II SA/Łd 953/12

Dnia 23 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego p o s t a n a w i a : - oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. ko Postanowieniem z dnia 12 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Powodem odrzucenia skargi, jak wynika z treści uzasadnienia, było wniesienie skargi po terminie. Pełnomocnik skarżącego w osobie radcy prawnego, w dniu 19 września 2012 roku, złożył za pośrednictwem organu skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika. Pełnomocnik faktycznie otrzymał kwestionowaną decyzję dnia 27 marca 2012 roku. Postępowanie reklamacyjne wykazało, że decyzja została odebrana przez pełnomocnika dnia 26 marca 2012 roku, ale tej daty nie napisał na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ani pełnomocnik, ani żaden pracownik kancelarii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Z unormowania przepisu art. 86 i 87 p.p.s.a. wynika, iż aby Sąd przywrócił termin niezbędnym jest spełnienie kumulatywnie 4 przesłanek, a mianowicie: 1. przywrócenie terminu możliwe jest jedynie na wniosek strony (vide art. 86 § 1 zd. I i art. 87 § 1); 2. pismo z wnioskiem należy złożyć w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1); 3. w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2); 4. wraz z wnioskiem należy dokonać czynności, której niedokonano w terminie (art. 87 § 4). Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i stanowiących ważny powód zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek, a więc w szczególności brak winy w niedochowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2001 roku, I SA 1735/00, Lex Nr 54157, postanowienie NSA z dnia 15 marca 2001 roku, I SA 2637/00, Lex Nr 54513, postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2000 roku, I SA 743/00, Lex Nr 54515). O braku winy można zatem mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętnego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Brak uprawdopodobnienia przez stronę przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie powoduje brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 roku, II OZ 42/05, nie publ.). Ustosunkowując się do argumentów wniosku o przywrócenie terminu należy wyjaśnić, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika dokumenty zgromadzone w sprawie wskazują, iż kontestowana decyzja została mu doręczona dnia 26 marca 2012 roku, a nie 27 marca 2012 roku. Dowodem, który potwierdza powołaną okoliczność jest duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru podpisany przez pełnomocnika skarżącego w osobie radcy prawnego. Tenże pełnomocnik w treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podniósł, iż data wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (dzień 26 marca 2012 roku) nie została wpisana ani przez niego, ani przez żadnego pracownika kancelarii. Niemniej jednak wskazać w tym miejscu należy, iż podpisanie przez pełnomocnika zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazuje na to, iż zgadza się on z tym co zostało na tym dokumencie uwidocznione. Gdyby data wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nawet wpisana przez inną osobę niż sam pełnomocnik lub pracownik kancelarii nie była prawidłowa, pełnomocnik powinien odmówić podpisania dokumentu lub przez podpisem poczynić odpowiednie adnotacje. Innymi słowy, podpisując jakiś dokument pełnomocnik wyraża zgodę na to co jest na nim wskazane, zatwierdza jego treść. Pełnomocnik skarżącego w treści wniosku posługuje się określeniem, iż faktycznie odebrał decyzję dnia 27 marca 2012 roku. Sformułowanie to nie zostało jednak skonkretyzowane. Niemniej jednak wskazać należy, iż skutek prawny doręczenia pisma jednostce organizacyjnej powstaje przez sam fakt jego odbioru dokonanego przez osobę upoważnioną. Doręczenie następuje w dacie potwierdzenia przez tę osobę odbioru pisma. Na jej ustalenie nie ma wpływu to, czy osoba ta przekazała następnie pismo osobom powołanym do dokonania czynności, których pismo dotyczyło. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje zatem wewnętrzny obieg korespondencji. W konkluzji wskazać należy, iż strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Standardy wykonywania funkcji pełnomocnika przez takie osoby są znacznie wyższe niż stron, które takowego wykształcenia nie posiadają. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczności przedstawione w uzasadnieniu wniosku nie świadczą bowiem o zachowaniu przez pełnomocnika należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wnioskodawca nie powołał się na fakt, iż w terminie do wniesienia skargi, znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do dokonania czynności. W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. ko