II SA/Łd 981/23

Dnia 21 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 października 2023 roku znak: KO.440.78.2023 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia 4 października 2023 r., znak: KO.440.78.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim na mocy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (w chwili wydawania zaskarżonej decyzji t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Sulejowa z 8 sierpnia 2023 r. nr PS.4102.1210.2023, odmawiającą przyznania Z.S. zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu okularów. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Wnioskiem z dnia 4 lipca 2023 r. Z.S. zwrócił się do Burmistrza Sulejowa o udzielenie pomocy w formie zasiłków celowych na pokrycie kosztów m.in. zakupu okularów. W dniu 18 lipca 2023 r. pracownicy socjalni udali przeprowadzili w miejscu zamieszkania wnioskodawcy wywiad środowiskowy, w toku którego ustalili, iż Z.S. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmuje pokój z kuchnią, mieszka w rodzinnym domu, który jest własnością byłej żony, która również tam mieszka. Wnioskodawca jest dłużnikiem alimentacyjnym. Utrzymuje się z dzierżawy gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,7742 ha przeliczeniowego, które jak twierdzi nie przynosi dochodu. Pobiera on zasiłek stały z powodu niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym w wysokości 719 zł. Z adnotacji zawartej w wywiadzie wynika, iż wnioskodawca odmówił jego podpisania, a także sporządzenia oświadczenia majątkowego oraz oświadczenia o jednorazowym dochodzie. Ponadto wskazano, iż Z.S. nie przedstawił faktury za zakup okularów, zaświadczenia, iż ma wadę wzroku, czy też niezrealizowanych recept na okulary. Pismem z dnia 20 lipca 2023 r. do Z.S. zostało wysłane zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W piśmie tym organ wskazał jednocześnie na zależne od strony niespełnione przesłanki realizacji żądanych świadczeń, a więc nieprzedłożenie faktury za zakup okularów. Organ wskazał, iż niewykazanie ww. przesłanek zależnych od strony może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jej żądaniem. W dniu 31 lipca 2023 r. organ I instancji wystosował pisemne zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania przed wydaniem decyzji. Z kolei w dniu 3 sierpnia 2023 r. do wnioskodawcy wystosowano zawiadomienie o przedłużeniu terminu do załatwienia spraw do 5 września 2023 r. w związku z oczekiwaniem na potwierdzenie odbioru przez wnioskodawcę pisma z 31 lipca 2023 r. Mimo wezwania wnioskodawca nie dostarczył wymaganych dokumentów. Opisaną powyżej decyzją z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr PS.4102.1210.2023 Burmistrz Sulejowa odmówił wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu okularów. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że art. 107 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 901 ze zm., dalej również jako: "u.p.s.") daje pracownikowi socjalnemu, przeprowadzającemu wywiad, możliwość nałożenia na stronę obowiązku złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Przy tym na osobie, która ubiega się o pomoc spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem osoba zainteresowana zobowiązana jest do udzielenia informacji w ustaleniu faktycznej sytuacji życiowej. Sam fakt umożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przy jednoczesnej odmowie złożenia oświadczenia majątkowego, odmowie złożenia oświadczenia o jednorazowym dochodzie, odmowie podpisania wywiadu środowiskowego, jest traktowany jako odmowa przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Natomiast aby otrzymać pomoc społeczną, należy powziąć w tym kierunku pewne wysiłki. Pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną, jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. W niniejszej sprawie wnioskodawca odmówił podpisania wywiadu, oświadczenia majątkowego oraz oświadczenia o jednorazowym dochodzie, tłumacząc to złym stanem wzroku. Jednakże, w ocenie organu, odmowa podpisania wywiadu nie jest uwarunkowana stanem zdrowia, ponieważ wnioskodawca składa kolejne liczne wnioski opatrzone własnoręcznym czytelnym podpisem z imienia i nazwiska. Dlatego też, z uwagi na niedostarczenie dokumentów oraz odmowę podpisania wywiadu, oświadczenia o stanie majątkowym oraz oświadczenia o jednorazowym dochodzie, organ odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z.S., jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na charakter i zadania pomocy społecznej, przewidziane prawem formy pomocy społecznej jak i ustawowe przesłanki warunkujące jej udzielenie, w tym obowiązek współdziałania osób o tę pomoc wnioskującą z organem pomocowym, co polega między innymi na konieczności przedłożenia, udostępnienia wszelkiej istotnej dla sprawy dokumentacji czy też złożenia niezbędnych wyjaśnień i oświadczeń. Odmowa zadośćuczynienia powyższym obowiązkom jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2, art. 107 ust. 5 u.p.s.). Dalej przechodząc do wnioskowanego przez skarżącego zasiłku celowego (art. 39 ust. 1-3 u.p.s.) na pokrycie kosztów zakupu okularów Kolegium wskazało, iż wobec dokonanych ustaleń faktycznych odnośnie do sytuacji rodzinnej i dochodowej strony, należało uznać, że co do zasady, wnioskodawca jest osobą uprawnioną do przyznania tego rodzaju wsparcia. Niemniej jednak bezspornym pozostaje, iż zarówno w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, jak i w toku prowadzonego postępowania skarżący, pomimo stosownego pouczenia, nie współpracował z organem pomocowym, o czym świadczą odmowa podpisania wywiadu środowiskowego, oświadczenia o dochodach, jak również nieprzedstawienie jakiejkolwiek dokumentacji medycznej (zaświadczeń), potwierdzającej problemy skarżącego ze wzrokiem oraz faktury za zakup okularów, czy też niezrealizowanych recept na okulary. W ocenie Kolegium wyżej prezentowana w toku postępowania postawa skarżącego, w świetle art. 11 ust. 2 u.p.s., czyni zasadnym negatywne rozpatrzenie żądania z uwagi na brak możliwości weryfikacji sytuacji życiowej wnioskodawcy. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że odmowa przyznania skarżącemu wnioskowanego zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu okularów, nie narusza granic uznania administracyjnego ani obowiązującego prawa. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów świadczących o konieczności poniesienia wydatku na ten cel. Nie sposób zatem uznać, aby w tym zakresie występowała konieczność zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej skarżącego. Skargę na powyższą decyzję wniósł Z.S., wskazując iż nie uznaje w całości tej decyzji i poświadczenia nieprawdy przez urzędników Gminy Sulejów, wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika "do napisania i wniesienia skargi". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2023 r. w sprawie o sygn. II SPP/Łd 202/23 przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. Pismem z dnia 2 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącego wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, poparł wniesioną skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu w postępowaniu, wskazując, iż koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. Postanowieniem z dnia 21 marca 2024 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 981/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pozostawił bez rozpoznania pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 2 lutego 2024 r. wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga Z.S. została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w chwili wyrokowania tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów(art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie z wnioskiem o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wystąpiło w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim. Pełnomocnik skarżącego, poinformowany o powyższym wniosku, w zakreślonym prawem terminie nie żądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (w chwili wyrokowania t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 4 października 2023 r., znak: KO.440.78.2023, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Sulejowa z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr PS.4102.1210.2023 w przedmiocie odmowy przyznania Z.S. zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu okularów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 3 ust. 1-4 u.p.s. pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym niemożliwym do pokonania przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości osób i rodzin przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Powyższe unormowania wskazują, iż celem pomocy społecznej jest wspieranie osób w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, nie zaś ich trwałe wyręczanie w zaspokajaniu potrzeb bytowych. Organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Są zobowiązane jedynie do współuczestnictwa w podejmowanych samodzielnie przez potrzebującego środkach zaradczych. Pomoc przyznawana na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej - bez względu na jej rodzaj - ma charakter jedynie przejściowy, czasowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających w celu pokonania życiowych trudności. Nie ma ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących (por. m.in. wyroki NSA: z 23 września 2008 r., I OSK 1511/07; z 5 września 2017 r., I OSK 2031/16; wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2022 r., I SA/Wa 2647/21; wyrok WSA w Gliwicach z 5 maja 2022 r., II SA/Gl 571/22 dostępne, podobnie jak inne przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej również jako: "CBOSA"). Jedną z ustawowych form pomocy społecznej jest wnioskowany przez skarżącego, uregulowany w art. 39 ust. 1-3 u.p.s., zasiłek celowy, który, jak wynika z treści wskazanego przepisu, może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opalu, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne. W przypadku tego świadczenia organ pomocy społecznej działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że nawet spełnienie ustawowych kryteriów uzyskania pomocy, nie przesądza o tym, że pomoc taka zostanie przyznana, a także, że zostanie przyznana w formie i wysokości oczekiwanej przez wnioskodawcę. Innymi słowy spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza zatem, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia, w tym także świadczenia w żądanej wysokości. Podkreślenia również wymaga, że ustawodawca zwraca uwagę na konieczność współdziałania świadczeniobiorcy z pracownikami pomocy społecznej. Wyrazem tego jest w szczególności treść art. 4 u.p.s., zgodnie z którym osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Z kolei przepis art. 11 ust. 2 wymienia szereg okoliczności, związanych z brakiem współpracy zainteresowanych z organami pomocy społecznej, które mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych. W świetle tych unormowań nie budzi wątpliwości, że brak aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych ze strony wnioskodawcy uprawnia organ do powstrzymania się od udzielenia świadczenia. Odmowa udzielenia pomocy społecznej może być następstwem negatywnych zachowań świadczeniobiorcy. (por. wyrok NSA z 17 listopada 2009 r., I OSK 554/09; wyrok WSA w Rzeszowie z 25 maja 2022 r., II SA/Rz 84/22, publ. CBOSA). Natomiast jak wynika z art. 107 ust. 5 u.p.s., pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Odmowa złożenia oświadczenia jest podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia. Stwierdzić zatem należy, iż wskazana forma postępowania wyjaśniającego wymaga od osoby zainteresowanej uzyskaniem świadczeń z pomocy społecznej czynnego udziału w postępowaniu o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, w tym także podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że negatywne rozstrzygnięcie przez procedujące w sprawie organy obu instancji, zawartego we wniosku z dnia 4 lipca 2023 r. żądania skarżącego odnośnie do przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupu okularów znajduje uzasadnione podstawy i tym samym mieści się w ramach przysługującego organowi uznania administracyjnego. Podkreślić należy, że rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji przepisami postępowania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem bezspornie, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzi zgodnie z oświadczeniem jednoosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z zasiłku stałego w kwocie 719 zł oraz z gospodarstwa rolnego o pow. 2,265 ha fiz. w tym 0,7742 ha przeliczeniowego. Nie ulega również wątpliwości, że po złożeniu przez skarżącego wniosku o przyznanie przedmiotowego zasiłku celowego przeprowadzony został wywiad środowiskowy, który nie został przez skarżącego podpisany. Powodem odmowy podpisania wywiadu była według skarżącego wada wzroku, która uniemożliwiła mu zapoznanie się z treścią wywiadu; według adnotacji sporządzonej przez pracownika przeprowadzającego wywiad środowiskowy skarżący oświadczył, że przyczyną niepodpisania i nieuzupełnienia oświadczenia o stanie majątkowym oraz o dochodzie uzyskanym w okresie poprzednich 12 miesięcy jest to, że oskarżony "nie widzi". Bezsporne pozostają również te ustalenia faktyczne, z których wynika, iż pomimo stosownego pouczenia skarżący nie uczynił zadość wystosowanym do niego wezwaniom z dnia 20 lipca 2023 r., w których organ informował o konieczności przedłożenia faktury za zakup okularów oraz dokumentacji potwierdzającej, że wada wzroku wnioskodawcy uniemożliwia mu podpisywanie dokumentów. Skarżący nie zareagował także na pismo organu z 31 lipca 2023 r., którym organ, działając na podstawie art. 79a 1 i 2, w zw. z art. 10 k.p.a., zawiadamiał o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań a także wskazywał na niewykazanie przesłanek zależnych od strony, polegające m.in. na nieprzedstawieniu zaświadczenia od lekarza okulisty, że wada wzroku uniemożliwia skarżącemu podpisywanie dokumentów oraz na nieprzedstawieniu faktury za zakup okularów. W konsekwencji powyższego Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim, iż postawa skarżącego, który nie wyraził zgody na podpisanie: wywiadu środowiskowego i oświadczenia o dochodach, a także nie przedstawił żądanych dokumentów w wskazanym wyżej zakresie, świadczy o tym, że nie współpracuje on z pracownikiem socjalnym. Odmowa udzielenia wskazanych informacji, uniemożliwiała tym samym organowi pomocowemu dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej, jak również stanowiła jaskrawy przykład braku współpracy skarżącego z pracownikiem socjalnym, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy w oparciu o przepis art. 11 ust. 2 u.p.s. (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2017 r.; I OSK 331/16; wyrok WSA w Łodzi z 7 marca 2019 r., II SA/Łd 111/18; wyroki WSA we Wrocławiu z 21 maja 2019r., IV SA/Wr 53/19 oraz z 17 listopada 2022 r., IV SA/Wr 124/22; wyrok WSA w Gliwicach z 21 sierpnia 2023 r., II SA/Gl 1184/22, publ. CBOSA). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.