II SA/Łd 933/13

Dnia 4 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. F. o wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowienia w trybie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić wniosek. a.bł. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę J. F. i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...],[...] w przedmiocie odmowy uchylenia zmiany ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Pismem z dnia 11 stycznia 2014r. skarżący wniósł o wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowienia sygnalizacyjnego w stosunku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w trybie art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że od ponad 2 lat zabiega o zmianę decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie podniósł, że dotychczasowym postępowaniu administracyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dopuściło się licznych, rażących naruszeń przepisów polegających między innymi na tym, że: 1. organ błędnie pouczył stronę o środkach odwoławczych; 2. SKO błędnie pominęło art. 87 ustawy o ochronie środowiska, rozpatrując sprawę wyłącznie o Kodeks postępowania administracyjnego; 3. SKO nie przeprowadziło w ogóle postępowania, o którym mowa w art. 63 ustawy o ochronie środowiska, tj. ustalenia konieczności przeprowadzenia oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia; 4. SKO jako organ odwoławczy błędnie uznał, że w niniejszej sprawie organ I instancji dopuścił się naruszenia powagi rzeczy osądzonej, a w konsekwencji tego bezpodstawnie przyjął, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, czego skutkiem było nierozpatrzenie sprawy co do jej istoty. W ocenie skarżącego bez postanowienia sygnalizacyjnego może nie powstać tak potrzebna Regionalna Instalacja Przetwarzania Odpadów Komunalnych do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów zmieszanych o kodzie 20 03 01. Sygnalizacja stwierdzonych uchybień pozwoli na wyeliminowanie w przyszłości nieprawidłowych działań organu administracji publicznej w stosunku do skarżącego i doprowadzi do wykonania zapadłych orzeczeń sądowych, zgodnie z słusznym interesem strony i interesem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 155 § 1 P.p.s.a., w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Z treści powołanego przepisu wynika, że adresatem normy w niej wyrażonej jest sąd orzekający. Jednocześnie w przepisie tym ustawodawca zawarł sformułowanie "skład orzekający sądu może", które należy rozumieć w ten sposób, że wydanie postanowienia sygnalizacyjnego jest fakultatywnym uprawnieniem Sądu, czyli Sąd może wydać to postanowienie, lecz nie ma takiego obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że przez określone w art. 155 P.p.s.a. "istotne naruszenie prawa", należy rozumieć naruszenie prawa tego rodzaju, że choć nie stanowi ono bezpośredniej podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, to świadczy w sposób oczywisty o nieprawidłowościach w rozumieniu lub/i stosowaniu prawa przez organ administracji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 446/11 oraz postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010r., sygn. akt II FSK 1827/08 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W przedmiotowej sprawie sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do jej uchylenia. Motywy rozstrzygnięcia sądu zostały wyjaśnione uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2013r. Ponadto w uzasadnieniu ww. wyroku sąd, stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a., zawarł wskazania co do dalszego postępowania. Odnosząc się do zarzutów w zakresie nieprawidłowego pouczenia skarżącego przez organ administracji o środkach odwoławczych należy stwierdzić, że są one bezpodstawne. W decyzji Kolegium, kontrolowanej w niniejszym postępowaniu zawarte jest pouczenie, że od orzeczenia może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem organu. Prawidłowo też został wskazany termin do wniesienia ww. skargi. Natomiast pozostałe zarzuty zawarte we wniosku o sygnalizację dotyczą zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia i podlegały ocenie w uzasadnieniu wyroku. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego dotyczy postanowienia, którego wydanie leży wyłącznie w gestii sądu, a wobec stwierdzenia braku podstaw do wystąpienia sygnalizacyjnego ww. wniosek jest niezasadny (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 23 lipca 2013r., sygn. akt II SA/Sz 344/13 oraz postanowienie WSA w Olsztynie 2 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Ol 295/11 – orzeczenia dostępne w CBOSA). W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.bł.