II SA/Łd 994/10

Dnia 28 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi Gminy A. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty użytkownikowi wieczystemu od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze; 2. stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Gminy A. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...], Nr [...] stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] w sprawie udzielenia bonifikaty użytkownikowi wieczystemu od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. W uzasadnieniu organ nadzorczy wyjaśnił, że w związku z niezłożeniem wyjaśnień przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w zakreślonym przez organ nadzoru terminie, zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że projekt uchwały został dostarczony radnym tuż przed rozpoczęciem obrad sesji. W tej sytuacji naruszony został przepis § 64 Statutu Gminy A. Zgodnie z jego treścią, projekty uchwał przewidziane do rozpatrzenia na danej sesji winny być doręczone do Biura Rady Miejskiej nie później niż 10 dni przed planowanym terminem tej sesji, z wyjątkiem sytuacji opisanej w § 42 Statutu. Na wniosek burmistrza przewodniczący rady jest zobowiązany wprowadzić do porządku obrad najbliższej sesji rady projekty uchwał, które wpłynęły do rady co najmniej 7 dni przed dniem rozpoczęcia sesji (§ 41 Statutu). Jak wskazał organ nadzoru, w dokumencie "Porządek obrad [...] sesji Rady Miejskiej z dnia [...]", nie przewidziano podjęcia uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty w opłacie z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. Podjęcie uchwał wymaga zachowania odpowiednich procedur i stosownego czasu, umożliwiającego radnym należyte przygotowanie się do sesji na dokonanie przemyśleń i rozważenie argumentów, przemawiających za konkretnym rozstrzygnięciem lub przeciwko przedstawionemu projektowi uchwały. W konkluzji organ wskazał, że do istotnych wad uchwał, skutkujących stwierdzeniem nieważności, zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W tej sytuacji uzasadniony jest pogląd organu nadzoru, iż Gminy Miejska A. naruszyła procedurę podejmowania uchwał, wynikającą ze Statutu Gminy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Miejska w A. zarzuciła naruszenie art. 7, 10 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8.marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. nr 142 z 2001 roku, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym i § 66 Statutu Gminy A. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości kwestionowanego aktu nadzoru. W motywach skargi wskazano, że w dniu 28.września 2009 roku do Rady Miejskiej w Ł. wpłynęło pismo organ nadzoru z dnia 21.września 2009 roku, obejmujące zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie kontroli legalności uchwały z dnia [...]. W treści tegoż pisma organ nadzoru zobowiązał stronę, w terminie 4 dni, do nadesłania wszelkich dokumentów dotyczących zwołania [...] Sesji Rady Miejskiej oraz ustosunkowania się do zarzutu naruszenia Statutu Gminy. W wykonaniu tego obowiązku, Przewodniczący Rady Miejskiej przedstawił organowi stosowne wyjaśnienia w dniu 2.października 2009 roku. Tego też dnia pismo to wpłynęło do organ nadzoru. Mimo tego, w tym też dniu organ nadzoru wydał kwestionowane w skardze rozstrzygnięcie nadzorcze w którym napisał, że nie wykonano obowiązków nałożonych pismem z dnia 21.września 2009 roku. Zdaniem strony skarżącej, pominięcie przez Wojewodę wyjaśnień strony stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W dalszej części skargi strona wyjaśniła, że podstawą wydania spornej uchwały był przepis § 66 Statutu. Zgodnie z tym przepisem, w uzasadnionych przypadkach rada może przyjąć do rozpatrzenia projekt uchwał opracowanych bez zachowania procedur określonych w Statucie. Przepis ten koresponduje z treścią art. 20 ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem, zmiana porządku obrad musi być przegłosowana bezwzględną większością głosów. Głosowanie takie odbyło się. Zdaniem strony skarżącej, w sprawie spełnione zostały także materialne przesłanki określone w § 66 Statutu. Podjęcie uchwały wiązało się ze zbliżającym się końcowym terminem przekształcenia spółdzielczego prawa do lokali mieszkalnych w prawo własności lokali mieszkalnych na preferencyjnych finansowo warunkach. Zdaniem strony, wobec zakończenia negocjacji w sprawie bonifikat i krótkiego czasu w jakim uchwała mogłaby mieć potencjalne zastosowanie, zachodził "uzasadniony przypadek", o którym stanowi § 66 Statutu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 5.lutego 2010r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 986/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Gminy Miejskiej A., uznając ją za niezasadną. W uzasadnieniu podniesiono, iż badając legalność zaskarżonego aktu nie stwierdzono naruszenia przez organ nadzoru przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Odnosząc się merytorycznie do sprawy wskazano, że zgodnie z zapisem § 39 ust. 2 Statutu Gminy A. do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Przy podejmowaniu decyzji o zwołaniu sesji, zgodnie z wymogami § 57 Statutu, przewodniczący powinien dysponować projektami uchwał, które będą przedmiotem obrad, a także materiałami niezbędnymi radnym. Po myśli § 64 Statutu, projekty uchwał przewidziane do rozpatrzenia na danej sesji winny być doręczone do Biura Rady Miejskiej nie później niż 10 dni przed planowanym terminem tej sesji z wyjątkiem sytuacji opisanej w § 41 Statutu. Na wniosek burmistrza, przewodniczący rady jest zobowiązany wprowadzić do porządku obrad najbliższej sesji rady projekty uchwał, które wpłynęły do rady co najmniej 7 dni przed dniem rozpoczęcia sesji (§ 41 Statutu). Sporna uchwała podjęta została na sesji Rady Miejskiej, zwołanej w trybie art. 20 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Po myśli tego przepisu, Rada Gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, a do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. W porządku obrad, który otrzymali radni przed sesją nie było projektu uchwały, której dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Projekt uchwały został wprowadzony do porządku obrad na podstawie art. 20 ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym i § 66 Statutu. Przewodniczący poddał wniosek o wprowadzenie uchwały do porządku obrad pod głosowanie. Wynik głosowania wskazywał, że spełniony został wymóg bezwzględnej większości głosów do zmiany porządku obrad. W ocenie Sądu, przepis § 66 Statutu, przewidujący, że w uzasadnionych przypadkach Rada może przyjąć do rozpatrzenia projekty uchwał opracowane bez zachowania procedur określonych w przepisach, może mieć zastosowanie tylko "w uzasadnionym przypadku". Komentowany przepis posługuje się określeniem, którego jednocześnie nie definiuje, zatem jego wykładni należy dokonać uwzględniając całokształt stanu faktycznego danej sprawy. Zdaniem Sądu, zbliżający się koniec roku 2009 i związany z tym upływ terminu obowiązywania przepisów umożliwiających preferencyjne przekształcenie praw o lokali spółdzielczych, nie uzasadnił odstąpienia od ogólnie obowiązujących procedur. Sprawą powszechnie bowiem znaną było to, że członkowie spółdzielni mogli korzystać z dogodnych warunków wykupu swoich lokali mieszkalnych od dnia 31 lipca 2007 roku (data wejścia w życie ustawy z dnia z dnia 14.czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. nr 125, poz. 873 ze zm.). Nie ulega również wątpliwości, że komentowana możliwość wykupu mieszkań spółdzielczych, w ówczesnym stanie prawnym, funkcjonować miała do końca 2009 roku. Data, w której uprawnienie to miało ekspirować była znana od wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.grudnia 2008 roku (sygn. akt: P 16/08, Dz. U. nr 235, poz. 1617), który został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 30.grudnia 2008 roku. Przy czym sesja Rady Miejskiej, na której została podjęta sporna uchwała została zwołana na dzień [...]. Na podstawie zestawienia daty wyroku Trybunału Konstytucyjnego i sesji Rady Miejskiej, Sąd uznał, że zbliżający się końcowy termin stosowania preferencyjnych warunków przekształceń własnościowych nie stanowi uzasadnionego przypadku, o którym stanowi § 66 Statutu. Odnosząc się do zarzutu, związanego z niewywiązaniem się przez Radę Miejską z obowiązku złożenia wyjaśnień Sąd wskazał, iż strona skarżąca złożyła do akt sądowych kserokopię swojego pisma z dnia 30.września 2009 roku z prezentatą Kancelarii Głównej Zakładu Obsługi Administracji organu nadzoru potwierdzającą, iż pismo to wpłynęło do organu w ostatnim dniu zakreślonego terminu. Organ nadzoru w toku prowadzonego postępowania naruszył zatem zasady ogólne postępowania administracyjnego, a w szczególności uchybił wymogowi zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Niemniej jednak mimo stwierdzonego w tym przedmiocie naruszenia Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzi podstawa do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego z obrotu prawnego. W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej A., Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 6.sierpnia 2010r., wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 754/10 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z treścią art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uzasadnienie natomiast wydanego przez Sąd wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ma prawo a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2004 r. sygn. akt OSK 628/2004, publ. LexPolonica nr 2126303). Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś - przez całokształt prawnych aspektów tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zgłoszonych w treści skargi istotnych zarzutów czyni zasadnym zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z akt sądowych wynika, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w A. w sprawie udzielenia bonifikaty użytkownikowi wieczystemu od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. Sąd I instancji miał więc obowiązek dokonać oceny legalności tego rozstrzygnięcia nadzorczego. Miał on zatem wypowiedzieć się, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa Wojewoda prawidłowo uznał, że przedmiotowa uchwała podjęta została z naruszeniem prawa. W szczególności czy znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy przyjęty przez organ nadzoru za pewnik fakt niezłożenia wyjaśnień przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w zakreślonym przez organ nadzoru terminie, a zatem czy zasadne i usprawiedliwione jest przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego przypuszczenie, które legło u podstaw dokonanej przez organ kwalifikacji prawnej trybu podjęcia kwestionowanej uchwały, że w rozpoznawanej sprawie naruszony został przepis § 64 Statutu Gminy A. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji praktycznie w całości poświęcił je rozważaniom dotyczącym oceny prawidłowości podjęcia przez Gminę A. niniejszej uchwały w innym niż ustalił to organ nadzoru trybie, czyli nie wynikającym z § 64 Statutu Gminy A., lecz w specjalnym trybie przewidzianym w § 66 tego Statutu. Sąd samodzielnie dokonał zatem nieuprawnionej zmiany kwalifikacji prawnej podstawy podjęcia kwestionowanej uchwały. Umknęło bowiem uwadze Sąd I instancji, że ta kwestia (czyli możliwość podjęcia uchwały w trybie specjalnym wynikającym z § 66 Statutu), na skutek wadliwego przeprowadzenia postępowania nadzorczego, w ogóle nie była przedmiotem rozważań Wojewody [...] w zaskarżonym orzeczeniu nadzorczym. Zatem całe dokonane w tym zakresie przez Sąd I instancji ustalenia (oparte jedynie o treść udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę oraz wyjaśnienia złożone przez skarżącą gminę w trakcie postępowania sądowego, a zatem zdarzenia które nastąpiły już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia nadzorczego) uznać należy za wadliwe, bo całkowicie przedwczesne i nieuprawnione na tym etapie postępowania. Pamiętając, że przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody a nie bezpośrednio przedmiotowa uchwała Rady Gminy, to przedmiotem oceny Sądu I instancji, która winna znaleźć odbicie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, winien był być tylko sam fakt braku w uzasadnieniu wydanego przez Wojewodę rozstrzygnięcia tych rozważań w odniesieniu do kwestionowanej uchwały oraz fakt nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania nadzorczego, które doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego rozpatrywanej przez Wojewodę sprawy. A na te wady zarówno postępowania, jak i rozstrzygnięcia nadzorczego Sąd I instancji w ogóle nie zwrócił uwagi, mimo podniesienia tych zarzutów w złożonej skardze. Czyniąc w ten sposób Sąd ten naruszył przepis art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem Sąd nie jest władny "zastępować" organu nadzoru (Wojewody [...]), dokonując własnych ustaleń prawnych i faktycznych, biorąc pod uwagę treść odpowiedzi na skargę Wojewody, a następnie dokonując oceny prawnej poczynionych w ten sposób ustaleń. W szczególności należy mieć na względzie, że odpowiedź na skargę Wojewody nie może stanowić w żadnym zakresie uzupełnienia wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia nadzorczego co do treści jego uzasadnienia prawnego i faktycznego (art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8.marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji winien dokonać ponownej, wnikliwej analizy wniesionej do Sądu skargi pod kątem prawidłowości postępowania organu nadzoru zarówno w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, jak i prawnego w rozpatrywanej sprawie. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że w przepisach ustawy o samorządzie gminnym nie określono w sposób szczegółowy warunków stwierdzenia nieważności uchwały przez wojewodę. Niewątpliwie jednak przesłanki te nie pokrywają się z przyczynami nieważności wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Adresatem tego przepisu jest bowiem organ administracji publicznej właściwy do rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu nadzorczym. W odniesieniu do oceny ważności uchwały organu gminy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdą jednak wyłącznie odpowiednie zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru, co wynika wprost z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym. W postępowaniu przed tym organem może nastąpić stwierdzenie nieważności uchwały w przypadku ustalenia, iż doszło do istotnego naruszenie prawa. Takie stanowisko znajduje oparcie w art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminy, w którym przewidziano, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Powyższe daje podstawy do sformułowania generalnego stanowiska, że ustawa przewiduje stwierdzenie nieważności uchwały w przypadku naruszenia prawa, ale wyłącznie w sytuacji, gdy zaistniałe naruszenie miało znaczący wpływ na treść podjętej uchwały. Zasada ta powinna być uwzględniona także w postępowaniu sądowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., II SA 6/99, niepubl.). Oznacza to, że obowiązkiem organu nadzoru kontrolującego prawidłowość podjęcia uchwały, poza prawidłowym przeprowadzeniem postępowania nadzorczego, w przypadku stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały organu samorządu terytorialnego jest wykazanie przez organ nadzoru, że jej treść lub tryb podjęcia tej uchwały rzeczywiście istotnie narusza prawo, a ewentualne naruszenie miało znaczący wpływ na treść podjętej uchwały. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że za przesądzone uznać należało, iż postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w sposób wadliwy, prowadząc do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego rozpatrywanej przez Wojewodę sprawy, zaś przedmiotem oceny Sądu I instancji, winien być li tylko sam fakt braku w uzasadnieniu wydanego przez Wojewodę rozstrzygnięcia rozważań, dotyczących prawidłowości zastosowania przez Radę Gminy procedury przewidzianej w § 66 Statutu w odniesieniu do kwestionowanej uchwały oraz wspomniany wyżej fakt nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania nadzorczego. Zgodnie zatem z treścią art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem. Do postępowania w sprawach skarg tego rodzaju stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (ust. 4). Po myśli art. 91 ust. 1 uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku wszakże nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust.4). W toku postępowania nadzorczego, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (ust.5) Rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zaś zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz stosowne pouczenie (ust.3) Kognicja sądu administracyjnego w rozpoznawanych sprawach, określona w art. 148 p.p.s.a., przewiduje w przypadku uwzględnienia skargi, uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. W postępowaniu za skargi na akt nadzoru nie ma przy tym potrzeby badania wpływu naruszenia prawa na wynik sprawy, skoro akt nadzoru nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. Jednakże sąd administracyjny w wyroku uchylającym akt nadzoru musi wskazać naruszenie prawa przez organ nadzoru, przyjęte przez sąd za podstawę uwzględnienia skargi. Podstawą uchylenia przez sąd aktu nadzoru może być przy tym każde naruszenie prawa przez organ nadzorczy bez względu na materialnoprawny lub procesowy charakter naruszonego przepisu prawa. W szczególności naruszenie takie będzie polegało na wadliwej ocenie legalności aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, zakwestionowanego aktem nadzoru, a więc błędnej interpretacji przez organ nadzorczy normy prawnej przyjętej za podstawę aktu nadzoru. (por. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Komentarz, T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005, str. 465-466) W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwe, iż organ nadzoru, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie uczynił to bez odniesienia się do złożonych w terminie wyjaśnień Przewodniczącego Rady Gminy. Poza sporem pozostaje też, że wskazany w tychże wyjaśnieniach sposób procedowania przez organ gminy przy podejmowaniu uchwały, objętej rozstrzygnięciem nadzorczym, nie był przedmiotem analizy Wojewody. W konsekwencji zatem postępowanie nadzorcze dotknięte było wadami, skutkującymi naruszeniem zasad określonych w art. 7, 10 k.p.a. zaś wydane rozstrzygnięcie nadzorcze uchybia wymogom, określonym w art. 91 ust.3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zawiera bowiem stanowiska organu nadzoru w zakresie szczególnego trybu podjęcia kwestionowanej uchwały. Wskazane wyżej naruszenia prawa czynią przeprowadzone postępowanie nadzorcze wadliwym, co skutkuje uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego na podstawie art. 148 p.p.s.a. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego radcą prawnym, ustalonemu na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.)