II SA/Łd 990/18

Dnia 10 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 roku sprawy ze sprzeciwu T. K. od decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala sprzeciw. A. P. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji z dnia [...] r., wydanej z upoważnienia Wójta Gminy R. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w R. , w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na H.P., działając na podstawie art. 138 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - dalej Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że sprawa była już rozpatrywana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na skutek wniesienia przez T.K. odwołania od decyzji z dnia [...] Kolegium z dnia [...] uchylił. decyzje z dnia [...]i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, ze względu na to, że organ l instancji nie rozważył wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jak również nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie podał go wnikliwej analizę przez co naruszył przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa oraz przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] ponownie odmówił przyznania T.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką – H.P. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. SKO w P. powołując się na treść art. 17 ust. 1 art. 17 ust. 1b ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r., póz. 1952 ze zm.) - dalej jako "ustawa" wskazało, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy interpretować mając przede wszystkim na uwadze cel powyższego uregulowania, a więc przyznanie rekompensaty pieniężnej osobom, które podejmując się opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, rezygnują z własnej aktywności zawodowej. Świadczenie to ma być częściową rekompensatą dochodu utraconego z powodu rezygnacji z pracy zarobkowej. Świadczenie określone w art. 17 ust. 1 ustawy nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu koniczności osobistego sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia. Zatem jeżeli osoba, nad którą sprawowana jest opieka nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia przez osobę sprawującą opiekę nad osobą niepełnosprawną, na której ciąży obowiązek alimentacyjny świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Podkreślono następnie, że w sprawie kwestią sporną pozostaje uprawnienie skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką H.P. . Organ odwoławczy podniósł, iż jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek miedzy rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni. Natomiast w sytuacji, gdy opieka powierzona jest osobie trzeciej, taki związek przyczynowo - skutkowy między koniecznością rezygnacji (niepodejmowania) z zatrudnienia, a opieką nie istnieje. Uznano, że w rozpatrywanej sprawie spełnione są przesłanki pozytywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego: legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności osoby wymagającej opieki i pozostawania skarżącej i jej matki w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym. Natomiast, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji błędnie uznał, że skarżąca nie spełnia warunku do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 b ustawy, ponieważ ustalony znaczny stopień niepełnosprawności jej matki nie powstał w żadnym z ww. terminów. Zdaniem organu II instancji rozstrzygając sprawę organ winien bowiem uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1433), co już Kolegium podnosiło w swoich poprzednich decyzjach z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...]. W związku z powyższym rozpoznanie wniosku skarżącej o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wiąże się ze zbadaniem, czy wnioskodawczyni spełnia warunki do przyznania świadczenia określone w art. 17 ustawy z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W ocenie Kolegium, pomimo spełnienia pozytywnych przesłanek, w dalszym ciągu nie została wyjaśniona przez organ I instancji przesłanka wystąpienia bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem (rezygnacją z) zatrudnienia przez skarżącą, a sprawowaniem opieki nad matką, na co Kolegium zwracało już uwagę w poprzednich decyzjach z dnia [...] z dnia [...]. Podkreślono, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego celem ustalenia od kiedy skarżąca faktycznie opiekuje się niepełnosprawną matką, a ściślej od kiedy opieka ta stanowi przeszkodę w pracy w gospodarstwie rolnym. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej, złożonym pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, w związku z koniecznością opieki nad matką, od dnia 22 listopada 2017 r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym. Pomimo tego, jak dowodzą akta sprawy, po tej dacie, wyjeżdżała do pracy w Niemczech w celu świadczenia pracy, jako opiekunka. Były to wyjazdy cykliczne, trwające po około sześć tygodni. Nie jest wiadome, kto w tym okresie sprawował opiekę nad niepełnosprawną matką skarżącej. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 3 kwietnia 2018 r. przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w R. wynika, że na dzień dzisiejszy opiekę świadczył mąż skarżącej Pan J.K. Powyższe – w ocenie organu II instancji - poddaje w wątpliwość, czy rzeczywiście złożone przez skarżącą oświadczenie o rezygnacji z pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 22 listopada 2017 r. podyktowane było koniecznością sprawowania opieki nad matką. W konsekwencji wątpliwym jest również wystąpienie bezpośredniego (niebudzącego wątpliwości) związku miedzy zaprzestaniem prowadzenia przez skarżącą gospodarstwa rolnego od ww. daty, a opieką nad osobą niepełnosprawną. Zauważono, iż w oświadczeniu złożonym dnia 29 maja 2018 r. skarżąca podała, że ze względu na znaczne pogorszenie się stanu zdrowia matki nie będzie już wyjeżdżać za granicę. Pogorszenia się stanu zdrowia matki (po okresie przebywania skarżącej za granicą) skarżąca nie udokumentowała jednak konkretnymi okolicznościami, potwierdzonym stosownym zaświadczeniem lekarskim. W związku z powyższym w toku ponownego rozpatrywania sprawy wyjaśnienia i oceny ze strony organu I instancji wymaga, charakter sprawowanej przez skarżącej opieki nad matką, czy jest ona stała i osobista (od kiedy) i czy stanowi przeszkodę do prowadzenia gospodarstwa rolnego przez skarżącą. W ocenie organu II instancji dokonanie ustaleń w przedstawionym zakresie jest konieczne dla stwierdzenia istnienia w analizowanej sprawie bezpośredniego związku przyczynowego między zaprzestaniem przez skarżącą z prowadzenia gospodarstwa rolnego, a sprawowaniem opieki nad matką. Mając na uwadze powyższe uznano, iż organ I instancji nie rozważył wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, jak również nie zebrał materiału dowodowego i nie poddał go wnikliwej analizie, czym naruszono przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz przepisy o świadczeniach rodzinnych. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] wnioskodawczyni wniosła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano m.in. że art. 17 ust. 1b ustawy świadczeniowej poza zawężeniem adresatów norm prawnej (bezpośrednio opiekunów a pośrednio wykluczonych niepełnosprawnych, z racji wieku, w którym nabyli niepełnosprawność) nie zdefiniował pułapu wieku niepełnosprawnego, do ukończenia którego przysługuje jego opiekunowi prawo do pomocy finansowej. Zdaniem autora sprzeciwu ustawodawstwo przyznaje zatem prawo opiekunowi do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym, który może mieć np. 40 lat i pozostawać na rencie socjalnej, bądź mieć 25 lat i pobierać rentę rodzinną, ewentualnie posiadać alimenty itp. inne środki utrzymania. W ocenie wnioskodawczyni ustawodawca próbuje uzależnić prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wyłącznie od wieku powstania niepełnosprawności, a nie od utraconych dochodów przez opiekuna, a właśnie ta druga przesłanka leży u podstaw w ogóle powstania instytucji świadczenia pielęgnacyjnego, a nie wiek niepełnosprawnego w chwili powstania niepełnosprawności: Zdaniem wnioskodawczyni organ I instancji dokonał błędnej decyzji, z tego też względu sprzeciw – w jej ocenie - należy uznać za w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy ,że wydaną decyzję zakwestionowano środkiem odwoławczym określonym mianem sprzeciwu. Uwaga ta jest o tyle istotna ,że instytucja sprzeciwu opisana w Rozdziale 3a zatytułowanym Sprzeciw od decyzji ( art. 64a do art. 64e) ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) określa inaczej niż skarga granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny. A mianowicie sprzeciw powoduje wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującego kontrolę decyzji kasacyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych . Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na takie okoliczności powołał się organ odwoławczy in fine decyzji , stwierdzając uchybienie przepisom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa przez Wójta Gminy R.. W piśmiennictwie podnosi się także, słusznie zresztą ,że ustalenie, czy decyzja kasacyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, wymagać będzie także dokonania oceny z uwzględnieniem treści przepisów prawa materialnego, których dotyczy decyzja. W takim jednak przypadku norma prawa materialnego będzie stanowić jedno z kryteriów oceny przesłanek postępowania (art. 138 § 2 k.p.a.), a nie przedmiot rozpoznania sądu administracyjnego ( por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Dauter B., Kabat A., Niezgódka-Medek M. , WKP 2018 ). Wobec tego w pierwszej kolejności należy przywołać regulacje prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie ażeby sądowa kontrola mogła potwierdzić lub zanegować stanowisko organu odwoławczego w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Stosownie do art. art. 17 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - Świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei po myśli art. 17 ust 1b. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Wreszcie zgodnie z art. 17b ust. 1 - W przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. Z przepisów tych wynika ,że warunkiem bezwzględnym poza stopniem pokrewieństwa, legitymowaniem się stopniem niepełnosprawności osoby wymagającej opieki , okresu jej powstania, jest stała i osobista opieka nad osobną niepełnosprawną , która musi stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej . Oznacza to ,że między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki musi zachodzić związek i to bezpośredni , a taki nie będzie miał miejsca kiedy ubiegający się o zasiłek podejmuje aktywność zawodową w określonym nawet zakresie , a w tym czasie opieka sprawowana jest przez osoby trzecie. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika ,że strona ubiega się o zasiłek pielęgnacyjny w związku z rezygnacją z pracy w gospodarstwie rolnym wobec koniczności sprawowania opieki nad matką, osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności , ustalonym po raz pierwszy 21.11.2017 r. ( orzeczenie z dnia 6.12.2017 r.) . Z pierwszego oświadczenia strony wynika ,że zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym w związku ze stanem zdrowia matki Pani H.P., którą wykonuje jej mąż ( oświadczenie z 4 stycznia 2018 r. ) . W tych okolicznościach sekwencja zdarzeń miała następujący przebieg : - organ I instancji tj. Wójt Gminy R. odmówił świadczenia powołując się na regulację art. 17ust.1b dowodząc ,że stopień niepełnosprawności powstał po ukończeniu 25 roku życia. Decyzja ta została uchylona orzeczeniem SKO w P. z [...] , w którym nawiązano do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 , na mocy którego uznano za niekonstytucyjny przepis art. 17 ust. 1 b ustawy świadczeniowej ze względu na moment powstania niepełnosprawności , - w trakcie ponownego rozpoznania sprawy , z wyniku wizyty pracownika socjalnego z 3.04.2018 r. sporządzono notatkę służbową , w której odnotowano ,że w tym dniu strona była nieobecna , a jak wskazał syn p. T. K. , przebywała w Niemczech gdzie świadczyła pracę , oraz że są to wyjazdy cykliczne , około 6 tygodniowe. Opiekę nad niepełnosprawną sprawuje mąż skarżącej , a to oznacza ,że wnioskodawczyni nie sprawuje opieki osobistej. Natomiast w oświadczeniu z 7 kwietnia 2018 r. strona podała ,że sprawuje osobistą i całodobową opiekę nad niepełnosprawną. Ustalenia te legły u podstaw kolejnej decyzji organu I instancji z [...] wobec uznania ,iż przeszkodą w przyznaniu zasiłku jest świadczenie pracy oraz powstanie niepełnosprawności po 25 roku życia, - z akt administracyjnych wynika także ,że 15 maja 2018 r. strona złożyła kolejny wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego . W ramach wówczas toczącego się postępowania złożono oświadczenie ,że nie jest możliwym podjęcie pracy przez stronę przy czym informuje Ona ,że znacznemu pogorszeniu uległ stan zdrowia matki oraz , że nie będzie wyjeżdżała za granicę. Wywiad środowiskowy z 29 maja 2018 r. potwierdził stan zdrowia matki strony , wymagającej bezpośredniej opieki i pielęgnacji ze strony córki, - decyzją z [...] r. Wójt Gminy R. odmówił stronie świadczenia pielęgnacyjnego powołując się na tę samą co poprzednio przeszkodę prawną a mianowicie , nie spełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 b ustawy świadczeniowej tj. daty powstania niepełnosprawności, - także i ta decyzja został uchylona przez SKO w P.. ( bez daty). [...] strona złożyła kolejne oświadczenie , w którym stwierdziła ,że opieka nad matką uniemożliwia jej pracę w gospodarstwie rolnym , a obowiązki z tym związane przejął jej maż. Decyzją z [...] organ I instancji po raz kolejny odmówił świadczenia z powołaniem się na okres powstania niepełnosprawności. Decyzję tę zakwestionowano odwołaniem z 16 sierpnia 2018 r. z powołaniem się na "dyskryminujący" zapis ustawy , który posługuje się wiekiem niepełnosprawnych ograniczając uprawnienie opiekującym się do otrzymania świadczenia. W tych okolicznościach zaskarżoną do sądu decyzją SKO w P.. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Według organu odwoławczego ze strony organu I instancji wyjaśnienia i oceny wymaga charakter sprawowanej opieki, czy jest stała i osobista ( od kiedy) i czy stanowi przeszkodę do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Powyższe ustalenia są niezbędne do stwierdzenia związku pomiędzy zaprzestaniem prowadzenia gospodarstwa rolnego a sprawowaniem opieki nad matką. W ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z przepisów art. 7 , art. 77 ust. 1 i 80 Kpa wynika ,że celem postępowania administracyjnego w zakresie prowadzonej procedury jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego realizujące zasadę prawdy obiektywnej, a więc dotarcie do rzeczywistych stosunków , poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego a następnie dokonanie jego oceny czy poczynione ustalenia pozwalają na stwierdzenie ,że okoliczności sprawy zostały udowodnione w sposób pozwalający na prawidłowe podstawienie ustalonego stanu faktyczny pod właściwą normę prawa materialnego , w tym przypadku ustawy o świadczeniach rodzinnych. W zakresie prawa materialnego , które jest poza zakresem sądowej oceny w tej sprawie , wpadkowo należy tylko wskazać, że organ odwoławczy zawarł wytyczne dla Wójta jak należy i czy należy w tej sprawie odwoływać się do niekonstytucyjnego przepisu art. 17 ust. 1b cyt. ustawy. Wydaje się ,że jest to wystarczające dla dalszego procedowania przez organ I instancji w tym przedmiocie. Jeśli chodzi natomiast o kwestie dotyczące prawa formalnego - przepisów postępowania administracyjnego to słusznie wskazano ,że organ I instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Można dostrzec ,że z niezrozumiałych względów skoncentrował się jedynie na przepisie prawa materialnego nie czyniąc koniecznych ustaleń dla rozpatrzenia sprawy . Nadal w ocenie sądu pozostaje niewyjaśniona kwestia rezygnacji strony z zatrudnienia . W ostatnim oświadczeniu strona wskazuje ,że opieka uniemożliwia pracę w gospodarstwie rolnym , a jej obowiązki w nim przejął mąż. Natomiast nie odnosi się w żaden sposób do innej pracy np. w Niemczech według dotychczasowego jej świadczenia w cyklach 6 tygodniowych , sprawowania opieki nad osobami starszymi. Nadto , jeśli strona powołuje się na pogorszenie stanu zdrowia matki , okoliczność ta wymaga stosownego udokumentowania. Wobec tego ,że sąd nie rozstrzyga o świadczeniu , załączenie zaświadczenia lekarskiego do skargi nie ma żadnego znaczenia w postępowaniu sądowym , i wymaga oceny w postępowaniu merytorycznym prowadzonym przez uprawnione organy. Jest to kolejna okoliczność , która jak słusznie podnosi SKO powinna zostać oceniona przez organ I instancji. Także i to zdarzenie ( pogorszenie stanu zdrowia matki strony ) wymagało będzie oceny z punktu widzenia występowania związku przyczynowego między zaprzestaniem zatrudnienia przez stronę w ogólności a sprawowaniem opieki. W tym celu zdaniem sądu koniecznym także będzie podjęcie czynności w miejscu zamieszkania strony, którego wyniki pozwolą na pełną ocenę zrealizowania przesłanek związanych z nabyciem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodzić się zatem należy z SKO, że zaskarżona decyzja Wójta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ze skargi wynika również ,że strona zgadza się z kierunkiem w jakim rozpoznało sprawę SKO albowiem in fine podnosi ,że " OSP w R. dokonał błędnej decyzji". Taką też ocenę wyraził organ odwoławczy w zaskarżonej sprzeciwem jego decyzji. Poza tym sąd nie odnosił się do zarzutów skargi traktujących o naruszeniu prawa materialnego albowiem na przeszkodzie temu stoi regulacja art. 64e ppsa. Nie mniej jednak dostrzega, że wprowadzony z dniem 1 czerwca 2017 r. przepis art. 138 § 2a Kpa zobligował organ odwoławczy, który uchyla decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, do określenia wytycznych w zakresie wykładni tych przepisów, których błędnej wykładni dokonał organ I instancji w zaskarżonej decyzji. Tak też postąpił w niniejszej sprawie organ II instancji wskazując jak należy wykładać art. 17 ust. 1 b cyt. ustawy, a mianowicie w zgodzie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego ( op. cit.). Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu sprzeciwu jako bezzasadnego. IB