II SA/Łd 980/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki z o. o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z o. o. z siedzibą w Ł. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. zwraca ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A Spółce z o. o. z siedzibą w Ł. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 22 listopada 2016 roku pod poz. [...]. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 26 stycznia 2016 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. A nr 50/52 wniosła o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Po uzupełnieniu przez Spółkę wniosku, biorąc pod uwagę opis miejsc magazynowania oraz zapisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 poz.1169), w których magazyny odpadów niebezpiecznych o całkowitej pojemności ponad 50 ton, zostały zaliczone jako instalacje mogące powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, organ stwierdził, że niezbędnym będzie uzyskanie opinii z Ministerstwa Środowiska. Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. organ zwrócił się do Ministerstwa Środowiska z prośbą o zajęcie stanowiska czy miejsca magazynowania odpadów niebezpiecznych takie jak place magazynowe, utwardzone bądź nie, na których ustawione są kontenery, pojemniki z odpadami niebezpiecznymi magazyny, w których gromadzone są odpady niebezpieczne w pojemnikach, kontenerach bądź luzem, prowadzone w ramach przedsięwzięć polegających na zbieraniu odpadów niebezpiecznych ale także i inny niż niebezpieczne, stanowią instalację zgodnie z treścią tego przepisu. W piśmie Ministerstwa Środowiska z dnia 11 maja 2016 r. wskazano, że "...przytoczone w piśmie przykłady obiektów do składowania należy uznać za instalację do magazynowania, w ramach zbierania odpadów (opuszczających obiekt magazynujący w nieprzetworzonej formie do instalacji realizujących działania, o których mowa w ust. 5.1, 5.2 oraz 5.4 i 5.6 załącznika do rozporządzenia). Przy kwalifikowaniu tego rodzaju instalacji nie ma znaczenia w jakiej formie odbywa się przedmiotowe magazynowanie, a przy jednoczesnym spełnieniu warunku dotyczącego zdolności magazynowania w ilości ponad 50 ton, taka instalacja wymagać będzie uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Należy jednak pamiętać, iż przy ustalaniu pojemności magazynowania odpadów niebezpiecznych, należy brać pod uwagę część magazynu, która jest przystosowana do tego typu odpadów...". Pismem z dnia 25 maja 2016 r. Prezydent Miasta Ł. wezwał A Spółkę do przedłożenia wniosku dotyczącego wydania pozwolenia zintegrowanego. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik A Spółki ustosunkował się do wezwania i ponownie wskazał, że wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów został złożony w dniu 2 listopada 2015 r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. , na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 41 ust 2 w związku z art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013r. poz. 21 ze zm.), art. 201 w zw. z art. 182 oraz ust. 5.5 załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 wz.1169), art. 183 ust 1 w zw. z art. 378 ust 1. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2016r. poz. 672 ze zm.), odmówił udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na terenie Ł. przy ul. A nr 50/52 dz. ewid. 27/6, obręb [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wniosek w sprawie wydania na rzecz A Sp. z o. o. zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne, został złożony w siedzibie organu dnia 26 stycznia 2016 r., a nie jak podaje pełnomocnik Spółki w dniu 2 listopada 2015 r., nadto do dnia rozstrzygnięcia sprawy zarówno strona jak i jej pełnomocnik nie przedłożyli do organu kopii rzekomego wniosku z listopada 2015 r. Organ stwierdził ponadto, po wnikliwej analizie całego materiału dowodowego oraz stanu prawnego na dzień wydania decyzji, że przedmiotowa instalacja zgodnie z treścią punktu 5 podpunktu 5) załącznika do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U z 2014 r. poz. 1169) wymaga pozwolenia zintegrowanego. Wskazany we wniosku sposób i miejsce magazynowania odpadów niebezpiecznych to jest: w magazynie o powierzchni 627,45 m², na zewnątrz na wyznaczonym utwardzonym placu (we wniosku wskazano, że powierzchnia placu magazynowego wynosi 200 m²), w naczepie chłodni na placu magazynowym, spełnia warunek ww. rozporządzenia. W ocenie organu przedmiotowa instalacja do magazynowania odpadów niebezpiecznych ma zdolność zmagazynowania odpadów niebezpiecznych w ilości pond 50 ton. Zatem wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem strony jedynie na podstawie art. 42 ust 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 r. poz. 21 ze zmianami) zezwalającej na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne mogłoby stanowić przesłankę wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W treści odwołania Spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne ustalenie, że odwołujący zamierza magazynować ponad 50 ton odpadów niebezpiecznych i uznanie, że pojemność obiektu przy ul. A nr 50/52 przekracza 50 ton. Zarzuciła naruszenie pkt 5 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z pkt 5.5 załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie na skutek uznania, że wyłączna przesłanka uznania danej instalacji jako mogącej powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jest przesłanka pojemności instalacji oraz okoliczność magazynowania odpadów niebezpiecznych w tej instalacji. Nadto naruszenie art. 182 Prawa ochrony środowiska i art. 45 ust 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i inne niż niebezpieczne. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 41 ust. 1 i 2 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.); art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.); ust. 5 pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. 2014. poz. 1169), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, to strona określa przedmiot swego żądania, a tym samym i przedmiot postępowania, przy czym w razie wątpliwości jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Precyzyjne i jednoznaczne oznaczenie przedmiotu sprawy przez samą stronę uznaje się za przesłankę przesądzającą co do zasady kwestię właściwości rzeczowej. Wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach (dalej u.o.) prowadzenie zbierania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia wydawanego, w drodze decyzji, przez organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania odpadów. Jednak w myśl przepisu art. 45 ust. 1 pkt 4 u.o. z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów zwalnia się podmiot obowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (dalej p.o.ś). Zgodnie z art. 201 ust. 1 p.o.ś.: "Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych". Minister Środowiska określił, w drodze rozporządzenia z dnia 27 sierpnia 2014 r., rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Stanowiło to element implementacji przepisów prawa europejskiego - dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola; Dz.U.UE L z dnia 17 grudnia 2010 r.; dalej dyrektywa) - do polskiego porządku prawnego. Dyrektywy, które są aktami prawa wtórnego i wiążą, co do zamierzonego celu każde państwo członkowskie, do którego są kierowane. Zgodnie z kolei z ust. 5 pkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. instalacjami mogącymi powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości są instalacje w gospodarce odpadami do magazynowania odpadów niebezpiecznych, w oczekiwaniu na działania, o których mowa w pkt 1, 2 lit. b oraz w pkt 4 i 6, o całkowitej pojemności ponad 50 ton, z wyłączeniem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę w miejscu ich wytworzenia. W ocenie Kolegium zarzut błędnej implementacji przepisu 5.5 załącznika I dyrektywy jest chybiony. W przepisach dyrektywy posłużono się, co prawda pojęciem "rodzaju działalności" (5.5. Czasowe magazynowanie odpadów niebezpiecznych nieujętych w pkt 5.4 w oczekiwaniu na działalność ujętą w pkt 5.1, 5.2, 5.4 i 5.6 o całkowitej pojemności przekraczającej 50 ton, z wyjątkiem czasowego magazynowania w oczekiwaniu na zbiórkę w miejscu wytworzenia odpadów) ale za celowe należy uznać odniesie tego do rodzajów instalacji, z którymi działalność ta się wiąże. Dyrektywy nie określają w sposób pełny zagadnień będących ich przedmiotem i wymagają uściślenia lub uzupełnienia przez państwa członkowskie. Zdaniem Kolegium spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy kryterium "pojemności ponad 50 ton" odnosi się do pojemności instalacji do magazynowania odpadów niebezpiecznych, czy pojemności odpadów niebezpiecznych, jaką zamierza zbierać korzystający ze środowiska. Organ wskazał, że analiza przepisów rozporządzenia, jaki i p.o.ś. prowadzi do wniosku, że wszystkie wartości progowe odnoszą się do obiektywnych parametrów danej instalacji, zatem nie ma znaczenia jak, w jakim zakresie korzystający ze środowiska ma zamiar wykorzystywać daną instalację. Biorąc to pod uwagę, po pierwsze twierdzenie jakoby organ I instancji uznał, że Spółka zamierza magazynować ponad 50 ton odpadów niebezpiecznych nie znajduje potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a po drugie ilość magazynowanych odpadów niebezpiecznych, które Spółka zamierza magazynować nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Kolegium stwierdziło, że nie ma przy tym wątpliwości, iż przedmiotowa instalacja (budynek magazynowy o pow. 627,45 m²; utwardzony plac o pow. 200 m² i naczepa chłodnia) ma całkowitą pojemność ponad 50 ton. Sama Spółka we wniosku na stronie 3. wskazuje, że same tylko odpady zawierające azbest będą magazynowane do momentu zgromadzenia partii wysyłkowej (ok. 25-30 Mg). Parametry instalacji bezsprzecznie pozwalają uznać, iż ma ona całkowitą pojemność ponad 50 ton i nie są potrzebne w tym zakresie wiadomości specjalne. Odmienne, ogólnikowe twierdzenia pełnomocnika Spółki nie są przy tym poparte jakimikolwiek dowodami. Magazynowanie odpadów niebezpiecznych ma się odbywać, w oczekiwaniu na działania, o których mowa w pkt 1, 2 lit. b oraz w pkt 4 i 6 załącznika do rozporządzenia. Organ nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika Spółki, że magazynujący odpady niebezpieczne musi jednocześnie prowadzić działania, o których mowa w pkt 1, 2 lit. b oraz w pkt 4 i 6 załącznika do rozporządzenia. Strona zamierza zbierać odpady niebezpieczne i przekazywać je do "koncesjonowanych odbiorców na terenie kraju, posiadającym wymagane prawem decyzje administracyjne w zakresie gospodarki odpadami, z którymi Spółka ma podpisane umowy" (wniosek strona 3.). Uznał zatem, że ci odbiorcy będą prowadzili działania o których mowa w pkt 1, 2 lit. b oraz w pkt 4 i 6 załącznika do rozporządzenia. Zdaniem Kolegium organ I instancji nie naruszył zatem przepisów art. 182 p.o.ś. i art. 45 ust. 1 pkt 4 u.o., ponieważ instalacja spółki wymaga pozwolenia zintegrowanego. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. stwierdził, że istnieje możliwość, iż w obiegu prawnym funkcjonują wadliwe pozwolenia na zbieranie odpadów. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A Sp. z o. o. z siedzibą w Ł. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi zarzuciła art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji; art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne ustalenie, że odwołujący zamierza magazynować ponad 50 ton odpadów niebezpiecznych oraz uznanie, że pojemność obiektu w zakresie odnoszącym się do magazynowania odpadów niebezpiecznych przekracza 50 ton; pkt 5 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości w związku z pkt 5.5 załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie i uznanie, że wyłączną przesłanką uznania danej instalacji jako mogącej powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jest przesłanka pojemności instalacji oraz okoliczność magazynowania odpadów niebezpiecznych w tej instalacji; art. 182 Prawa ochrony środowiska i art. 45 ust 1 pkt 4 ustawy o odpadach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i inne niż niebezpieczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w K.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U z 2016r., poz.718 ze zm.). Po myśli zaś art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż organy administracji naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca domagała się wydania pozwolenia na zbieranie (magazynowanie) odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w oparciu o art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2013 r. poz. 21 ze zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 2 powołanej ustawy zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Natomiast w myśl art. 45 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach z obowiązku uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów zwalnia się podmiot obowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.) Z kolei według art. 201 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Art. 201 ust. 2 ustawy zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw środowiska do określenia w drodze rozporządzenia, rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Zgodnie z pkt 5 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. 2014. poz. 1169) – instalacjami w gospodarce odpadami mogącymi powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości są instalacje do magazynowania odpadów niebezpiecznych w oczekiwaniu na działania, o których mowa w pkt 1, 2 lit. b oraz w pkt 4 i 6, o całkowitej pojemności ponad 50 ton, z wyłączeniem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę w miejscu ich wytworzenia. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy kryterium "pojemności ponad 50 ton" odnosi się do pojemności instalacji do magazynowania odpadów niebezpiecznych, czy pojemności odpadów niebezpiecznych, jaką zamierza zbierać korzystający ze środowiska. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej wykładni powołanego przepisu wskazując, że analiza przepisów rozporządzenia, jaki i ustawy o ochronie środowiska prowadzi do wniosku, że wszystkie wartości progowe odnoszą się do obiektywnych parametrów danej instalacji, a w konsekwencji nie ma znaczenia w jakim zakresie korzystający ze środowiska ma zamiar wykorzystywać daną instalację. W pkt 5 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. 2014. poz. 1169), chodzi bowiem o możliwość magazynowania odpadów niebezpiecznych w danej instalacji, a nie rzeczywistą czy deklarowaną do magazynowania ilość odpadów niebezpiecznych. Decydujące są bowiem potencjalne możliwości wykorzystania danej instalacji przekraczające pojemność 50 ton, oczywiście w odniesieniu do odpadów niebezpiecznych. Jak już powyżej wskazano, tylko instalacja do magazynowania odpadów niebezpiecznych wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia zintegrowanego. W przypadku zatem pozytywnego ustalenia takiej pojemności podmiot ubiegający się o zezwolenie na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne obowiązany jest uzyskać pozwolenie zintegrowane. Organy administracji, w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie, odmówiły udzielenia zezwolenia, gdyż uznały, że wnioskodawca winien dla przedmiotowej instalacji uzyskać pozwolenie zintegrowane, bowiem ma ona zdolność zmagazynowania odpadów niebezpiecznych w ilości ponad 50 ton. Zdaniem SKO parametry inwestycji w postaci budynku magazynowego o pow. 627,45 m²; utwardzonego placu o pow. 200 m² i naczepy chłodni jednoznacznie wskazują, iż całkowita pojemność instalacji ma ponad 50 ton i nie są potrzebne w tym zakresie wiadomości specjalne. W ocenie Sądu nie wiadomo jednak w jaki sposób organ, mając do dyspozycji jedynie powierzchnię magazynu i placu magazynowego, obliczył objętość instalacji oraz czy uwzględnił fakt, że część magazynu nie będzie przystosowana do magazynowania odpadów, bowiem w części magazynu zgodnie z wnioskiem mają być zorganizowane pomieszczenia socjalne dla pracowników, w tym szatnie, toalety z umywalką i prysznicem. Organ oparł się zatem nie na konkretnych wyliczeniach, które powinny stanowić podstawę nie budzących jakichkolwiek wątpliwości ustaleń faktycznych, ale przypuszczeniach, czy też niczym nieuzasadnionego domniemania, że pojemność instalacji przekroczy 50 ton dla odpadów niebezpiecznych. Organ pominął również konsekwentnie podnoszoną przez inwestora okoliczność, iż odpady mają być zbierane i magazynowane selektywnie w ten sposób, że nie będzie następowało ich zmieszanie, a tym samym nie można oceniać pojemności instalacji w ten sposób, że przyjmie się, iż całość obiektu będzie przeznaczona wyłącznie na odpady niebezpieczne. W konsekwencji nie wiadomo, jaka jest rzeczywista pojemność tej konkretnej instalacji do magazynowania odpadów niebezpiecznych, a przytoczoną w tym zakresie konkluzję organu należy uznać za co najmniej przedwczesną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, a następnie zgodnie z art. 80 K.p.a., dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno art. 77 § 1 K.p.a. jak i art. 80 K.p.a. stanowią emanację naczelnej zasady postępowania administracyjnego, mającej istotny wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie w nim ciężaru dowodu. Regułą tą jest zasada ogólna prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu zbadania "wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (W. Dawidowicz, "Ogólne postępowanie administracyjne", s. 108, cyt. za B. Adamiak w: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2009 r., s. 56). Postępowanie wyjaśniające organu administracji publicznej powinno być prowadzone aż do momentu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, celem uzyskania podstawy do dokonania aktu subsumcji. Obowiązek wyznaczenia granic postępowania wyjaśniającego sprawy w oparciu o konkretny przepis prawa materialnego, a następnie przeprowadzenia postępowania dowodowego spoczywa każdorazowo na organie prowadzącym postępowanie. Artykuł 77 § 1 K.p.a. stanowi o konieczności zarówno wyczerpującego zebrania, jak i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebraniu tego materiału służy system środków dowodowych, o których stanowią przepisy rozdziału 4 działu II K.p.a. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia wszystkich dopuszczalnych z prawnego punktu widzenia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość wydanej decyzji ( vide: wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3000/14 - LEX nr 2168067 ). Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organy nie wyjaśniły w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, co powoduje, że nie zbadały wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego, a w konsekwencji naruszyły art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., co uniemożliwiło prawidłowe zastosowanie powołanych przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 1 i 2 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.); pkt 5 ppkt 5 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. 2014. poz. 1169). Z przytoczonych powyżej względów, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 P.p.s.a., zaś o zwrocie nadpłaconego wpisu sądowego od skargi w oparciu o art. 229 § 1 P.p.s.a. IB