II SA/Łd 936/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat E. B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług według obowiązującej stawki przewidzianej dla tego rodzaju czynności w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. art. 3,15,20,32,64a § 1 pkt 1, 121 i 122 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) i § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 04 lipca 1990 r. w sprawie opłat za czynności egzekucyjne oraz sposobu przeprowadzania publicznej licytacji wraz z trybem postępowania przy przechowywaniu i egzekucyjnej sprzedaży niektórych rodzajów nieruchomości (Dz. U. Nr 47 poz. 281 z 1990 r. ze zm. ) oraz art. 123 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nałożył na Panią J. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1.000,00 zł z powodu uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB w Ł. Nr [...] dnia [...] znak: [...] oraz obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68,00 zł i wezwał Panią J. S. do wpłacenia nałożonej grzywny i opłaty na konto Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A BANK w K. SA Filia nr [...] w Ł. o nr [...] w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Jednocześnie organ egzekucyjny w wydanym postanowieniu poinformował zobowiązaną, że w przypadku nie wykonania obowiązku w w/w terminie, będzie orzeczone wykonanie zastępcze, natomiast w przypadku nie wpłacenia nałożonej postanowieniem Nr [...] kwoty w wyznaczonym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Na powyższe postanowienie zobowiązana Pani J. S. złożyła zażalenie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu swego wystąpienia skarżąca wskazała, iż wobec faktu wniesienia do WSA w Lodzi skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...], postanowienie organu I instancji nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia w jej ocenie jest nieprawomocne i nie podlega wykonaniu. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ zażaleniowy uzasadniając swe rozstrzygniecie przytoczył w pierwszej kolejności przebieg postępowania administracyjnego, które w efekcie doprowadziło do prowadzonej przeciw J. S. egzekucji. W uzasadnień organ przywołał rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prowadzącego postępowanie w sprawie samowoli budowlanej kontenera blaszanego jakiej dopuściła się skarżąca na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 81. W wyniku nieprzedłożenie przez inwestora J. S. wymaganych postanowieniem nr [...] tegoż organu z dnia [...] dokumentów, organ nadzoru budowlanego I instancji wydał dnia [...] na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane decyzję nr [...], nakazującą J. S. rozbiórkę kontenera blaszanego. W wyniku złożenia przez J. S. odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wobec nie wykonania przez Panią J. S. obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] nakazującej rozbiórkę blaszanego kontenera, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu 31 sierpnia 2006 roku wystosował do zobowiązanej upomnienie wzywające do wykonania orzeczonej rozbiórki z jednoczesnym zagrożeniem, że dalsza zwłoka w wykonaniu obowiązku spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. W dniu 13 października 2006 r. organ I instancji dokonał kontroli, w wyniku której stwierdzono, iż blaszany kontener objęty przymusową rozbiórką nie został rozebrany. W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji wszczął postępowanie egzekucyjne i postanowieniem nr [...] z dnia [...] nałożył na J. S. grzywnę w wysokości 1000 zł w celu przymuszenia do wykonania w/w obowiązku. Wskazując na zasadność nałożenia grzywny organ podał, iż bezspornie strona nie rozebrała kontenera, stosownie zatem do art. 6 §1 ustawy egzekucyjnej wierzyciel podjął czynności, począwszy od wysłania stronie upomnienia do wykonania obowiązku. Powyższe zatem uzasadniało dalsze czynności w postaci wystawienia tytułu wykonawczego, który został sporządzony zgodnie z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem organu odwoławczego wszystkie działania organu I instancji były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i zasadne wobec poczynionych ustaleń stanu faktycznego. PINB uwzględnił sytuację materialną strony w świetle przepisu art. 121 § 2 w/w ustawy i uznał, iż grzywna w wysokości 1000 zł skutecznie przymusi stronę do wykonania obowiązku. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ uznał je za bezzasadne i nie mające wpływu na zmianę zaskarżonego postanowienia, gdyż sam fakt złożenia do Sądu skargi na decyzję stanowiącą podstawę prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie powoduje automatycznie wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dopiero postanowienie WSA orzekające w tym przedmiocie przesądza czy postępowanie egzekucyjne podlega wstrzymaniu do czasu rozpoznania skargi na decyzję, jak wynika natomiast z akt sprawy pomimo złożenia odpowiedniego wniosku Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, zatem nie zaistniała przesłanka, o jakiej mowa w art. 56 §1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem natomiast z dnia 12 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił przedmiotową skargę, od rozstrzygnięcia tego strona złożyła skargę kasacyjną. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. S. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając postawiony wniosek strona opisała przebieg postępowania administracyjnego w wyniku którego wydane zostało zaskarżone postanowienie i skupiła się również na wykazaniu swej trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie znajdując podstaw do merytorycznej zmiany zaskarżonego postanowienia wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Rozważania w sprawie niniejszej należy rozpocząć od wskazania tytułu egzekucyjnego jakim jest decyzja nr [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wydana na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane nakazującą J. S. rozbiórkę kontenera blaszanego. W wyniku złożenia przez J. S. odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2007 r. w sprawie II SA/Łd 1009/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nakazującą rozbiórkę kontenera blaszanego usytuowanego na nieruchomości w Ł. przy ulicy A 81. Od rozstrzygnięcia tego strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną. Nie nastąpiło w tej sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani rozpoznanie skargi kasacyjnej do daty wyrokowania (ustalona na podstawie informacji systemu sądowego) Decyzja ta, po ustatecznieniu się stała się podstawą do wystosowania upomnienia z dnia 31 sierpnia 2006 roku dla skarżącej do wykonania obowiązku nałożonego wyżej wymienioną decyzją w terminie 7 dni. Upomnienie zostało doręczone w dniu 19 września 2006 r. Po bezskutecznym upływie terminu do wykonania nałożonych obowiązków organ egzekucyjny wystawił tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...], a następnie postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak [...] nałożył na J. S. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 1000 zł. Organ egzekucyjny nie bada w toku postępowania egzekucyjnego prawidłowości tytułu egzekucyjnego, gdyż nie jest do tego uprawniony. Wystawiony w sprawie niniejszej tytuł wykonawczy z dnia [...] r. spełnia warunki formalne określone w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. J. S. po jego otrzymaniu, nie zgłaszała nigdy zarzutów do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Skarżąca wybrała inną drogę, składając zażalenie na postanowienie z dnia [...] o nałożeniu grzywny, które zostało jej doręczone w dniu 23 października 2006 r.. Okoliczności podniesione w zażaleniu jak i następnie powtórzone i rozszerzone w skardze skierowanej do Sądu nie mogły odnieść spodziewanego przez skarżącą skutku. Na datę wydania zaskarżonego postanowienia w sprawie, istniał tytuł egzekucyjny w postaci ostatecznej decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę, upomnienie skierowane do zobowiązanej nie odniosło skutku, został również wydany prawidłowo tytuł wykonawczy. W tych okolicznościach i przy ustaleniach wyżej przytoczonych, za bezskuteczne należy uznać argumenty skarżącej wskazujące na fakt zaskarżenia ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki do WSA w Łodzi. Również trudna sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącej, podnoszona w skardze nie może być podstawą do jej uwzględnienia. Przesłanką uznania słuszności twierdzeń zawartych w skardze nie mogą być też trudności w wyegzekwowaniu obowiązku wynikające z niezadowolenia osoby zainteresowanej utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy albo uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi. Nałożona grzywna jest stosunkowo niska, nawet jak na dochody skarżącej dlatego, iż grzywna taka musi mieć odpowiedni wymiar finansowy aby urealnić, wymóc na osobie zobowiązanej określone zachowanie, co też organ uzasadnił. Ustalenie zatem w niniejszej sprawie wysokości grzywny w celu przymuszenia wykonania przymusowej rozbiórki kontenera blaszanego wybudowanego bez wymaganego stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia, nastąpiło prawidłowo przy uwzględnieniu treści przepisów art. 15 § 1, art. 119, art. 121 oraz art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przywołanych i omawianych w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały, ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2. p.p.s.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów skargę jako bezzasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. W przedmiocie wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 z późn. zm. ).