II SA/Łd 950/18

Dnia 16 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi I. S. i W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące lokalizacji budynku mieszkalnego - oddala skargę. A. P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpatrzeniu odwołania W.S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 127 § 1 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. A 28 w Ł. (działka o nr ewid. 269, obręb [...]). Nie zgadzając się z powyższą decyzją W.S. wniósł odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...], znak: [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołanie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym, który przysługuje od decyzji wydanych w toku postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, jak i nadzwyczajnych. Przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 105 § 1 k.p.a, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przy czym postępowanie uznaje się za bezprzedmiotowe wówczas, gdy brak jest jednego z materialnych elementów stosunku administracyjno-prawnego. Stąd, w ocenie organu II instancji, można wyróżnić przyczyny podmiotowe bezprzedmiotowości, takie jak brak jakichkolwiek osób posiadających interes prawny w sprawie, bądź przyczyny przedmiotowe, to jest takie, które uniemożliwiają organowi dalsze prowadzenie postępowania, w tym przede wszystkim brak przedmiotu postępowania, czy też przepisu prawa materialnego uzasadniającego ingerencję organu. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, iż postępowanie odwoławcze jest oparte w pełni na zasadzie skargowości. Oznacza to, że może być ono skutecznie wszczęte tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej, jaką jest wniesienie odwołania. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w sytuacji nieistnienia żądania uprawnionego podmiotu byłoby dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji prawo złożenia odwołania przysługuje stronie. Zgodnie zaś z normą wyrażoną przepisem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ odwoławczy dodał przy tym, że interes prawny to prawo podmiotowe przyznane przez przepis prawa - konkretne korzyści - które można zrealizować w postępowaniu administracyjnym. Istnienie interesu prawnego znajduje zaś potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny zachodzi w sytuacji, gdy zaistnieje związek pomiędzy obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że fakt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Organ II instancji podkreślił, że o tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w kwestii ustalenia, czy W.S. posiada przymiot strony w myśl art. 28 k.p.a. W tym celu pozyskał materiał dowodowy - wypis z księgi wieczystej Nr [...], z której wynika, że właścicielem działki o nr ewid. 270 położonej przy ul. A 28 w Ł. jest I.S. Oznacza to zatem, że W.S. nie powinien być uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...]z dnia [...]. Organ II instancji dodał, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a, winno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie zaś w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. W konkluzji organ stwierdził, że skoro wykazano, że w niniejszej sprawie środek zaskarżenia został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania, to na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., w związku z art. 105 § 1 k.p.a., należało orzec o umorzeniu postępowania odwoławczego. Na powyższą decyzję organu II instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wnieśli I.S. i W.S., podnosząc, że wnieśli w dniu 1 czerwca 2018 r. nie odwołanie, a zażalenie z dnia 14 czerwca 2018 r. Podnieśli również, że W.S. jest we wspólności małżeńskiej finansowej i fizycznej od 1971 r. i trwa nadal. Zgromadzony dobytek majątkowy od 47 lat jest wspólny. Dodali również, że nie ma między nimi żadnej intercyzy. Ponadto wskazali, że w Sądzie Rejonowym dla Ł. – Śródmieścia W.S. jest stroną, współuczestnikiem, powodem. Ponadto W.S. od 47 lat jest we wspólności małżeńskiej, pełni rolę współwłaściciela dz. 270 i łoży wydatki na utrzymanie gospodarstwa i nieruchomości. Dodatkowo skarżący wskazali, że interes prawny jako strony W.S. jest potwierdzony oświadczeniem ww. Sądzie II Wydziale Cywilnym, a mianowicie, że W.S. wykonywał i wykonuje prace w uprawnieniu właścicielskim w stosunku do nieruchomości oznaczonej jako dz. nr 270 oraz w sposób bardzo widoczny dla otoczenia, niebudzące żadnych wątpliwości w uprawnieniu właścicielskim: w bardzo dużej większości nakład finansowy, w bardzo dużej większości nakładu fizycznego, ponoszenie kosztów związanych z całą nieruchomością, gospodaruje, rozporządza całą nieruchomością, wykonywał i wykonuje prace pielęgnacyjne przez nasadzenia, kupno drzew owocowych, iglaków, krzewów, kwiatów, koszenie, grabienie itd., pobiera pożytki, budował dom jednorodzinny mieszkalny, własnymi rękoma i własnymi środkami finansował, inwestował ww. dom mieszkalny, wykonywał, wykonuje wszelkie naprawy, remonty w wyniku zaistniałych potrzeb, wykonywał i wykonuje wszelkie potrzeby gruntu dz. 270, włada również wraz z I.S. skradzionym w 1993 r., późną jesienią, gruntem który znajduje się w dz. 269 z powodu zmuszania jego władaniem, opłacamy podatek od nieruchomości dz, 270 z wspólnych środków finansowych za 2038 m² powierzchni gruntu. Skarżący podnieśli także, że Sąd Okręgowy w Ł. potwierdził współuczestnictwo W.S. jako strony. Wskazali również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego posiadają wiedzę, że W.S. występuje przed wszystkimi sądami, urzędami, mimo tego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wykluczył ze sprawy W.S. Zdaniem skarżących Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. niesłusznie wykluczył W.S. z postępowania, ponieważ ma on interes prawny. Skarżący wskazali także, iż do skargi załączyli pismo z dnia 18 czerwca 2015r., w którym I.S. powołuje swojego męża W., jako współuczestnika przed wszystkimi sądami i urzędami. Jak również wskazali, że W.S. od 15- stu miesięcy bierze czynny udział w niniejszej sprawie. Dodali, że z chwilą wniesienia zażalenia z dnia 14 czerwca 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odsunął W.S. Skarżący podnieśli również, że nie zgadzają się z decyzją nr [...] wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Zarzucili pominięcie ich sprzeciwu wobec wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego dla R. i A.R. na nieruchomości oznaczonej jako dz. nr 269. Podnieśli również, że organy obu instancji nie zajęły stanowiska w sprawie wydania decyzji i postanowień przez Urząd Miasta Ł. dla R. i A.R., bez aktów własności, mapy prawnej dz. 269. Skarżący dodali, że powyższe decyzje i postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa własności osób trzecich. Według skarżących wszystkie wydane decyzje i postanowienia Urzędu Miasta Ł. dla R.R. i córki A.R. oraz dla T.N. dotyczące budowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na nieruchomości oznaczonej jako działka 269, zostały wydane z pominięciem mapy prawnej dz. 269, co doprowadziło do ukrycia naruszenia prawa własności dz. 270. Ponadto skarżący wskazali, iż R.R. ma postawione zarzuty usunięcia znaków granicznych dz. 269. Jak również podnieśli kwestię poświadczenia nieprawdy w sprawie spadkowej i sprzedaży dz. 269 oraz sfałszowania aktu notarialnego Repertorium A nr [...], paserstwa zakupu działki 269, sfałszowania decyzji ostatecznej podziału dz. 269 i 270 z dnia 9 kwietnia 1993 r., sfałszowania mapy zasiedzenia [...] z dnia 21 grudnia 2016 r. Skarżący podnieśli również, że mapy wysokościowo-sytuacyjne, mapa koordynacyjna, mapy zasadnicze 36-(8-a-4), są mapami nieprawnymi. Również akt notarialny Repertorium A nr [...], inwentaryzacje geodezyjne znajdujące się w aktach sprawy oraz inne mapy zasadnicze są mapami nieprawnymi, o czym zdaniem skarżących wiedział Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. oraz [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skarżący zarzucili, że w wydanej decyzji nr [...] z dnia [...], str. 2, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wpisał numeru mapy zasadniczej, z jakiej daty, na jakiej podstawie prawnej, z czego powstała ta mapa 36-(8-a-4) oraz koordynacyjna 36-(8-a-2) oraz 36 (8-a-3). Mapa zasadnicza jest zdaniem skarżących zmanipulowaną. Skarżący podnieśli, że organ II instancji pominął zażalenie wniesione przez skarżących z dnia 14 czerwca 2018 r. i bezzasadnie przyjął, że W.S. nie jest stroną postępowania. W dalszej części skargi skarżący wnieśli o unieważnienie wszystkich decyzji i postanowień wydanych przez Urząd Miasta Ł. na budowę domu mieszkalnego A. i R.R. oraz decyzji i postanowień wydanych dla T.N. na rozbudowę domu mieszkalnego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 269, które zostały wydane z naruszeniem prawa własności dz. nr 270. Skarżący wymienili w powyższej skardze szereg dokumentów, które załączyli do skargi, jako, ich zdaniem, dowód matactwa akt sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i nie tylko. Skarżący podnieśli również, że skradziono 80 m² gruntu z działki 270 na rzecz działki nr 269. Wskazali, że od 1993 r. nie były wprowadzane żadne zmiany w zakresie powierzchni działek 269 i 270. Działka nr 270 winna mieć powierzchnię 2038 m², a posiada, zdaniem skarżących, 1958 m², natomiast działka nr 269 posiada 2118 m². Dodatkowo skarżący wskazali, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego od 1,5 roku nic nie zrobili, aby zobowiązać [...] Ośrodek Geodezji oraz Państwa N. do przedstawienia do akt sprawy, mapy prawnej nieruchomości oznaczonej jako działka 269 wraz z protokołem wznowienia znaków granicznych działki nr 269. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Następnie pismami z dnia: 16 grudnia 2018 r., 27 grudnia 2018 r., dnia 31 grudnia 2018 r. i 4 stycznia 2019 r. skarżący wystąpili z wnioskami o przeprowadzenie dowodów ze wskazanych w tych pismamach dokumentów. Ponadto pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. skarżący wystąpili z wnioskiem o zmianę terminu posiedzenia sądowego z dnia 16 stycznia 2019 r. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. Sąd odniósł się do pisma zawierającego wniosek skarżących o zmianę terminu posiedzenia i po wysłuchaniu oświadczeń skarżących wniosku tego nie uwzględnił. Ponadto postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżących zawarte w wyżej wskazanych pismach z dnia: 16 grudnia 2018 r. (k. 45-69 akt sądowych), 27 grudnia 2018 r. (k. 73-81 akt sądowych), dnia 31 grudnia 2018 r. (k. 82-85 akt sądowych) i 4 stycznia 2019 r. (k. 87-117). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga I.S. i W.S. podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach. W tym kontekście należy przede wszystkim wskazać, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Wyjaśnić przy tym należy, że na tle powołanego przepisu w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że tego rodzaju rozstrzygnięcie zapada, gdy organ odwoławczy ustali, iż postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, a sytuacja ta wystąpi m. in. wówczas, gdy odwołanie zostanie wniesione przez podmiot niebędący stroną (vide: np. W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, s. 179, R. Hauser, W. Piątek, A. Skoczylas [w:] K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W. Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowanie administracyjne, sądowoadministracyje i egzekucyjne, Warszawa 2013, s. 103, a także wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 942/05, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 50, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma kwestia prawidłowości uznania przez organ odwoławczy, iż skarżący W.S. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie lokalizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. A 28 w Ł. (działka o nr ewid. 269, obręb [...]). Wyjaśnić należy, że kwestię strony w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 28 k.p.a. Zgodnie z którym, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podjęta z tej perspektywy analiza akt sprawy dowodzi, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy W.S. posiada przymiot strony postępowania w rozumieniu powołanego art. 28 k.p.a. W szczególności w świetle tej regulacji dla uzyskania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu wymaganym było ustalenie, że postępowanie dotyczy interesu prawnego W.S., u podstaw którego winien spocząć fakt posiadania statusu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości (dz. nr ewid. 270) względem nieruchomosci objętej zaskarżoną decyzją (dz. nr ewid. 269). W tym celu organ odwoławczy pozyskał materiał dowodowy - wypis z księgi wieczystej Nr [...]. Z wypisu tego wynika, że właścicielem działki o nr ewid. 270 położonej przy ul. A 28 w Ł. jest I.S. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy w oparciu o prawidłowo poczynione ustalenia, iż nieruchomość o nr ewid. 270 stanowi własność I.S., zasadnie przyjął, że W.S. nie powinien być uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]. Ma on bowiem w tym postępowaniu – jak trafnie wywiódł organ – jedynie interes faktyczny, ten zaś nie korzysta z ochrony prawnej. W konsekwencji należało zatem przyjąć, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że odwołanie wniosła osoba niebędąca stroną i umorzył postępowanie odwoławcze. Rozstrzygnięcie to, w ocenie Sądu, w pełni znajduje oparcie w powołanym art.138 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, które to stanowisko Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a, winno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie zaś w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. (vide: np. powołany przez organ odwoławczy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 473/10, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto odnosząc się do kwestii oddalenia licznie składanych przez I.S. i W.S. wniosków dowodowych zawartych w powołanych powyżej pismach należy wyjaśnić, że stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do innych procedur sądowych, ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie dotyczących kwestii legalności zaskarżonej decyzji (a takich wątpliwości Sąd nie miał w kontrolowanej sprawie) i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, uwzględnienie wnioskowanych dowodów, mimo braku spełnienia wskazanej w art.106 § 3 p.p.s.a. przesłanki niezbędności wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, mogłoby zatem prowadzić jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, podjęta w sprawie decyzja odpowiada prawu, a organ ją wydający prawidłowo przedstawił okoliczności uzasadniające podjęcie tego rozstrzygnięcia, co tym samym nie daje podstaw do uznania zasadności przedstawionych zarzutów skargi i podzielenia prezentowanego przez skarżących stanowiska w sprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. k.ż.