II SA/Łd 994/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant sekretarz sądowy Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...], nr [...] (znak: [...]). 3 II SA/Łd 994/03 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A. M., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] . Nr [...] znak: [...] nie uznającą u A. M. choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia dwusiarczkiem węgla oraz choroby zawodowej słuchu wywołanej działaniem hałasu. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. nr 90 poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65 poz.294 ze zm. dnia 10.11.1985 r. Dz. U. nr 61 poz. 364) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U, Nr 132 poz. 1115) Organ odwoławczy wskazał, że podstawą do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w załączniku do rozporządzenia, jeżeli była ona spowodowana zatrudnieniem w warunkach narażających na jej powstanie. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego konieczne jest orzeczenie o chorobie zawodowej wydane przez uprawnioną zgodnie z § 7 w. wym. rozporządzenia jednostkę organizacyjną służby zdrowia. Organ podał, że A. M. w latach 1972-1997 był zatrudniony w ZWCh A. w T. na stanowisku ślusarza i ślusarza spawacza. W tym okresie na przestrzeni lat od 1972 do 1983 był narażony łącznie (odliczając przerwy w pracy) w ciągu 8 lat w części dnia roboczego na kontakt z dwusiarczkiem węgla w stężeniach od 10 do 25 mg/m3. Od roku 1983 do 1997 miał okresowy kontakt z rozpuszczalnikami organicznymi lub z gazami spawalniczymi w stężeniach poniżej NDS. Oprócz tego w latach 1972 - 1973, 1975-1976, 1977-1987 i 1992-1997 tzn. łącznie (pod odliczeniu przerw) przez 17 lat pracował w hałasie nie przekraczającym 83 dB, 85 dB, 87 dB i 89 dB średnio od 2 do 7 godzin/zmianę. Ponadto organ II instancji wskazał, że A. M. był poddany dwukrotnie badaniom specjalistycznym, zgodnie z § 7 wymienionego na wstępie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia tj. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych, ul. [...] w Ł. oraz w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., ul. [...], a więc skorzystał, zgodnie z § 9 wspomnianego rozporządzenia, z możliwości odwołania się od orzeczenia l-go szczebla diagnostycznego). Po przeprowadzonych badaniach wydane zostały orzeczenia o braku podstaw do przyjęcia związku przyczynowego stwierdzonych zmian chorobowych z wykonywaną pracą zawodową w kontakcie z hałasem oraz dwusiarczkiem węgla. Orzeczenie WOMP nr [...] z dnia [...] we wnioskach zawiera m. in. sformułowanie, że “szczegółowa diagnostyka po 19 latach ustania narażenia na CS2 nie pozwala przyjąć, że rozpoznane schorzenia są następstwem ekspozycji na dwusiarczek węgla" oraz odnośnie ubytku słuchu, iż “wielkość ubytku słuchu i jego obraz kliniczny nie są charakterystyczne dla uszkodzeń słuchu spowodowane hałasem". Klinika Chorób Zawodowych IMP w orzeczeniu [...] z dnia [...] przedstawiając wyniki badań potwierdza brak “objawów ogniskowych organicznego uszkodzenia układu nerwowego o charakterze encefalopatii lub polineuropatii", a odnośnie schorzenia dot. ubytku słuchu stwierdza, że “stopień i charakter stwierdzonego ubytku słuchu nie jest typowy dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego". W tej sytuacji organ odwoławczy wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wydał swoją decyzję w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne, gdzie uwzględnione zostało występowanie narażenia zawodowego na CS2 i hałas oraz w oparciu o orzeczenia dwóch specjalistycznych jednostek organizacyjnych służby zdrowia, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych, które stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ podkreślił, że samo narażenie na czynniki mogące spowodować chorobę zawodową, nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej, lecz jest tylko jednym z elementów mogących wpłynąć na zaistnienie zawodowego schorzenia, co potwierdziły specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone w w. wym. jednostkach służby zdrowia. Organ odwoławczy zaznaczył, że inspektor sanitarny nie ma delegacji do stwierdzenia choroby zawodowej jeżeli właściwa placówka służby zdrowia nie dokonała rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiada się w danej sprawie negatywnie, a co w tej sprawie miało miejsce dwukrotnie. Nie zostały więc spełnione wymogi zawarte w § 1 ust. 1 wymienionego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. M. wniósł o wnikliwe rozpatrzenie jego sprawy, ponieważ nie zgadza się z powyższą decyzją. Podkreślał, że rozpoznanie dokonane przez WOMP w Ł. różni się znacznie od rozpoznania zawartego w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy im. J. Nofera w Ł. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zostało wykonane badanie ENG ani w WOMP ani w IMP, ponieważ bierze lek o nazwie NEUROTOP retard. Bierze również inne leki neurologiczne, lecz w orzeczeniu tego nie uwzględniono. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, wszystkie badania, mimo istniejących rozbieżności, stwierdzają, że jest chory. Podkreślił również, że słuch stracił w pracy, czego dowodem jest orzeczenie lekarskie wydane podczas badań profilaktycznych, gdy był pracownikiem zakładu i przebieg jego pracy zawodowej. Podał, że nosi aparat słuchowy. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270) (p.p.s.a.). W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skargę należało uwzględnić, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy trafnie przyjął, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r Nr 61, poz. 364 ), choć w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115), które weszło w życie 3 września 2002 r. Wynika to z §10 nowego rozporządzenia, stanowiącego, że postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. W niniejszej sprawie zaś wszczęcie postępowania nastąpiło w listopadzie 2001 r. (skierowanie na badania konsultacyjne w związku z podejrzeniem zawodowego uszkodzenia słuchu). Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 18 listopada 1983r., za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Aby dane schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową : 1/ stwierdzona choroba musi być wymieniona w Wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia i 2/ w środowisku pracy muszą występować czynniki szkodliwe dla zdrowia, które mogły wywołać tę chorobę. Przy czym, jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 lutego 1999 r. III RN 110/98 ( Prok. I Pr. 1999/7-8/56 ), w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w Wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie. Domniemanie takie może być obalone przez zakład pracy jeżeli wykaże, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, to jednak została spowodowana przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą (OSNCP z 1985 r. z. 4, poz. 53). Pogląd ten podtrzymał Sąd Najwyższy w wyroku z 11 marca 1999 r. III RN 128/98 ( OSP 1999/24/771) i w wyroku z 4 czerwca 1998 r . III RN 36/98 (OSNAPiUS 1999/6/192). Wystąpienie wyżej wskazanych przesłanek lub ich brak, organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjmują – jako naczelną - zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. Inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania określone w tym kodeksie, zwłaszcza art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponadto, wydana decyzja musi odpowiadać wymogom określonym w art. 107§ 1 i 3 k.p.a. W niniejszej sprawie odmowę uznania u A. M. choroby zawodowej słuchu wywołanej hałasem i choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia disiarczkiem węgla organy obu instancji uzasadniły treścią orzeczenia Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. i orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. – jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych ( § 7 rozporządzenia ). Niewątpliwie warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy inspekcji sanitarnej choroby zawodowej jest uprzednie jej lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki lecznicze. Orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów inspekcji sanitarnej i prowadzi do odmowy stwierdzenia choroby (wyrok NSA z 24.05.2001 r. I SA 1801/00 – nie publikowany). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmowany jest pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 7-9 rozporządzenia i braku podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (np. wyrok NSA z 9.07.1998 r II SA 634/98 – Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok NSA z 24.02.1998 r I S.A. 1520/97 - ONSA 1998/4/150). Równocześnie powszechnie przyjmuje się, że te orzeczenia lekarskie są opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jako opinie biegłego podlegają ocenie organu wydającego decyzję w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Wydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu choroby zawodowej lub odmowie stwierdzenia takiej choroby, w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy, w tym orzeczenie lekarskie, należy już bowiem do właściwego inspektora sanitarnego. Ponieważ orzeczenia zakładów służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych są traktowane w postępowaniu w sprawie chorób zawodowych jak opinie biegłych, muszą być one umotywowane w sposób zrozumiały dla stron, organów orzekających, a także dla Sądu, który nie posiada wiedzy medycznej, a obowiązany jest ocenić, czy wydane na podstawie takich orzeczeń decyzje są zgodne z prawem ( wyrok NSA z 15.04.1998 r I S.A. 2074/97 – nie publikowany). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 1999 r – sygn. II SA/Wr 1452/97 (ONSA 2000/2/63), orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego. Wprawdzie w kodeksie postępowania administracyjnego nie określono wymagań jakim powinna odpowiadać opinia biegłego, ale z samej istoty tego dowodu wynika, że oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone ( wyrok NSA z 5.11.1998 r. I S.A.1200/98 – nie publikowany). Orzeczenie w sprawie choroby zawodowej jednostki właściwe do rozpoznania tych chorób wydają, jak stanowi § 7 ust. 4 rozporządzenia, na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej. Rozporządzenie nakłada więc na organy sanitarne obowiązek wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego. Dopiero spełnienie tych wymogów stwarza prawnoprocesową gwarancję trafności rozstrzygnięcia administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie wymogi te, w ocenie Sądu, nie zostały zachowane. Z załączonych akt administracyjnych nie wynika jaka dokumentacja lekarska była uwzględniana przy wydawaniu opinii. Brak jest także protokołu z dochodzenia epidemiologicznego opisującego warunki świadczenia pracy przez skarżącego. Znajduje się w nich jedynie dokument przedstawiający przebieg jego pracy zawodowej , w którym podane są jedynie okresy zatrudnienia , nazwa oddziału, system pracy (6 lub 8 godz. pracy ), stanowisko pracy oraz zagrożenia (liczba godzin pracy w narażeniu na kontakt z disiarczkiem węgla lub gazami spawalniczymi lub toluenem czy innymi rozpuszczalnikami oraz liczba godzin pracy w hałasie ). Z dokumentu tego wynika, że tylko w okresie od 1.10. 1987r do 30.04. 1991 r skarżący pracując na stanowisku ślusarza narzędziowego w szkole przyzakładowej nie był narażony na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia. Takie ustalenia zobowiązywały organy sanitarne do szczególnie wnikliwej oceny orzeczeń obu placówek medycznych , które winny dawać jednoznaczną odpowiedź na pytanie: jakie choroby u skarżącego rozpoznano, czy któraś z rozpoznanych chorób znajduje się w Wykazie chorób zawodowych i czy mogła zostać spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia , występujących w środowisku pracy A. M.?. W ocenie Sądu orzeczenia lekarskie znajdujące się w aktach wątpliwości tych nie wyjaśniają. Rozpoznanie “obustronnego odbiorczego ubytku słuchu typu pozaślimakowego" i jednozdaniowe stwierdzenie, że “wielkość ubytku słuchu jak i jego obraz kliniczny nie są charakterystyczne dla uszkodzeń słuchu spowodowanego hałasem"( orzeczenie WOMP) czy stwierdzenie, że “narażenie na hałas nie stwarzało istotnego ryzyka przewlekłego urazu akustycznego" , a “ stopień i charakter stwierdzonego ubytku słuchu nie jest typowy dla obrazu klinicznego przewlekłego urazu akustycznego" ( orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy ) nie dawały organom sanitarnym podstaw do wydania decyzji. Opinie te nie podawały wyników przeprowadzonych u skarżącego badań i nie przeprowadzały ich oceny, a jedynie kategorycznie stwierdzały brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem, bez uzasadnienia takiego stanowiska. Stwierdzenia zawarte w orzeczeniach lekarskich są lakoniczne i nie wyjaśniają, jakie zmiany są charakterystyczne dla obrazu klinicznego głuchot spowodowanych hałasem i dlaczego zmiany narządu słuchu stwierdzone u skarżącego nie mogą być uznane za takie właśnie zmiany. Nie zostało też wyjaśnione dlaczego w orzeczeniu WOMP znajduje się rozpoznanie uszkodzenia słuchu typu pozaślimakowego , a w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy brak jest takiego rozpoznania. Podobnie orzeczenie lekarskie winno jednoznacznie wyjaśnić, czy inne rozpoznane u skarżącego schorzenia mogły być następstwem przewlekłego zatrucia substancjami występującymi na stanowiskach pracy skarżącego ( nie tylko CS2 ale także toluen i inne rozpuszczalniki i gazy spawalnicze ). Orzeczenie lekarskie winno wskazywać i uwzględniać, poza wynikami przeprowadzonych badań także inną dokumentację lekarską zebraną w sprawie czy przedstawioną przez skarżącego. Wskazane powyżej uchybienia uzasadniają postawienie zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający winien uzupełnić postępowanie rozpoznawcze załączając dokumentację z wcześniejszego leczenia skarżącego ( dokumentacji tej brak w załączonych aktach), przeprowadzić dochodzenie epidemiologiczne, a następnie zwrócić się do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o zbadanie skarżącego i uzupełnienie opinii. Dopiero po uzyskaniu pełnej i wyczerpującej opinii , organ będzie mógł ocenić, czy i które ewentualnie schorzenia mogą być uznane za chorobę zawodową , co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ sanitarne przy ponownym rozpoznawaniu sprawy powinny mieć także na uwadze, że w przypadku pracy zawodowej świadczonej z narażeniem na działanie hałasu, uszkodzenie słuchu nie będzie mogło być rozpoznane jako choroba zawodowa tylko wówczas, gdy właściwy zakład służby zdrowia w sposób wyczerpujący i jednoznaczny w uzasadnieniu swej opinii stwierdzi, że uszkodzenie słuchu jest następstwem innych, konkretnie wskazanych okoliczności.( podobnie sytuacja wygląda w przypadku chorób wskazanych w punkcie 1 Wykazu). Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana /wyłącznie/ przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji . Z uwagi na brak przymiotu wykonalności , orzekanie w trybie art. 152 p.s.a . o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.