II SA/Łd 981/09

Dnia 2 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień Sędzia WSA: Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 roku przy udziale --- sprawy ze skargi A. Z. – L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS II SA/Łd 981/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. Z.-L., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną. W sprawie ustalono, iż na wniosek A. Z.-L. z dnia 6 lipca 2007r., postanowieniem z dnia [...]r. orzeczono o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalająca warunki zabudowy dla powyżej wskazanej inwestycji. Następnie decyzją z dnia [...]r. organ I instancji orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]r. oraz o odmowie uznania A. Z.-L. za stronę w tym postępowaniu. W wyniku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi. Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta Ł. umorzył wznowione postępowanie wskazując, iż wnioskodawczyni uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie, o którym mowa w art. 148 §2 K.p.a. Od decyzji tej odwołała się A. Z.-L. i organ odwoławczy ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...]r. Wskazując na zasadność podjętego rozstrzygnięcia organ podał, iż we wniosku o wznowienie postępowania strona wskazywała jako podstawę wznowienia m.in. art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., określający sytuację, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ wyjaśnił ponadto, iż stosownie do obowiązujących przepisów prawa i wykształconego na ich tle orzecznictwa sądowego, stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiadujących z terenem inwestycji. W konsekwencji powyższego uznał, iż wnioskodawczyni nie można zaliczyć do kręgu stron postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]r., jak bowiem wynika z akt sprawy działka nr 97/1 będąca własnością A. Z.-L. nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Dalej organ wyjaśnił, iż wnioskując o wznowienie postępowania strona wskazywała także na art. 145 §1 pkt 6 K.p.a., twierdząc, iż przedmiotowa decyzja została wydana bez wymaganej prawem decyzji środowiskowej. Jednakże zgodnie z obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami, przedmiotowa decyzja nie była umieszczona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jako inwestycja oddziaływująca lub mogąca oddziaływać na środowisko, a skoro taka decyzja środowiskowa nie była wymagana, zatem nie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145§1 pkt 6 K.p.a. W dalszej części uzasadnienia Prezydent Miasta rozważył zasadność kolejnej wskazywanej przez stronę podstawy tj. opartej na art. 145 §1 pkt 1 K.p.a. stanowiącej, iż przy wydawaniu decyzji pominięto istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Strona wskazywała, iż organ niezasadnie przyjął, że na sąsiednich działkach występuje podobna funkcja tj. parking strzeżony, warsztat samochodowy, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Analizując zasadność tej podstawy wywiódł, iż postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu ustalenie czy planowana inwestycja spełnia łącznie przesłanki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym celu prowadzone jest postępowanie, w ramach którego sporządzana jest analiza terenu stosownie do przepisów ustawy oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, która wykazała możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Dodał, iż inwestycja została skonsultowana i zaopiniowana przez Zarząd Dróg i Transportu, Referat Komunalny Delegatury UMŁ oraz Urząd Marszałkowski. W odwołaniu od powyższej decyzji A. Z.-L. argumentowała, iż wydane rozstrzygnięcie zawiera te same błędy, z uwagi na wystąpienie których dotychczas organ odwoławczy rozstrzygał o ich uchyleniu. Wskazała, iż przedmiotowa decyzja w uzasadnieniu, w części odmawia wznowienia a w dalszej rozpatruje podstawy uchylenia decyzji ostatecznej, a taki sposób postępowania jest niezgodny z procedurą administracyjną. Nadto organ nie odniósł się do kwestii wydania decyzji o warunkach zabudowy bez decyzji środowiskowej, gdyż samo stwierdzenie, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. nie zawierało spornej inwestycji w swoim wykazie inwestycji, dla których taka decyzja jest niezbędna, nie przesądza, iż ta decyzja była wymagana. W obszernym uzasadnieniu odwołująca zwróciła uwagę, iż organ nadal nie odniósł się do podnoszonej we wcześniejszych odwołaniach kwestii wadliwego wyznaczenia obszaru analizowanego, gdyż według strony taki obszar to nie tylko działki sąsiednie, nadto nie przeanalizował czy organ rzeczywiście zbadał zaistnienie łącznie wszystkich przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w pełni podzielając stanowisko w niej zawarte. Uzasadniając decyzję Kolegium powtórzyło argumentację Prezydenta Miasta Ł., wyjaśniło, że wniosek o wznowienie postępowania oparty został na ustawowych przesłankach wznowienia i wniesiony w terminie, co uzasadniało wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Powtórzył za organem I instancji, iż nie zaistniała żadna z powołanych przez odwołującą przesłanek uzasadniających uchylenie ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższa decyzja została zaskarżona przez A. Z.-L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca zarzuciła błędną interpretację art. 28 K.p.a., przez którą pozbawiona została przymiotu strony, brak odniesienia się do zgodności planowanej inwestycji z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu a zwłaszcza § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nadto § 3 pkt 70 ustawy z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydana w wyniku wznowienia postępowania na wniosek skarżącej. Jako podstawę wznowienia strona skarżąca podała art. 145 §1 pkt 1, 4, 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, powoływanej dalej jako "K.p.a.", podnosząc, iż przedmiotowa decyzja wydana została bez wymaganej prawem decyzji środowiskowej, jednocześnie z pominięciem istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Przede wszystkim jednakże, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, w wyniku którego przy spełnieniu wszystkich przesłanek określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, może dojść do uchylenia decyzji ostatecznej. Przepisy o wznowieniu postępowania nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, konieczne jest ścisłe przestrzeganie ustanowionych w tym zakresie norm i wynikających z nich etapów postępowania. I tak złożenie wniosku o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie art. 149 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania lub odmową wznowienia postępowania w drodze decyzji. Stosownie do powołanej normy prawnej postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei zasadą, wynikającą z art. 151 K.p.a. jest, iż dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 §2 K.p.a. a prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i weryfikacji istnienia jednej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 i art. 145a K.p.a., organ administracji może wydać jedną z decyzji, o których mowa w tym przepisie. Taką podstawą w niniejszej sprawie były art. 145 §1 pkt 1, 4, 6 K.p.a. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż przesłanka z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a., gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, jest jedyną podstawą wznowienia, której ustalenie istnienia łączy się z ustaleniem zaistnienia podstawy wznowienia postępowania. Kwestia zaś zaistnienia tej przesłanki podlega badaniu po wznowieniu postępowania, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego, co wynika z art. 151 §1 K.p.a. Na tym etapie postępowania organ może przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zwykłym. Ostatecznie w zależności od wyniku poczynionych ustaleń organ może wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, jeśli dojdzie do wniosku, iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony (art. 151 §1 pkt 1 K.p.a.). Z kolei wyrazem przeciwnego ustalenia będzie wydanie jednej z decyzji wskazanych w art. 151 §1 pkt 2 lub §2 K.p.a. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych i jest w pełni podzielane przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę (vide: Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowiak i A. Wróbel; Zakamycze 2005 str. 882; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1998r., sygn,akt IV SA 116/98, niepubl., dostępny Lex nr 43747; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007r., sygn.akt IV SA/Wa 295/07, nieubl., dostępny Lex nr 339449; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008r., sygn.akt II SA/Gd 79/08, niepubl., dostępny Lex nr 424799). Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji należy podzielić stanowisko organów administracji. Przede wszystkim na uwzględnienie zasługuje ustalenie organu, iż skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...]r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną. Rozstrzygnięcie to uzasadnione zostało brakiem interesu prawnego skarżącej, w rozumieniu art. 28 K.p.a., stosownie do którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z powyższego wywieść należy, iż stroną danego postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który wykaże swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. Interes prawny znajdujący oparcie w rzeczywiście istniejącej normie prawnej przewidującej w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu prawnego. W dacie stosowania danych norm prawnych tak rozumiany interes prawny musi realnie istnieć, nie może to być interes hipotetyczny, przewidywalny do zaistnienia dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2001r., sygn.akt I SA 2326/00, niepubl., dostępny w Systemie informacji prawnej LEX, Lex 54528; wyrok NSA z dnia 13 marca 2002r., sygn.akt IV SA 2085/98, niepubl., dostępny w Lex nr 55752). Unormowania prawne w zakresie interesu prawnego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy określa art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu, który stanowi, iż "każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich, a nadto do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych". Osoba trzecia ma prawo domagać się od organu administracji publicznej ochrony swego interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy terenów należących do innych osób. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, a co za tym idzie o przymiocie strony, innych poza inwestorem osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać, czy - a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter (wyrok WSA z dnia 4 listopada 2008r., sygn.akt IV SA/Wa 1180/08, niepubl., dostępny w Lex nr 521884). W niniejszej sprawie skarżąca jest właścicielką nieruchomości nr 97/1, która nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycyjnym, który obejmuje działki o nr 99/1, 102/3, 208/1, 99/4, 122/46, 100. Działkę skarżącej oddziela od terenu inwestycji działka nr 98/1 zabudowana warsztatem samochodowym. Stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być natomiast - w zależności od okoliczności sprawy - także właściciele nieruchomości nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o interesie prawnym, a co za tym idzie przymiocie strony, innych poza inwestorem, osób, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji oraz jego charakter (por. wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008r., sygn.akt II SA/Gd 116/07, niepubl., dostępny w Lex nr 355451). W zależności zatem od charakteru planowanej inwestycji krąg osób mających przymiot strony postępowania może przysługiwać nie tylko właścicielom nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której mają być wykonywane prace inwestycyjne, ale także innym właścicielom działek dalej położonych, jeśli zamierzenie inwestycyjne będzie miało wpływ na prawnie chronione interesy tych osób. Krąg tych osób zakreśla zakres oddziaływania prowadzonych prac i rodzaj uciążliwości z nimi związanych. W ocenie Sądu z analizy materiałów sprawy nie wynika, aby realizacja planowanego przedsięwzięcia mogła naruszać wynikające z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawo skarżącej do korzystania z własnej nieruchomości. Jak wskazuje ocena oddziaływania na środowisko projektowanego zamierzenia, oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach terenu wskazanego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. A ponadto, jak już zostało wskazane działka skarżącej nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycyjnym, pomiędzy tymi obszarami znajduje się działka zabudowana warsztatem samochodowym, który w pierwszej kolejności dotknięty byłby ewentualnymi uciążliwościami ze strony planowanej inwestycji. Zwrócić należy również uwagę, iż planowane zamierzenie nie zostało zakwalifikowane do zamierzeń mogących znacznie oddziaływać na środowisko, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Reasumując strona skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego uzasadniającego przyznanie jej przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Argumentacja skarżącej opiera się wyłącznie na jej subiektywnym przekonaniu, które nie ma oparcia w konkretnym przepisie prawa materialnego, istnienie takiego przepisu przesądza natomiast o posiadaniu interesu prawnego. Z uwagi na brak takiej normy prawnej skarżącej nie można zaliczyć w poczet stron postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, tym bardziej, iż jak zostało wykazane działka skarżącej nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną i wszelkie ewentualne uciążliwości w pierwszej kolejności pochłaniane będą przez działkę je rozdzielającą, która jest działką zabudowaną. Podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, iż inwestycja obniży wartość jej nieruchomości i emituje wysoki poziom hałasu uniemożliwiający pracę, wypoczynek i zwykłe korzystanie z nieruchomości, zamykają się w pojęciu interesu faktycznego. Hipotetyczna możliwość oddziaływania inwestycji nie może uzasadniać przyznania przymiotu strony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy wyraźnie podkreślić, iż nawet jeżeli działka danej osoby znajduje się w bliskim sąsiedztwie działki inwestora, nie oznacza to każdorazowo, iż osobie tej przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, iż skarżąca nie wykazała istnienia obiektywnej, rzeczywiście istniejącej potrzeby ochrony prawnej jej osobistego, indywidualnego i konkretnego interesu prawnego znajdującego oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organu, iż ustalenie w zakresie braku przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uzasadniało odstąpienie od analizy dwóch pozostałych podnoszonych przez stronę podstaw wznowienia. Niemniej jednak, ponieważ są to podstawy, w oparciu o które postępowanie może być wznowione z urzędu zasadne było odniesienie się do nich. Strona podnosiła, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została na podstawie niepełnej analizy terenów sąsiednich oraz występujących na nich form architektonicznych, wskazując, iż argumentacja ta przemawia za wznowieniem postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt 1 K.p.a. Stosownie zaś do powołanej normy prawnej wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Aby skutecznie wykazać zaistnienie tej podstawy wznowienia muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Te wszystkie przesłanki musza wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (wyrok WSA z dnia 14 marca 2006r., sygn.akt I SA/Wa 1811/05, niepubl., dostępny w Lex nr 204790). Zestawienie powyższych przesłanek ze stanowiskiem skarżącej, uzasadnia stwierdzenie, iż argumentacja strony w żaden sposób nie wypełnia przesłanek z art. 145 §1 pkt 1 K.p.a., przede wszystkim strona nie przedłożyła żadnego orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument, na którym organ administracji architektoniczno-budowlanej opierał swoje rozstrzygniecie był fałszywy. Nie można również podzielić stanowiska strony skarżącej, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została bez wymaganej prawem decyzji środowiskowej, a zatem bez wymaganego prawem stanowiska innego organu jak stanowi art. 145 §1 pkt 6 K.p.a. Obowiązujące w dniu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tj. w dacie [...]r. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska, nie kwalifikowały planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w brzmieniu uwzględniającym zmianę wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które weszło w życie z dniem 8 czerwca 2005r.), dla których wymagane byłoby sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dwustanowiskowej myjni samochodowej nie można zaliczyć do stacji obsługi lub remontowych środków transportu z uwagi na zupełnie odmienny zakres wykonywanych usług, które sprowadzają się do czynności technicznych, naprawczych. Nadto przepisy te wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dopiero przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i oczywiście jedynie, w przypadku inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, zatem z pewnością nie przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Dopiero aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przewiduje, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, wymagane jest dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i poprzedza wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Kończąc obszerne wywody należy jeszcze raz podkreślić, iż istnienie wyłącznie interesu faktycznego skarżącej nie uzasadnia jej zaliczenia w poczet stron postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd rozumie, iż z każdą powstającą nową inwestycją wiążą się określonego rodzaju mniejsze lub większe uciążliwości dla właścicieli sąsiadujących terenów, jednakże sporna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób prawidłowy zabezpieczała interesy osób trzecich. Istnienie wyłącznie interesu faktycznego nie może naruszać zasady wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji. ar