II SA/Łd 970/18

Dnia 18 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi E. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych - oddala skargę. A. P. Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania Z. K., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Ł. z dnia [...]r. i umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu konstrukcji drewnianej z zadaszeniem na tarasie przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na terenie nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 1e. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, z którego wynika, że decyzją z dnia [...] r. organ I instancji umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie "rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej zlokalizowanego na nieruchomości w Ł. przy ul. A 1e o ogród zimowy". Od powyższej decyzji odwołał się Z. K., wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. W ocenie odwołującego organ dokonał błędnej kwalifikacji prawnej samowolnie dokonanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako obiektu małej architektury, którego budowa nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani też dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej. W celu uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji zwrócił się m.in. do Archiwum Zakładowego Wydziału Zarządzania Kontaktami z Mieszkańcami w Departamencie Obsługi i Administracji Urzędu Miasta Ł., które przekazało uwierzytelnione kserokopie dokumentów związanych z oddaniem do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie przedmiotowej nieruchomości w Ł. Nadto organ I instancji przekazał dokumenty uzupełniającej. Protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 17 listopada 2017 r. z dokumentacją fotograficzną. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania i analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyjaśnił, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Dalej wskazał, iż jak wynika z dokumentacji nadesłanej z Archiwum Zakładowego Wydziału Zarządzania Kontaktami z Mieszkańcami w Departamencie Obsługi i Administracji Urzędu Miasta Ł., przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 4 czerwca 1986 r. oraz decyzji z dnia [...] r. Zauważył, iż wśród dokumentów załączonych do zawiadomienia o zakończeniu budowy jest kopia szkicu geodezyjnego powykonawczego przedmiotowego budynku, sporządzonego przez uprawnionego geodetę, na którym zwymiarowany taras przy budynku mieszkalnym jest oznaczony jako istniejący, a ponadto na w/w szkicu znajduje się informacja naniesiona przez uprawnionego geodetę, że lokalizacja obiektu budowlanego pod względem sytuacyjnym jest zgodna z projektem z dnia 18 czerwca 2001 r. Z kolei w ramach oględzin ustalono m.in., iż inwentaryzacja geodezyjna budynku w części tarasu jest zgodna ze stanem faktycznym, wybudowana na tarasie konstrukcja nie pełni funkcji ogrodu zimowego, gdyż nie posiada ścian. Przegrodę zewnętrzną w dniu kontroli stanowiła plandeka przezroczysta. Konstrukcja zamontowana jest śrubami do posadzki tarasu oraz kotwami do ściany budynku. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z całości materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że na istniejącym tarasie budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej została wykonana konstrukcja drewniana z zadaszeniem, posiadająca wykorzystywane czasowo osłony z przezroczystej plandeki. Przedmiotowa konstrukcja drewniana służy przechowywaniu roślin. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa konstrukcja drewniana z zadaszeniem jest funkcjonalnie powiązana z tarasem i razem tworzą całość funkcjonalno – użytkową z budynkiem mieszkalnym. Ze względu na trwałe związanie z budynkiem mieszkalnym przedmiotowa konstrukcja drewniana nie może być uznana za odrębny obiekt budowlany tj. nie jest to, ani obiekt małej architektury, ani budynek, ani też budowla. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na powyższe, za błędną należy uznać kwalifikację prawną dokonaną przez organ I instancji, że w omawianym przypadku konstrukcja drewniana stanowi obiekt małej architektury tj. "pergolę" służącą rekreacji, która stosownie do brzmienia art. 30 ust. 1 pkt. 1 i 4 Prawa budowlanego nie wymagała pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż sporna konstrukcja nie jest przydomową oranżerią (ogrodem zimowym), o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt. 20 Prawa budowlanego, jak również nie może być uznana za altanę. Zdaniem organu II instancji wykonanie konstrukcji drewnianej na tarasie przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym nie może zostać również zakwalifikowane jako "zainstalowanie urządzenia na obiekcie budowlanym" (takiego, jak np. antenowe konstrukcje wsporcze), w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, ze względu na jego własną konstrukcję nośną opartą o trzy slupy, oraz fakt że nie pełni wyłącznie funkcji zadaszenia tarasu, a służy pełniejszemu wykorzystaniu tarasu. Wskazana konstrukcja drewniana stanowi z budynkiem całość techniczno - użytkową, zapewniając jego obsługę. Nie spełnia jednakże wymogów definicji "urządzenia budowlanego" wskazanego w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, tj. urządzenia technicznego związanego z obiektem budowlanym, zapewniającego możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, a także przejazdy, ogrodzenia. Z uwagi na samodzielność konstrukcyjną (własne słupy) nie można go było uznać za urządzenie takie jak kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggi. Zdaniem organu wykonanych robót nie można też uznać za "bieżącą konserwację". która polega wyłącznie na dokonywaniu zabiegów mających na celu utrzymanie obiektu w należytym stanie technicznym i zapobiegającym skutkom zużycia. Nie można ich również uznać za "remont" w rozumieniu art. 3 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane, ponieważ w wyniku ich wykonania nie doszło do odtworzenia stanu pierwotnego istniejącego obiektu budowlanego. W dalszej kolejności organ II instancji poddał analizie przedmiotową konstrukcję w kierunku rozstrzygnięcia, czy stanowi ono rozbudowę, czy też przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego albo też inne roboty budowlane nie objęte wprost unormowaniami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przytaczając stanowisko judykatury organ stwierdził, iż wykonanie przedmiotowej konstrukcji z zadaszeniem nie doprowadziło do powstania nowego pomieszczenia, a jedynie osłonięcia istniejącego już tarasu, poprawiając funkcjonalność tarasu, zwiększając jego funkcje użytkowe, co tym bardziej świadczy o jego przebudowie niż rozbudowie. Bryła budynku również nie została naruszona, nie zwiększyła się wysokość obiektu. Wykonanie przez inwestorów powyższej konstrukcji nie powiększyło kubatury budynku, nie została wykonana żadna dodatkowa ściana na tarasie, nie doszło do "domknięcia" otwartej przestrzeni tarasu, a jedynie do jego osłonięcia zadaszeniem z poliwęglanu oraz przezroczystą plandeką na słupach umieszczonych w granicach istniejącego tarasu. Organ dodał, iż takie roboty budowlane nie mogą być uznane wprost za przebudowę istniejącego budynku mieszkalnego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. ponieważ nie wiązały się one de facto z ingerencją w istniejącą konstrukcję i elementy w/w budynku. Reasumując, wykonanie omawianych robót budowlanych związanych z wykonaniem przedmiotowej konstrukcji drewnianej z zadaszeniem na tarasie budynku mieszkalnego należało zakwalifikować jako inne roboty budowlane niż rozbudowa czy przebudowa w/w budynku mieszkalnego. Powyższe roboty budowlane nie dotyczyły również budowy nowego obiektu budowlanego. W związku z powyższym, zdaniem organu brak było podstaw do prowadzenia przez organ I instancji postępowania administracyjnego w trybie art. 48 albo 49 b ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Nadto, wskazane roboty budowlane polegające na wykonaniu konstrukcji drewnianej na tarasie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ani też roboty budowlane im podobne nie zostały wyliczone w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wynikającego z treści art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, a tym samym ich wykonanie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, czego inwestorzy nie dopełnili. Z powyższych przyczyn, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji winien był w odpowiednim zakresie przeprowadzić postępowanie administracyjne w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy dostrzegł, iż w omawianym przypadku nie istniały przesłanki do przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt. 2 - 3 ustawy Prawo budowlane, ani też nie mamy do czynienia z przypadkiem istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym. Na obecnym etapie nie ma także wątpliwości, iż roboty budowlane zostały zakończone, a więc nie było podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych Jednakże już w toku prowadzonego postępowania doszło do zmiany stanu faktycznego tj. do wykonania zadaszenia przedmiotowej konstrukcji drewnianej płytami z poliwęglanu. Powyższe roboty budowlane zostały wykonane na podstawie zgłoszenia, co jednak nie ma wpływu na ocenę legalności samej konstrukcji drewnianej na tarasie budynku mieszkalnego. Organ podkreślił, iż przedmiotem prowadzonego postępowania jest cała konstrukcja drewniana wraz z zadaszeniem, które nie mogłoby samodzielnie funkcjonować bez w/w konstrukcji. Organ podsumował, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w omawianym przypadku nie budzi wątpliwości prawidłowość wykonanych, nieskomplikowanych robót budowlanych, ani też jakość zastosowanych wyrobów budowlanych. Nie ma też wątpliwości, że wykonane roboty budowlane nie naruszyły przepisów prawa. Zarzuty odwołującego, co do naruszenia w wyniku wykonania w/w robót budowlanych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie znajdują oparcia w istniejącym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie organu nie można bowiem uznać, że doszło do naruszenia przepisu § 12 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia, ponieważ w/w przepis odnosi się do dopuszczalności usytuowania obiektu budowlanego w granicy działki, co nie ma miejsca w omawianym przypadku. Z kolei podniesiona kwestia ograniczania przez wykonaną konstrukcję drewnianą dostępu światła dziennego do pomieszczenia salonu w budynku mieszkalnym odwołującego również nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Usytuowanie przedmiotowej konstrukcji drewnianej na tarasie budynku mieszkalnego, nie przyczynia się bezpośrednio do przesłaniania okien w sąsiednim budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko organu I instancji, że postępowanie w przedmiotowej sprawie jest w całości bezprzedmiotowe, jakkolwiek z innych przyczyn niż wskazał to organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne prowadzone przez PINB w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu konstrukcji drewnianej z zadaszeniem na tarasie przy budynku mieszkalnym jest w całości bezprzedmiotowe i nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Jednak w ocenie organu II instancji PINB nieprawidłowo określił w sentencji zaskarżonej decyzji, jaki był przedmiot umarzanego postępowania. Określenie, że umorzeniu podlega postępowanie administracyjne "w sprawie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej zlokalizowanego na nieruchomości w Ł. przy ul. A 1e o ogród zimowy" jest nieprawidłowe, ponieważ wskazuje, że doszło do rozbudowy budynku mieszkalnego o ogród zimowy, co w omawianym przypadku nie miało miejsca. Dlatego też, organ odwoławczy stwierdził, iż należało skorzystać z unormowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając w całości decyzję PINB w Ł. i umarzając w całości postępowanie administracyjne wobec stwierdzenia, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe gdyż brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, jak stanowi art. 105 § 1 k.p.a. E. K. złożyła skargę na decyzję organu nadzoru budowlanego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca nie podzieliła oceny organu odwoławczego, który uznał za prawomocne zgłoszenie wykonania zadaszenia tarasu. Zdaniem strony nie jest to zgodne z przepisami prawa, tym bardziej, że wykonane zostały również ściany, co wykracza poza zgłoszenie, i powiększone zostały także granice budowli. Strona zarzuciła, iż organ odwoławczy nie rozważył kwestii bezpieczeństwa konstrukcji zadaszenia. Skarżąca podniosła, iż obawia się, że przy silnymi wietrze zarówno płyty poliwęglanowe, jak i plandeki mogą spowodować szkody. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd podzielił stanowisko wyczerpująco przedstawione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest sprawa ze skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. uchylającą decyzję organu I instancji i umarzającą w całości postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu konstrukcji drewnianej z zadaszeniem na tarasie przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ nadzoru budowlanego prawidłowo ocenił, iż w ustalonym stanie faktycznym brak jest normy prawnej, która obligowałaby do podjęcia kroków prawnych w sprawie robót budowlanych polegających na wykonaniu konstrukcji drewnianej z zadaszeniem na tarasie przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym położonym na terenie nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 1e. Czy może, jak oczekuje tego strona skarżąca, przedmiotowy stan faktyczny uzasadnia podjęcie rozstrzygnięcia, którego realizacja prowadziłaby do zdemontowania przedmiotowej konstrukcji, a co za tym idzie - postępowanie w niniejszej sprawie nie jest bezprzedmiotowe. Lektura zgromadzonego materiału dowodowego, jego analiza w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed dnia 20 lutego 2015 r. (zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw) uzasadnia, zdaniem sądu, przychylenie się do stanowiska wywiedzionego w zaskarżonej decyzji. Wieloaspektowe rozważania organu nadzoru budowlanego, zarówno w odniesieniu do kwalifikacji przedmiotowej konstrukcji, jak i możliwości podjęcia wobec niej kroków prawnych nie budzą wątpliwości sądu. Mając na uwadze, iż kontrola sądu dotyczy decyzji umarzającej postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe odnotować trzeba, iż postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, a zatem wówczas, gdy nie istnieje ani przedmiot, ani podmiot konkretnej sprawy. Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wiąże się z koniecznością uprzedniego zebrania kompletnego materiału dowodowego i poprawnego ustalenia na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, który będzie wykluczał prawną możliwość merytorycznego jej rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 668/18). Zdaniem sądu, taki kompletny materiał dowodowy został zgromadzony w niniejszej sprawie. Warto odnotować, iż organ nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego występował do Archiwum Zakładowego Wydziału Miasta Ł. o przedłożenie dokumentacji związanej w budynkiem mieszkalnym przy ul. A 1e. Przeprowadzone zostały oględziny oraz dopuszczono i poddano analizie wyjaśnienia stron postępowania. W oparciu o wymienione dokumenty organ ustalił, iż budynek mieszkalny na terenie nieruchomości przy ul. A 1e w Ł. został wybudowany na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z dnia 4 czerwca 1986 r. oraz decyzji z dnia [...] r. Co istotne dla niniejszej sprawy, na załączonym do zawiadomienia o zakończeniu budowy kopi szkicu geodezyjnego powykonawczego dotyczącego przedmiotowego budynku, sporządzonego przez uprawnionego geodetę, zwymiarowany został taras przy budynku mieszkalnym oznaczony jako istniejący. Na wspomnianym szkicu widnieje informacja naniesiona przez uprawnionego geodetę, iż lokalizacja obiektu budowlanego pod względem sytuacyjnym jest zgodna z projektem z dnia 18 czerwca 2001 r. Z powyższych dokumentów wynika zatem jasno, iż przedmiotowy taras został zrealizowany legalnie. Z kolei z protokołu oględzin, przeprowadzonych w dniu 17 listopada 2017 r. wynika, iż wybudowana na tarasie konstrukcja nie zwiększa powierzchni tarasu, nie pełni funkcji ogrodu zimowego, nie posiada ścian, przezroczysta plandeka stanowi przegrodę zewnętrzną, a cała konstrukcja zamontowana jest śrubami do posadzki tarasu oraz kotwami do ściany budynku. W świetle powyższego podzielić należy argumentację organu, iż na przedmiotowym tarasie została wykonana drewniana konstrukcja z zadaszeniem, posiadająca czasowo wykorzystywane osłony z przezroczystej plandeki, która jest funkcjonalnie powiązana z tarasem i razem tworzą całość funkcjonalno - użytkową z budynkiem mieszkalnym. Wprawdzie przed wykonaniem zadaszenia omawianej konstrukcji inwestorzy zgłosili zamiar przeprowadzenia prac polegających na wykonaniu zadaszenia z płyt poliwęglanowych to jednak, jak zasadnie przyjął organ, sporną konstrukcję należy traktować jako całość. Organ w swych rozważanych uwzględnił charakterystykę całej spornej konstrukcji, wywodząc iż zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi nie może ona zostać uznana za odrębny obiekt budowlany, nie jest to także ani obiekt małej architektury, ani budynek, ani budowla. Konstrukcja ta służy bowiem pełniejszemu wykorzystaniu tarasu, ma własną konstrukcję nośną opartą o trzy słupy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco wykazał, iż przedmiotowa konstrukcja nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Argumentację tę sąd w pełni podziela. Nie budzi również wątpliwości sądu okoliczność, iż przedmiotowa konstrukcja drewniana nie stanowi urządzenia budowlanego a jej wykonania nie stanowiło prac w ramach bieżącej konserwacji, gdyż takowa polega wyłącznie na dokonywaniu zabiegów mających na celu utrzymanie obiektu w należytym stanie technicznym i zapobiegającym skutkom zużycia. Ponieważ omawiana konstrukcja nie jest elementem pierwotnym tarasu, nie powstała wraz z tarasem, to robót w wyniku których powstała nie sposób zakwalifikować jako remont, gdyż nie doszło w wyniku ich wykonania do odtworzenia stanu pierwotnego istniejącego obiektu budowlanego. W dalszej kolejności należy podzielić ocenę organu nadzoru budowlanego, iż wykonanie omawianej konstrukcji nie doprowadziło do powstania nowego pomieszczenia, jest to element dopełniający taras, zwiększający jego użyteczność i funkcjonalność. Przy czym wykonanie konstrukcji nie wpłynęło w żaden sposób na istotę budynku, nie powiększyło jego kubatury ani nie wiązało się z naruszeniem substancji ścian. Ingerencja w postaci umocowania słupów śrubami do posadzki tarasu oraz kotwami do ściany budynku, nie naruszyła konstrukcji nośnej a także nie wpłynęła na zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego już obiektu. Zasadnie organ nie zakwalifikował również procesu powstania spornej konstrukcji jako budowy, przebudowy czy rozbudowy, co wyczerpująco wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza tych okoliczności została wyczerpująco przedstawiona w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wobec czego nie ma potrzeby powtarzania przytoczonej argumentacji. Sąd w pełni podziela argumentację organu, iż skoro nie ma normy prawnej, która definiowałaby wykonaną konstrukcje drewnianą na legalnie wybudowanym tarasie, to opisane roboty, w wykonaniu których powstała konstrukcja, należało zakwalifikować jako inne roboty budowlane. Ponieważ jednak nie dotyczyły one przebudowy, rozbudowy, czy też budowy nowego obiektu to brak było również podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 lub art. 49 Prawa budowlanego. Przy czym, jak prawidłowo wywiódł organ, roboty polegające na wykonaniu konstrukcji drewnianej na tarasie budynku mieszkalnego, ani roboty budowlane podobne do spornych nie zostały wyliczone we wskazanym w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. A skoro tak, to nie budzi wątpliwości, iż inwestorzy przed ich wykonaniem winni uzyskać pozwolenie na budowę, którym w omawianej sprawie nie legitymują się. Wykonanie przedmiotowych niezdefiniowanych w ustawie robót, acz zakwalifikowanych jako inne roboty wymagające uzyskania pozwolenia na budowę, bez takiego pozwolenia skutkować winno wdrożeniem przez organ postępowania w trybie określonym w treści art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Jednakże, jak słusznie zauważył organ, na tym etapie nie istniały przesłanki do wstrzymania prowadzenia robót budowlanych stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż sporne roboty zostały już zakończone. Podobnie organ wykazał ponad wszelką wątpliwość, że nie zachodzą również przesłanki uzasadniające przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 - 3 ustawy, ani też nie wystąpił przypadek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w projekcie budowlanym. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest, iż inwestorzy nie posiadają ani projektu budowlanego ani pozwoleniem na budowę. Przed realizacją zadaszenia zgłosili oni jedynie zamiar wykonania omawianych prac. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż sporną konstrukcję drewnianą należy rozpatrywać, jak prawidłowo uczynił to organ, jako całość. W świetle powyższego, sąd podziela stanowisko organu, iż na wykonanie spornej konstrukcji drewnianej jako innych robót budowlanych, niezdefiniowanych w ustawie Prawo budowalne, inwestorzy winni legitymować się pozwoleniem na budowę. Jednocześnie jednak brak jest normy prawnej, która w tak ustalonym stanie faktycznym nakazywałaby organom nadzoru budowlanego podjęcie określonych kroków prawnych. Brak podstawy prawnej uniemożliwia organowi nadzoru budowlanego nakazanie jej rozbiórki, czego oczekuje strona. Wykonana konstrukcja drewniana, z zadaszeniem z płyt z poliwęglanu, osłonięta przezroczystą plandeką jest konstrukcją lekką, jej realizacja nie wymagała skomplikowanych robót budowlanych, ani zastosowania wyrobów budowlanych, została wykonana prawidłowo i nie narusza zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowa konstrukcja nie narusza zapisów § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, ponieważ jak wykazał organ nie jest obiektem budowlanym usytuowanym w granicy działki. Po wtóre, konstrukcja nie przyczynia się bezpośrednio do przesłaniania okien w budynku skarżącej, z pewnością nie doszło do naruszenia § 60 rozporządzenia, gdyż sporna konstrukcja nie jest jednym z pomieszczeń, których wspomniana regulacja dotyczy. Z opisanych powyżej względów, sąd podzielił ocenę organu nadzoru budowlanego wyczerpująco przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, iż strona skarżąca nie akceptuje tej oceny, bo chciałaby mieć wpływ na to, co dzieje się tuż przy jej nieruchomości, jednak organy administracji publicznej, podobnie jak sąd, działają na podstawie przepisów prawa i w granicach jakie im prawo zakreśla. Jeżeli zatem, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, analiza zgromadzonego materiału dowodowego, ustalonego stanu faktycznego przez pryzmat obowiązujących przepisów prawa nie pozwoliły na wskazanie podstawy prawnej do władczego działania w stosunku do inwestorów, to organ zobligowany był do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Z przytoczonych powyżej okoliczności, sąd nie podziela zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie sądu, organ nadzoru budowlanego wykazał zaistnienie przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Nie może być zatem mowy o naruszeniu przepisów prawa przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. A.B.