II SA/Łd 956/12

Dnia 5 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania do domu opieki społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. znak: [...] z dnia [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], mocą której skierowano stronę do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu tj. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych, zaznaczając równocześnie, że decyzja ustalająca odpłatność zostanie wydana w późniejszym terminie tj. przy wydawaniu decyzji o umieszczeniu w konkretnym DPS dla osób przewlekle psychicznie chorych. Jak wynika z załączonej do sprawy dokumentacji, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. skierował J. K. do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu tj. do DPS dla osób przewlekle psychicznie chorych, wskazując równocześnie, że decyzja ustalająca odpłatność zostanie wydana w późniejszym terminie tj. przy wydawaniu decyzji o umieszczeniu strony w konkretnym DPS dla osób przewlekle psychicznie chorych. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że z uwagi na wiek, choroby i niepełnosprawność strona nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu i wymaga stałej całodobowej opieki. Tym samym wnioskodawczyni spełnia przesłanki z art. 54 i 56 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, uzasadniające skierowanie jej do DPS, a ze względu na stan zdrowia kwalifikuje się do umieszczenia w DPS dla osób przewlekle psychicznie chorych. Organ I instancji odnosząc się do treści art. 59 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej zaznaczył ponadto, iż w związku z niemożnością umieszczenia w domu pomocy społecznej spowodowaną bardzo dużą ilością wpływających wniosków i dużą ilością osób zainteresowanych skierowaniem i umieszczeniem w łódzkich domach pomocy społecznej oraz brakiem wolnych miejsc w domach pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych, wnioskująca została wpisana na listę oczekujących na miejsce z przewidywanym terminem wydania decyzji o umieszczeniu. Do strony skierowano również pismo z dnia 20 kwietnia 2012 r., w którym MOPS poinformował wnioskodawczynię, że z uwagi na brak wolnych miejsc w DPS-ach nie jest możliwym umieszczenie jej w DPS dla osób przewlekle psychicznie chorych, w tym w DPS w Ł. przy ul. P. 36, a co za tym idzie strona została wpisana na listę osób oczekujących na miejsce. Poinformowano przy tym, że średni czas oczekiwania na miejsce w DPS w Ł. przy ul. P. 36 wynosi około 8 lat, a co za tym idzie termin wydania decyzji o umieszczeniu został określony na 2019 rok. W odwołaniu od tej decyzji J. K. wskazała, że jest osobą bardzo schorowaną, która nie może samodzielnie funkcjonować i wymaga całodobowej opieki i wsparcia aby prawidłowo funkcjonować. Odwołująca zwróciła ponadto uwagę, że jest Świadkiem Jehowy i z tego też powodu wnioskowała o skierowanie jej do DPS A w S., który jest domem dla osób starszych i przewlekle somatycznie chorych. Strona podkreśliła, że z zaświadczeń lekarskich z 1 i 2 września 2011 r. wynikało, że może zostać umieszczona w innym DPS niż dla przewlekle psychicznie chorych, a dla niej, jako osoby niepełnosprawnej praktyki religijne są istotną częścią życia. Zdaniem odwołującej ma ona prawo ubiegać się o skierowanie do DPS w S., ponieważ ma to swoje umotywowanie prawne w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (...) oraz rozporządzeniu w sprawie domów pomocy społecznej i ustawie o pomocy społecznej. Zaznaczyła również w wybranym przez nią DPS są w chwili obecnej wolne miejsca, wobec czego bezzasadne jest czekanie aż 8 lat na umieszczenie w domu na terenie Ł., zwłaszcza, że dom w S. z pewnością jest tańszy niż domy w Ł. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 54 ust. 1, 2, 2a i 59 ustawy z dnia 12 marca 2009 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r., nr 175, poz. 1362 ze zm.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że odwołująca spełnia przesłanki konieczne do skierowania jej do DPS i do takiego domu została skierowana. Przywołując następnie brzmienie art. 54 ust. 1, 2 i 2a ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż możliwe byłoby również umieszczenie wnioskodawczyni w DPS innego typu, niemniej jednak wobec faktu, że strona od lat leczy się psychiatrycznie, co sama potwierdziła, a zasadniczą przesłanką umieszczenia jej w DPS jest pogorszenie się stanu psychicznego, trudno kwestionować wybór dokonany przez organ I instancji. Z tego też powodu Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że pobyt mieszkańca w DPS poprzedza wydanie kilku decyzji administracyjnych. Pierwszą jest decyzja o skierowaniu do DPS, wydawana przez organ gminy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej. Decyzję o umieszczeniu w DPS wydaje organ gminy prowadzącej dom lub starosta powiatu prowadzącego placówkę (a w przypadku regionalnych DPS decyzję o umieszczeniu wydaje marszałek województwa). Nadto, organ gminy właściwej w dniu kierowania do DPS wydaje również decyzję ustalającą opłatę za pobyt w DPS. Zatem pierwszym etapem jest decyzja o skierowaniu do DPS, która jest wydawana na wniosek złożony wraz załącznikami. Decyzja o skierowaniu do placówki jest decyzją w sprawie przyznania świadczenia niepieniężnego w postaci pobytu i usług w domu pomocy społecznej (art. 36 pkt 2 lit. o ups), zatem jej wydanie musi być poprzedzone wywiadem środowiskowym (art. 106 ust. 4 ups). Dane zgromadzone w wywiadzie posłużą również do wydania rozstrzygnięcia w sprawie odpłatności za pobyt w placówce. Decyzja w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej powinna przede wszystkim rozstrzygać o przyznaniu lub nieprzyznaniu świadczenia określonego w art. 36 pkt 2 lit. o ustawy oraz o typie placówki, w której adresat decyzji powinien zostać umieszczony. Natomiast wskazanie konkretnego DPS oraz określenie warunków pobytu powinno nastąpić w decyzji o umieszczeniu w placówce. Dyrektor domu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną o terminie przyjęcia do domu. W razie niemożności umieszczenia w domu pomocy społecznej z powodu braku wolnych miejsc osobę zainteresowaną wpisuje się na listę oczekujących oraz powiadamia się ją o przewidywanym terminie oczekiwania na umieszczenie w placówce. Kolegium podkreśliło ponadto, że uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowałoby w istocie brak możliwości umieszczenia strony w domu pomocy społecznej. Odnosząc się do zarzutów umieszczenia strony we wskazanym przez nią DPS Kolegium zwróciło uwagę, że skierowanie do DPS i umieszczenie w DPS, to dwie odrębne sprawy. Niemniej jednak nie jest możliwe umieszczenie w DPS bez uprzedniego wydania decyzji w sprawie skierowania do DPS. Taka właśnie decyzja (o skierowaniu do DPS) została wydana, i zaskarżona do Kolegium. Inną natomiast sprawą jest decyzja o umieszczeniu w DPS, która może być dopiero następstwem decyzji o skierowaniu do DPS. Zdaniem Kolegium z treści odwołania wynikają natomiast bezsprzecznie argumenty, które należy wziąć pod uwagę, przy wydawaniu decyzji o umieszczeniu strony w DPS. Na marginesie rozważań Kolegium poinformowało, że prawidłowym byłoby wystąpienie odwołującej do organu I instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o umieszczeniu w DPS w trybie natychmiastowym w rozumieniu § 9 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, J. K. powtórzyła w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji i wniosła o wnikliwe rozpatrzenie jej sprawy. Strona zarzuciła, iż organ I instancji w decyzji o skierowaniu do właściwego domu pomocy społecznej, ani jednym słowem nie ustosunkował się do jej wniosku o skierowanie do DPS w S.. Wydane w sprawie decyzje – w jej opinii - lekceważą fakt, że skarżąca jest Świadkiem Jehowy, naruszając tym samym przepisy rozporządzenia w sprawie domów pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. stawiła się skarżąca, która poparła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z uwagi na tak zakreśloną kognicję, Sąd nie ma możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o przyspieszenie skierowania do wybranego przez siebie domu pomocy społecznej. Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o skierowaniu J. K. do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu tj. do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych stwierdził, że rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego konieczne było ich usunięcie z obrotu prawnego. Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z zasadą praworządności, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Stosownie do zasady pogłębiania zaufania wynikającej z art. 8 k.p.a., organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zobowiązane są one także do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 k.p.a.). W końcu, w uzasadnieniu decyzji organ winien w szczególności wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym organ ma obowiązek wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej stanowił przepis art. 54 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "ustawa", w myśl którego, osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej (ust. 1). Osobę taką kieruje się do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, z zastrzeżeniem ust. 2a, chyba że okoliczności sprawy wskazują inaczej, po uzyskaniu zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego na umieszczenie w domu pomocy społecznej (ust. 2). W przypadku gdy przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej danego typu zlokalizowanym najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej wynosi ponad 3 miesiące, osobę wymagającą całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności kieruje się, na jej wniosek, do domu pomocy społecznej tego samego typu zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej, w którym przewidywany termin oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż 3 miesiące (ust. 2a). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że organ I instancji orzekł o skierowaniu strony do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, tj. domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych. Jednocześnie organ powiadomił stronę o tym, że przewidywany termin wydania decyzji o umieszczeniu strony w Domu Pomocy Społecznej przy ul. P. 36 Ł. wynosi około 8 lat i wyznaczony został na rok 2019, z uwagi na to, że wszystkie miejsca są w tym ośrodku zajęte. Z tego też powodu strona została wpisana na listę osób oczekujących na umieszczenie w placówce Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W ocenie Sądu wspomniane rozstrzygniecie nie stanowi pełnego rozpatrzenia wniosku strony o skierowanie do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy uwagę organów orzekających zwrócić należy na treść art. 54 ust. 2a ustawy. Zgodnie z powołanym wcześniej brzmieniem tegoż przepisu reguluje on sytuację, gdy czas oczekiwania na miejsce w danym domu pomocy społecznej wynosi ponad 3 miesiące. W takim przypadku organ powinien podjąć uregulowaną w tym przepisie procedurę uzyskania stanowiska strony w sprawie skierowania jej do innego domu tego samego typu, gdzie czas oczekiwania jest krótszy niż 3 miesiące. Zdaniem składu orzekającego, organy dysponując informacją, że czas oczekiwania na miejsce w domu pomocy społecznej wybranym przez stronę wynosi ponad okres wskazany w przepisie art. 54 ust. 2a ustawy, powinny rozważyć możliwość przeprowadzenia postępowania w trybie tego przepisu w ramach postępowania w sprawie skierowania strony do domu pomocy społecznej, czyli w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zasada ekonomiki postępowania przemawiałaby za połączeniem obu postępowań w ramach jednej procedury. Nadto ogólne zasady postępowania administracyjnego, a w szczególności zasada praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, także potwierdzają powyższy pogląd. Nie bez znaczenia pozostaje także specyfika postępowań w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. Oczywistym jest bowiem, że osoby wnioskujące o skierowanie do takich placówek to osoby starsze i często schorowane, którym bez wątpienia zależy na szybkim umieszczeniu w odpowiednim domu pomocy społecznej. Przyspieszenie terminu umieszczenia w takiej placówce leży także w interesie organów pomocy społecznej, które do momentu znalezienia się wnioskodawcy w takiej placówce, zobowiązane są wielokrotnie zapewnić takiej osobie inne formy pomocy, w tym także usługi opiekuńcze. Na marginesie poczynionych uwag podnieść wypada, że z załączonych do akt sprawy zaświadczeń lekarskich wynika, że strona mogła być skierowana do domu pomocy społecznej innego typu aniżeli dla osób przewlekle psychicznie chorych, jak chociażby dla osób przewlekle somatycznie chorych. Faktem jest, że strona od wielu lat leczy się psychiatrycznie, niemniej jednak z wydanych rozstrzygnięć wynika, że organy obu instancji nie rozważyły, czy z uwagi na wydłużony okres oczekiwania na umieszczenie w danej placówce celowym byłoby skierowanie skarżącej do domu pomocy społecznej innego typu. Kolejną okolicznością, która niewątpliwie umknęła uwadze organów orzekających w sprawie jest fakt, że J. K. we wniosku z dnia 19 sierpnia 2011 r. prosiła o skierowanie do konkretnego domu pomocy społecznej to jest Domu Pomocy Społecznej A w S. (koło S.) lub Domu Pomocy Społecznej A w B.(okolice B.), oświadczając tym samym, że jest zainteresowana skierowaniem do domów pomocy społecznej funkcjonujących na terenie innych powiatów. Wspomniane domy pomocy społecznej są placówkami prowadzonymi przez podmiot niepubliczny. Ustawodawca, kierując się dobrem osób kwalifikujących się do umieszczenia w domu pomocy społecznej, umożliwił im domaganie się od gminy umieszczenia w domu pomocy społecznej, który prowadzony jest przez podmioty niepubliczne, co wprost wynika z przepisu art. 65 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi mianowicie, że do domów pomocy społecznej prowadzonych przez podmioty niepubliczne, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli nie są one prowadzone na zlecenie organu jednostki samorządu terytorialnego, nie stosuje się art. 59-64 (art. 65 ust. 1). W przypadku braku miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym gmina może kierować osoby tego wymagające do domu pomocy społecznej, który nie jest prowadzony na zlecenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub starosty. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 61-64, z tym że wysokość opłaty za pobyt w takim domu określa umowa zawarta przez gminę z podmiotem prowadzącym dom (art. 65 ust. 2). W ocenie Sądu należy zwrócić uwagę, że ustawodawca użył w omawianym przypadku sformułowania "może skierować", a więc takiego samego jak przewiduje to cytowany na wstępie rozważań przepis art. 54 ust. 2 ustawy. Istotna różnica pomiędzy przytoczonymi regulacjami polega jednak na tym, że przepis art. 54 ust. 2 wprowadza zasadę obligatoryjnego kierowania do domu pomocy społecznej w przypadku zaistnienia przesłanek dotyczących stanu zdrowia i wieku danej osoby, która chce skorzystać z opieki w takiej placówce, natomiast przepis art. 65 ust. 2 ustawy, wprowadza wyjątek od tej zasady, przewidujący jedynie możliwość skierowania do domu pomocy społecznej, prowadzonego przez podmioty niepubliczne, co wiąże się z wydaniem decyzji o charakterze uznaniowym. Konieczność wydania rozstrzygnięcia aktem administracyjnym stanowi konsekwencję wprowadzenia przez ustawodawcę możliwości domagania się skierowania do omawianej placówki. Skoro istnieje przepis stanowiący o możliwości takiego skierowania, to oczywistym jest, że odpowiada mu możliwość domagania się tego przez osobę spełniającą warunki z przepisu art. 54 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy (przepis art. 65 nie wyłączył art. 54 ustawy o pomocy społecznej), umieszczenia w takiej placówce. Rozstrzygnięcie podania w tym zakresie musi więc nastąpić w formie decyzji administracyjnej, która w przypadku uwzględnienia podania, będzie stanowiła podstawę do zawarcia umowy z omawianą placówką, a w przypadku odmowy uwzględnienia podania, będzie umożliwiała stronie złożenie odwołania od rozstrzygnięcia, o które miała prawo się ubiegać na mocy art. 65 ust. 2 w/w ustawy. Tożsame stanowisko w tym zakresie zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyrokach z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 1384/10 i II SA/Bd 1321/10, czy też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 379/11 (dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach – www.cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organ I instancji nie rozważył sytuacji skarżącej w kontekście przesłanek określonych w art. 65 ust. 2 ustawy. Warunkiem koniecznym do możliwości uwzględnienia podania o skierowanie do domu pomocy społecznej, prowadzonym przez podmioty niepubliczne jest brak miejsc w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym lub powiatowym. Oznacza to, że obowiązkiem organu było poczynienie ustaleń, czy w domach pomocy społecznej na terenie Miejskiej Gminy Ł. oraz w powiatach, brak jest wolnych miejsc do przyjęcia skarżącej. Okoliczność, że nie godziła się ona na przyjęcie do żadnego innego domu pomocy społecznej, niż ten, który wskazała nie ma tu znaczenia, albowiem ustalenie braku miejsc w domach pomocy społecznej na terenie gminy i powiatu zamieszkania strony, stanowi przesłankę ustawową, warunkującą możliwość skierowania do domu pomocy społecznej, prowadzonego przez podmioty niepubliczne. Organy administracyjne, mimo spoczywających na nich obowiązków wynikających wprost z norm art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie poczyniły w tym kierunku żadnych ustaleń. Reasumując, organy obu instancji prowadząc ponownie postępowanie w sprawie wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej, winny uwzględnić poczynione wyżej uwagi i kierując się zasadą ekonomiki postępowania rozważyć możliwość skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej odpowiedniego typu, w którym przewidywany okres oczekiwania na umieszczenie jest krótszy niż trzy miesiące, a nadto gdyby okazało się, że brak jest takiego domu zlokalizowanego najbliżej miejsca zamieszkania strony rozważyć możliwość skierowania skarżącej do domu pomocy społecznej prowadzonego przez podmioty niepubliczne, uwzględniając okoliczność, że strona z uwagi na swój stan zdrowia zainteresowana jest przede wszystkim takim właśnie rozwiązaniem. Ustalenia organów poczynione w tym przedmiocie winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi art. 107 § 3 k.p.a. Z tych powodów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Jednocześnie kierując się regulacją art. 152 p.p.s.a. i uwzględniając charakter zaskarżonej decyzji Sąd w punkcie II sentencji wyroku orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. B.C.