieniem również budynków znajdujących się poza obszarem analizy zawarto w w/w analizie (patrz karta 252 wiersze 36 do końca oraz karta 351 wiersze od 1-21). ad 9. - informacje odnośnie stanowiska w sprawie spełnienia punktów 3-5 zawarto na stronach 8-9 przedmiotowej decyzji, ad 10. - zalecenia zawarte w cytowanym orzeczeniu SKO zostały zawarte w treści przedmiotowej decyzji, ad 11. - informacje odnośnie stanowiska w kwestii tworzenia ładu przestrzennego zawarto w przedmiotowej analizie w akapicie dotyczącym spełnienia pkt 1, ad 12 - zgodnie z cytowanym wyrokiem WSA " pojęcia działki sąsiedniej nie można rozumieć wyłącznie działki graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji, ale należy pojęcie to odnieść do nieruchomości, terenów położonych w okolicy tworzącej pewna urbanistyczną całość." Stanowisko odnośnie zasad tworzenia ładu przestrzennego i obszarów zabudowy tworzącej urbanistyczną całość zawarto w w/w analizie jak i uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, jak również w uzasadnieniu poprzedniej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, ad 13 - decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa. W chwili obecnej sprawa jest rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., nie można więc ustalać kwestii pracownika prowadzącego sprawę, ponieważ organ I instancji nie prowadzi postępowania, ad 14 - w chwili obecnej sprawa jest rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i w jego kompetencjach leży ocena postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E. G.-S. i K. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 148, obręb B-57, w Ł. przy ulicy S. b.n. (140), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art.61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. Nr 164, poz. 1588), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że przeprowadzona analiza nie wykazała możliwości zabudowy terenów znajdujących się za rzekami, w tym również nie ma możliwości ustalenia tam jakiejkolwiek linii zabudowy. Kolegium podziela również stanowisko organu I instancji co do tego, że parametry budynków mieszkalnych wskazane przez Inwestora, jako potencjalne dobre sąsiedztwo, również nie są wystarczające dla planowanej inwestycji. Organ I instancji dokonał bardzo szczegółowej analizy parametrów powierzchni zabudowy budynku do powierzchni działki. Nadto organ odwoławczy zgodził się z oceną organu I instancji o braku spełnienia dostępu do drogi publicznej o jakim mowa w art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy. Zdaniem organu nieruchomość skarżących nie posiada dostępu do drogi publicznej, bowiem działka ta od strony zachodniej graniczy z rzeką Z., od pozostałych stron z działkami o numerach ewidencyjnych 146/1, 150, 261 stanowiących własność prywatną i będących w użytkowaniu rolnym (RV, LV, PsVI, Lz) i żadna z tych działek również nie przylega bezpośrednio do drogi. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza układu działek i miejsca usytuowania mostka na rzece S. wykazała, iż połączenie z drogą publiczną przez nieruchomości podane w oświadczeniu nie jest fizycznie możliwe, ponieważ te działki nie przylegają do siebie. Nadto organ podniósł, iż wskazana przez skarżących droga nie może być uznana za drogę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, ponieważ formalnie nie istnieje, nie ma wydzielonego pasa drogowego, a działki po których została "wyjeżdżona" są działkami w użytkowaniu rolnym. Odnośnie warunku z art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy - że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia wskazać należy, że z dokumentacji załączonej do akt sprawy wynika, ze w zakresie zapewnienia energii elektrycznej A Ł. spółki z o.o. z [...]. wynika, że zostanie dokonane o ile będą takie możliwości techniczne, natomiast w zakresie sieci wodno- kanalizacyjnej wynika, że Zakład Wodociągów i Kanalizacji w Ł. wskazał na brak możliwości podłączenia przedmiotowej nieruchomości do sieci wod-kan., bowiem działka nie przylega bezpośrednio do pasów drogowych, w których zlokalizowane są miejskie sieci wod-kan. i wobec tego nie ma możliwości podłączenia posesji do sieci miejskiej (pismo z dnia [...]. znak [...]). W świetle tych ustaleń zdaniem Kolegium warunek z art. 61 ust. pkt 3 ustawy nie można uznać za spełniony. W zakresie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy - stanowiący, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cel nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskana przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 27.03.2003r. - organ stwierdził, że ten wymóg jest spełniony. W zakresie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 Kolegium podziela stanowisko organu I instancji, które również powołało się na opracowanie "Analiza zasięgu terenów dolin rzecznych na obszarze Miasta Ł. i zasad zagospodarowania" sporządzone na zlecenie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w sierpniu 2007r przez Międzynarodowe Centrum Ekologii PAN, wskazujące na istnienie w obszarze analizowanym tzw. wody stuletniej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 Kpa i zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 80 kpa, dokonał oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed I instancją. Zdaniem Kolegium jednym z dowodów jest w/w opinia o wyznaczeniu obszaru tzw. "wody stuletniej" i ocena materiału dowodowego przez organ odwoławczy musi uwzględniać również występowania pewnych okoliczności faktycznych oraz powinna być zgodna z prawidłami logiki. Organ podkreślił, że planowany przez Inwestorów budynek mieszkalny ma być usytuowany na terenie działki położonej w całości na terenie doliny rzecznej, stanowiącej obszar zagrożony występowaniem powodzi, zaś w sprawie jest bezsporne, że obecnie brak jest aktualnych uregulowań w planie zagospodarowania przestrzennego dot. objęcia tego obszaru polityką ochronną. Kolegium przypomniało, że taki zapis zawarty był w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego ( Uchwała Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...], ogłoszona w Dz.Urz. Woj.[...] Nr 6, poz. 71 z dnia 21.06.1993r. obowiązujący do 31.12.2003r.) i określał obszar gdzie jest położona przedmiotowa działka, jako tereny dolin rzecznych położone poza obszarami zurbanizowanymi oznaczonymi w planie symbolem 01.01./R.E3.12, na których dopuszczona była lokalizacja nowej zabudowy mieszkaniowej przy równoczesnym spełnieniu warunków: zakaz lokalizacji wszelkiej zabudowy i utrwalania istniejącej w pasie 60 m w obu kierunkach od linii brzegowej cieku w celu ochrony korytarza hydrologicznego, jak i dla zachowania korytarza przewietrzającego, sytuowanie wyłącznie w ramach istniejących skupisk zabudowy, sytuowanie zabudowy wzdłuż istniejących dróg, w pasie 50 m od osi drogi, linie zabudowy i gabaryty budynków nawiązujące do obiektów sąsiednich. Poza istniejącymi skupiskami zabudowy dopuszczona była wyłącznie wymiana zabudowy mieszkaniowej, bez możliwości lokalizacji nowych obiektów. Zdaniem Kolegium nie można pominąć przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, doświadczeń w Polsce związanych z powodzą w 1997r. oraz aktualnych informacji o zasięgu powodzi i skali zniszczeń materialnych z 2010r., które wskazują na istnienie realnego niebezpieczeństwa powodzi, nawet na terenach dolin rzecznych w takich miejscach jak te na obszarze Ł. w sąsiedztwie rzeki S. i Z. i w sąsiednich Gminach. Ponadto – w ocenie Kolegium - realizacja planowanej inwestycji spowodowałaby naruszenie przepisów ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne ( Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz.2019 ze zm.), w tym art. 29 który zabrania właścicielowi gruntu zmiany stanu wody na gruncie i kierunku odpływu wód opadowych, art. 27 -zabraniającym grodzenia nieruchomości przyległych do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegów. Organ zaakcentował, że w art. 82 Prawa wodnego uregulowania w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią wprowadzono zakazy wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią. Zatem z uwagi na brak spełnienia łącznie wymogów określonych w art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku Państwa E. G. -S. i K. S. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie, zaś postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. E. G.-S. i K. S. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., uważając, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucili urzędnikom niekompetencję oraz powolne działanie. Zdaniem skarżących możliwe jest wyznaczenie nowej linii zabudowy. Skarżący stwierdzili, że ich inwestycja przypominałaby bryłą dom usytuowany na działce nr 145, więc nie rozumieją dlaczego nie tworzyłby kontynuacji istniejącej zabudowy. Nadto w ocenie strony działka ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę zwyczajową, która istnieje od długiego czasu. Powiadomili też jednocześnie, iż wystąpili do sądu o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Skarżący wnieśli również o zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 287 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także o przesłanie akt do prokuratury celem wszczęcia postępowania z art. 231 § 1 Kodeksu karnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe stanowisko i argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przesyłało nadto dodatkowe wyjaśnienia tytułem uzupełnienia odpowiedzi na skargę wyjaśnienia i dowody: 1) Uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. podjętą w dniu 7 lipca 2010r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "Dolina S. (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 25 sierpnia 2010r. Nr 245, poz. 1976), która weszła w życie z dniem 9 września 2010r.; 2) Komplet 30 zdjęć wykonanych w dniu 19 stycznia 2011 r. obrazujących stan faktyczny na terenie działki nr 148 oraz na terenach przyległych w tym na terenach działek nr 147/1 i nr 145/1 przy ul. S. 140 i 138, o których mowa w postępowaniu i decyzjach organów administracji. Organ wskazał, że w granicach zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "Dolina S." położona jest przedmiotowa działka nr 148, a więc obejmują ją zapisy uchwały, które jednoznacznie określają zakaz przekształcania obszaru objętego granicami zespołu krajobrazowe- przyrodniczego, jak również zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu ( z wyjątkiem szczególnych prac zabezpieczających), oraz zakaz uszkadzania gleby i zmiany sposobu użytkowania ziemi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogły by skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy cel, jakiemu służy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 w/w ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Każdy przypadek wymagający pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane musi być poprzedzony wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjecie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze, iż inwestycja powstanie, gdyż dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań w zakresie ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę domu jednorodzinnego, całorocznego, murowanego, na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. S. 140, działka nr 148 zaopatrzonego w wodę i energię elektryczną z ul. S., ogrzewanie - kominkowe i pompę ciepła (ogrzewanie podłogowe), przydomową oczyszczalnię ścieków, z poddaszem użytkowym o pow. użytkowej ok. 200 m2, budynek o wymiarach o 17m x 14 m. , wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm). Zgodnie z powołanym wyżej art. 61 ust 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1 - 5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Rozpoznając ponownie sprawę, Sąd niniejszy związany jest ustaleniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., z dnia [...] r. sygn. akt [....] w uzasadnieniu którego stwierdził, że dostęp do drogi musi być legalny tj. prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego. Sąd ten wyrokiem swym przesądził dwie kwestie, po pierwsze, iż na datę orzekania, dostępu do drogi publicznej skarżący do swej działki nie posiadali, po drugie, że organ administracji winien po przez wezwanie skarżących odebrać od nich wyjaśnienia bądź też wezwać do złożenia dokumentów w tym zakresie aby wyjaśnić kwestię dostępu do drogi publicznej, a nie decydować o tym arbitralnie. Przy czym Sąd ten wskazał, iż zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ponadto Sąd zaakcentował, że z dostępem do drogi publicznej nie można utożsamiać li tylko z dostępu faktycznego, a dostęp taki musi być legalny, tj. prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego, powołując się w ty zakresie również na wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1505/05 ( Lex nr 189793). Poglądy wyrażone w omawianym wyroku w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Co zaś się tyczy stanu faktycznego w zakresie wykazania przez skarżących dostępu do drogi publicznej, to należy stwierdzić, iż w dalszym ciągu nieruchomość położona w Ł. przy ul. S. 140, działka nr 148, nie posiada takiego dostępu. Organy administracji w tym zakresie prawidłowo przeprowadziły postępowanie i wykazały w sposób niebudzący wątpliwości brak takiego dostępu, co szczegółowo zostało przytoczone w ramach ustaleń faktycznych niniejszego uzasadnienia. Równie istotna wydaje się być kwestia dobrego sąsiedztwa i gabarytów planowanej inwestycji przez skarżących. W tym zakresie należy również podzielić ustalenia jak i wywody organów administracji. Na załączniku graficznym do analizy wyznaczono frontowe linie zabudowy i maksymalne tylne linie możliwej zabudowy, wyznaczając w ten sposób obszary, w granicach których możliwe jest wprowadzenie nowej zabudowy. Z przeprowadzonej nowej analizy nie wynika możliwość zabudowy terenów znajdujących się za rzekami, w tym również nie ma możliwości ustalenia tam jakiejkolwiek linii zabudowy. Ponadto z analizy wynika, że parametry budynków mieszkalnych, wskazane przez Inwestora i w uzasadnieniu powołanego wyroku WSA w Ł. jako potencjalne dobre sąsiedztwo, również nie są wystarczające dla planowanej inwestycji. Organy szczegółowo wskazały, że w granicach obszaru objętego analizą znajdują się dwa budynki mieszkalne usytuowane po przeciwnej stronie rzeki Z., a stosunek powierzchni budynku do powierzchni zabudowy nie pozwala na posadowienie obiektu o gabarytach wskazanych przez skarżących. Przytoczone szczegółowo w pierwszej części uzasadnienia dane co do powierzchni zabudowy pozwoliłyby na posadowienie na działce skarżących o powierzchni 2350 m2 budynku o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy ewentualnego budynku mieszkalnego mogłaby wynosić odpowiednio - na podstawie średniego wskaźnika z obszaru objętego analizą 27,03 m2, a przyjmując maksymalny wskaźnik z obszaru objętego analizą: 44,65 m2, na podstawie średniego wskaźnika przy uwzględnieniu budynków znajdujących się poza obszarem objętym analizą 32,9 m2, a przyjmując maksymalny wskaźnik przy uwzględnieniu budynków znajdujących się poza obszarem objętym analizą: 63,45 m2. Wyliczenia matematyczne średnich powierzchni zabudowy na działkach sąsiednich są prawidłowe i trudno z nimi polemizować. Wniosek Inwestora przewidywał budowę budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, o powierzchni około 200 m2, o wymiarach około 17 m x 14 m - co daje powierzchnię zabudowy około 238 m2 Na podstawie powyższych ustaleń zasadnie zatem organy administracji przyjęły, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy. Należy się również zgodzić, iż nie wystarczające jest także uzbrojenie terenu dla zamierzenia inwestycyjnego skarżących, brak możliwości podłączenia do miejskiej sieci wodociągowej, skarżący nie wykazali natomiast innej możliwości zaopatrzenia w wodę pitną i zdatną do użytku na potrzeby gospodarstwa domowego. Oczywiście grunt skarżących nie wymaga stosownie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiany sposobu użytkowania Organy zasadnie stwierdziły, że przedmiotowa nieruchomość ma kontur klasyfikacyjny LV. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, od dnia 1 stycznia 2009 r. (Dz.U. nr 237, poz. 1657) przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zmianami) nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Sąd nie podzielił wywodów organów administracji odnoszących się do art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nakazującego zgodność decyzji z przepisami odrębnymi. Do naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne mogłoby dojść między innymi w sytuacji przewidzenia w przepisach prawa miejscowego działki skarżących jako terenu zalewowego, bądź chronionego w sposób szczególny. Wszelkie odwołania organów odnoszące się do zapisów wcześniejszych nieobowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i zapisów studiów, które nie są prawem obowiązującym są nieuprawnione. Również nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia złożona do akt sprawy w dniu 21 stycznia 2011 r. Uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. podjęta w dniu 7 lipca 2010 r. w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Dolina S." opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 25 sierpnia 2010 r. Nr 245,poz. 1976, która weszła w życie z dniem 9 września 2010 r., jako uchwalona już po wydaniu zaskarżonej do Sądu decyzji. Niewskazanie choć jednej z przesłanek art. 61 ust. 1 ustawy skutkuje koniecznością odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. m.ch.