II SA/Łd 942/18

Dnia 7 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w Z. i R. R. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] nr [...] w sprawie powierzenia spółce A sp. z o. o. z siedzibą w Z. zadania własnego Miasta Z. postanawia: odrzucić skargę. a.bł. Pismem z dnia 23 sierpnia 2018 r. Stowarzyszenie A w Z. oraz R. R., na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 994, dalej jako u.s.g.), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] w sprawie powierzenia spółce A sp. z o.o. z siedzibą w Z. zadania własnego Miasta Z. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: a) art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1998 roku o gospodarce komunalnej poprzez podjęcie uchwały określającej podmiot, a nie sposób i formę prowadzenia gospodarki komunalnej miasta, b) art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez podjęcie uchwały, która narusza zakres zadań kompetencyjnych Prezydenta Miasta Z., c) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez brak wskazania w protokole nr [...] z [...] sesji Nadzwyczajnej Rady Miasta Z. liczby obecnych i nieobecnych radnych w dniu 12 marca 2018 roku, d) art. 11b ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez ograniczenie zasady jawności polegające na opublikowaniu zmienionego protokołu z sesji Rady Miasta bez oświadczenia o jego sprostowaniu i dopisaniu kolejnej osoby radnego, e) art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym poprzez niewskazanie imiennego wykazu głosowania radnych Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy. Na tej podstawie strona wniosła stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Miasta Z. postanowiła o powierzeniu spółce komunalnej "A w Z." Sp. z o.o. w latach 2018-2038 realizację zadań własnych gminy wynikających z zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie kultury fizycznej, turystyki i sportu (również osób niepełnosprawnych), w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, przez budowę i utrzymywanie krytej pływalni wraz z infrastrukturą oraz świadczenie usług związanych z korzystaniem z tego obiektu. Rada w treści uchwały powołała jako podstawę prawną m.in. art. 7 ust. 10 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych stanowią zadania własne gminy, a także art. 4 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce komunalnej oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie. Uchwała ta, zdaniem strony skarżącej, jest sprzeczna z prawem, a na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym jest nieważna. Uchwała została bowiem podjęta z naruszeniem art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 11b ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1998 roku o gospodarce komunalnej i art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała narusza ich interesy prawne. W odniesieniu do R. R. wskazano, że budowa krytej pływalni, o której mowa w zaskarżonej uchwale, ma być prowadzona na działce należącej do spółki A w Z sp. z o.o. przy ul. A w Z. Na działce tej obecnie znajdują się korty tenisowe i łąka. Spółka A w Z sp. z o.o. zawarła w dniu 31 listopada 2017 z R. R. umowę dzierżawy kortów na czas nieokreślony. W ramach umowy dzierżawca gospodaruje kortami, udostępniając mieszkańcom Z. korty wraz z urządzeniami. Na kortach tych R. R., w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą R. R. A, prowadzi również zajęcia nauki gry w tenisa dla dzieci i młodzieży od 15 lat. Na terenie kortów swoje działania od 2010 roku prowadzi także A Z., propagując i rozpowszechniając grę w tenisa w Z., zgodnie z celami statutowymi. Powierzenie przez Radę Miasta zadania własnego polegającego na budowie krytej pływalni spółce A w Z. sp. z o.o. narusza, w opinii strony skarżącej, swobodę działalności gospodarczej R. R. tj. art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców, narusza posiadanie gruntów z tytułu umowy dzierżawy - art. 336 w zw. z art. 693 Kodeksu cywilnego. W stosunku natomiast do A Z. uchwała narusza art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 roku Prawo o stowarzyszeniach poprzez uniemożliwienie dalszej działalności klubu sportowego i propagowania idei sportu i gry w tenisa ziemnego. Uchwała narusza także art. 27 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 roku o sporcie, gdyż nie stwarza warunków sprzyjających rozwojowi sportu. W uzupełnieniu dodano, że obecnie nie zagwarantowano żadnego innego miejsca na budowę nowych kortów w Z. czy w jej okolicach. Uchwała działa na szkodę mieszkańców Miasta Z., w tym najmłodszych uczestniczących w zajęciach sportowych. Nie bez znaczenia, jest również fakt, że 45-letnia tradycja tenisowa ma być zaprzestana, a stowarzyszenie A działające od 2009 roku ma być również pozbawione swojego pomieszczenia klubowego, które tenisiści w znacznej części wyremontowali w 2003 roku z własnych środków. Uzasadniając zarzuty skargi wskazano w pierwszej kolejności, że uchwała narusza przepis art. 4 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, gdyż zgodnie z nim organ stanowiący dokonuje wyboru jedynie sposobu i formy prowadzenia gospodarki komunalnej w zakresie wykonywania zadania własnego. Rada Miasta określiła podmiot obowiązany do wykonania tego zadania. Tymczasem podstawą prawną takiego działania może być jedynie art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, który przewiduje, że jednostki samorządu terytorialnego w drodze umowy mogą powierzać wykonywanie zadań z zakresu gospodarki komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z uwzględnieniem przepisów wymienionych w tymże przepisie (w tym m. in. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych). Oznacza to, że Rada Miasta nie jest uprawniona do powierzenia zadań konkretnej spółce komunalnej bez zawarcia odrębnej umowy lub poprzez powołanie nowej spółki dla realizacji tego zadania. Argumentację tę wspiera również treść art. 20 ust. 2 pkt. 3 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym to do zadań wójta (prezydenta miasta) należy gospodarowanie mieniem komunalnym. Oznacza to, że wybór konkretnego podmiotu, który miałby zarządzać obiektami oraz określenie jego obowiązków godzi w kompetencje organu wykonawczego, jakim w Z. jest Prezydent Miasta. Zdaniem strony wątpliwości dotyczą również protokół [...] z posiedzenia Rady, na której podjęta została uchwała nr [...]. Protokół został bowiem przygotowany nierzetelnie. Do skargi skarżący dołączyli dwa protokoły z tej samej sesji Rady Miasta: pierwszy - pobrany ze strony Biuletynu Informacji Publicznej Miasta Z. w lipcu 2018 r., natomiast drugi - również z tej samej strony w dniu 23 sierpnia 2018 roku. Protokoły te różnią się od siebie w zakresie liczby radnych obecnych na sesji. Ponadto, na stronie internetowej Biuletynu nie umieszczono żadnego oświadczenia o sprostowaniu protokołu, a pierwotny protokół był parafowany na każdej stronie przez Przewodniczącego W. G.. W drugim protokole brak jest natomiast parafek Przewodniczącego na pierwszych czterech stronach protokołu. Podjęcie uchwały w warunkach naruszających zachowanie zasady jawności, o której mowa w art. 11b ustawy o samorządzie gminnym, świadczy z kolei o jej niezgodności z prawem. Dodatkowo protokół (w obu wersjach) nie zawiera informacji, ilu radnych było na sesji po wznowieniu obrad 12 marca. Narusza to art. 11b ustawy o samorządzie gminnym, bowiem prawo obywatela do wiedzy na temat przebiegu obrad sesji, liczby radnych i kworum zostało ograniczone. W tym świetle nie wiadomo również, czy uchwała podjęta została przez wymaganą liczbę radnych i kto był obecny na radzie miasta (art. 14 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). W stosunku do zaskarżonej uchwały brak jest także informacji w Biuletynie Informacji Publicznej i stronie internetowej o imiennym głosowaniu przez radnych, o czym stanowi art. 14 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Z. wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego bądź oddalenie skargi ze względu na brak podstaw prawnych do przyjęcia, iż uchwała narusza prawo bądź jest nieważna. Organ podniósł, że wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. mają obowiązek wykazania nie tylko indywidualnego interesu prawnego, ale także zaistniałego w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszenia tego interesu. Stan zagrożenia naruszeniem interesu nie legitymuje natomiast do wniesienie skargi. Zaskarżona uchwała w swojej treści nie wskazuje tymczasem w żaden sposób miejsca inwestycji powierzonego zadania spółce, a ponadto A Z. nie ma żadnej umowy dzierżawy dotyczącej terenu planowanej inwestycji. W związku z tym, brak jest bezpośredniego związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżących, wynikających z norm prawa, a zaskarżoną uchwałą. W dalszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce komunalnej uprawnieniem przyznanym organom stanowiącym j.s.t. jest wybór sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej. Organ musi przesądzić, czy dane zadanie z zakresu gospodarki komunalnej będzie realizowane samodzielnie przez jednostkę samorządu terytorialnego, czy zostanie powierzone podmiotowi, o którym mowa w art. 3. W przypadku wyboru prowadzenia danego zadania komunalnego poprzez spółkę samorządową konieczne jest przygotowanie statutu lub aktu założycielskiego oraz powołanie spółki w trybie przepisów KSH. W konsekwencji uznania za samorządowe osoby prawne spółek ze 100% udziałem danej j.s.t. dopuszczalne jest powierzenie jej realizacji zadań własnych w zakresie określonym w ustawie o gospodarce komunalnej na podstawie art. 4 tej ustawy, tj. na podstawie uchwały bez konieczności zawierania dodatkowej umowy. W przypadku gdy spółka samorządowa już istnieje, koniecznym jest aby w akcie założycielskim zawarte były zapisy dotyczące celu i przedmiotu działalności spółki w tożsamym zakresie jak powierzone zadanie w uchwale. W przypadku zaskarżonej uchwały zadanie zostało powierzone przez Miasto Z. A w Z. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z aktem przekształcenia Przedsiębiorstwa Komunalnego w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (tekst jednolity uwzględniający zmiany dokonane w dniu 21 listopada 2016 r.) spółka jest jednoosobową spółką Miasta Z., a ponadto w zakresie działalności może prowadzić działalność obiektów sportowych, a także roboty budowlane związane z wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Tak więc cel i przedmiot działalności spółki odpowiada zakresowi powierzonego zadania w uchwale w dniu [...] Zaskarżona uchwała uszczegóławia zakres powierzenia, poprzez wskazanie konkretnego zadania, jakie w ramach świadczenia usług związanych z zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie kultury fizycznej, turystyki i sportu oraz robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków niemieszkalnych wykonywać będzie A Sp. z o.o. - spółka gminna. Gmina, korzystając ze swojej samodzielności, sama dokonuje wyboru formy wykonywania zadań własnych. Jeżeli zadanie wykonuje własna jednostka, w tym wypadku A Sp. z o.o., to mamy do czynienia z wykonywaniem zadań przez gminę. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym organizacjami pozarządowymi, zaś w ust. 3 wskazano, że formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa. Gospodarką komunalną w świetle art. 1 ustawy o gospodarce komunalnej jest wykonywanie przez jednostki samorządu terytorialnego zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Jak stanowi art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej. Oznacza to, że domniemanie kompetencji w tym zakresie przysługuje organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego. Uchwała taka, jako że przekazuje kompetencje i zadania ustawowo przypisane organowi jednostki samorządu terytorialnego na podmiot pozostający poza strukturą tych organów, stanowi akt prawa miejscowego. Wobec tego brak jest podstaw do cedowania kompetencji wynikającej z art. 9 ustawy o samorządzie gminnym na organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Odnośnie zarzutów dotyczących nieważności uchwały z uwagi na ograniczenie jawności polegające na opublikowaniu na stronie BIP zmienionego protokołu z sesji Rady Miasta bez oświadczenia o jego sprostowaniu i dopisaniu kolejnej osoby radnego organ wskazał, że żaden przepis prawa nie nakłada na dzień dzisiejszy obowiązku publikacji protokołów z sesji rady miasta. Zgodnie z art. 11 b ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie gminnym "Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy. Zgodnie z kolei ze Statutem Miasta Z. § 71 ust. 1 "Dostęp do dokumentów obejmuje prawo do wglądu do dokumentacji oraz sporządzania odpisów i notatek, nadto zgodnie z § 72 ust.1 "Wgląd do dokumentacji oraz sporządzanie odpisów i notatek odbywa się wyłącznie na miejscu, w obecności pracownika właściwej komórki organizacyjnej Urzędu Miasta". W związku z tym brak jest podstaw do twierdzenia, iż sposób publikacji w BIP - niewymagany prawem wpływa na ważność uchwał, która została podjęta zgodnie z prawem. Został sporządzony Protokół Nr [...] z [...] sesji nadzwyczajnej Rady Miasta Z. odbytej w dniu [...] i zatwierdzony przez radnych, choć faktycznie zawiera pomyłki pisarskie, jednakże zgodnie z listą obecności w sesji brało udział 19 radnych, a przy podejmowaniu uchwały nr [...] brało udział 15 radnych, a więc kworum było zachowane. Organ przyznał, że art. 14 ustawy o samorządzie gminnym przywołany przez skarżących w skardze, zawierający obowiązek głosowania jawnego na sesjach rady ma odbywać się za pomocą urządzeń umożliwiających sporządzenie i utrwalenie imiennego wykazu głosowań radnych, a także gdy przeprowadzenie głosowania w sposób określony powyżej nie będzie możliwe z przyczyn technicznych wystąpi konieczność przeprowadzenia głosowania imiennego - obowiązywać będzie od następnej kadencji organów. Także wymagania co do imiennych wykazów głosowań radnych podawać się będzie niezwłocznie do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej i na stronie internetowej gminy oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty na obszarze gminy - od następnej kadencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący kwestionują uchwałę Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] w sprawie powierzenia spółce A w Z. sp. z o.o. z siedzibą w Z. zadania własnego Miasta Z.. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a tym samym podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 us.g. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Legitymacja skargowa, która określona jest w art. 101 u.s.g. stanowi lex specialis wobec ogólnej normy wynikającej z art. 28 k.p.a. W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie k.p.a., w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, to w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Powyższe wskazuje na ograniczony zakres kontroli sądowej w stosunku do aktów samorządu terytorialnego, co wynika z konieczności zachowania idei samorządności społeczności lokalnych. Skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r. sygn. akt I OSK 1761/12, LEX nr 1311573). Prawo do wniesienia takiej skargi przysługuje podmiotowi, który wykaże, że zaskarżona uchwała narusza jego indywidualny interes prawny lub uprawnienie, a zatem gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Interes prawny można wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego (należącej do każdej gałęzi prawa, nie tylko prawa administracyjnego) dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - normy, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2016r, sygn. akt II OSK 914/3, LEX nr 2143559). Nie stanowi też podstawy do skutecznego wniesienia skargi na akt prawa miejscowego obawa przed naruszeniem interesów faktycznych. Z treści przepisu art. 101 u.s.g. wynika zatem, że przed przystąpieniem do badania zasadności zarzutów skargi należy wyjaśniać, czy pochodzi ona od podmiotu, którego interes prawny został naruszony kwestionowaną uchwałą. Dopiero w sytuacji, gdyby skarżący wykazał, że kwestionowany zapis narusza jego indywidualny interes prawny, można badać, czy uchwała jest zgodna z prawem. Skarżący R. R. wskazuje, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, bowiem uchwala przewiduje budowę krytej pływalni na działce należącej do spółki A w Z., na której znajdują się korty tenisowe i łąka, przy czym Spółka ta zawarła ze skarżącym umowę dzierżawy kortów, którymi skarżący gospodaruje i udostępnia mieszkańcom, organizując naukę gry w tenisa dla dzieci i młodzieży. Argument ten nie może odnieść skutku. Trafnie organ wskazuje, że uchwała nie wskazuje lokalizacji inwestycji, w szczególności nie wskazuje, że budowa planowana jest na działce, którą dzierżawi skarżący. Nie sposób zatem uznać, że zaskarżona uchwała dotyczy bezpośrednio i realnie skarżącego. Ponadto umowa dzierżawy, którą dysponuje skarżący R. R. nie rodzi po jego stronie takiego uprawnienia, którego skutkiem jest skuteczne zarzucenie naruszenia interesu prawnego. Treść uchwały nadto odwołuje się do zdarzeń przyszłych i na tyle niedoprecyzowanych, że nie dotyka interesów prawnych innych podmiotów. Bezspornie uchwała też nie narusza interesu prawnego Stowarzyszenia A, które nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości. Na rozprawie w dniu 7 marca 2019 roku Prezes A przyznał, że klub posiada jedynie interes faktyczny w kwestionowaniu uchwały Rady Miasta. W żaden sposób zaskarżona uchwala nie wpływa także bezpośrednio i realnie na działalność Klubu i propagowanie idei sportu i gry w tenisa ziemnego. Treść skargi wskazuje na obawy strony skarżącej co do realizacji bliżej nieokreślonej inwestycji w przyszłości. Tymczasem związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony a zaskarżoną uchwałą musi istnieć obecnie, a nie w przyszłości, nadto powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości. Skarżący zwracali uwagę i w skardze i w wystąpieniu na rozprawie na znaczenie działalności klubu tenisowego i prowadzonej przez nich szkółki tenisowej dla idei krzewienia kultury fizycznej wśród młodzieży lokalnej społeczności. Nie negując ich dokonań na tym polu, które z pewnością zasługują na aprobatę i szacunek, nie sposób przełożyć tych argumentów na skuteczność skargi. Reasumując, z uwagi na niewykazanie przez skarżących, że kwestionowana uchwała narusza ich interes prawny, zwłaszcza w aspekcie powoływanych przez nich przepisów przyjąć należy, że skarżący nie mają skutecznej legitymacji w zaskarżeniu spornej uchwały. Jednocześnie w takiej sytuacji przedwczesna byłaby ocena, czy zaskarżona uchwała rzeczywiście narusza powoływane przez skarżących postanowienia o gospodarce komunalnej, ustawy o samorządzie gminnym, czy też ustawy o sporcie. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1308 ze zm). sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z uwagi na powyższe sąd orzekł, jak w sentencji. ał