II SA/Łd 999/14

Dnia 11 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 roku sprawy ze skargi Fundacji A na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu zmiany lokalizacji schroniska dla zwierząt oddala skargę. LS W dniu 17 sierpnia 2009 r. Fundacja A prowadząca Przytulisko dla Bezdomnych Zwierząt przy ul. B 108 w S., zwróciła się z wnioskiem, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2) i art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.), dalej ustawa, do Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. o objęcie nadzorem działalności w postaci schroniska dla zwierząt. Organ wstrzymał się z wydaniem decyzji do czasu zakończenia postępowania odwoławczego od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] listopada 2009 r., zabraniającej prowadzenia tej działalności. Ww. decyzja Burmistrza oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2009 r. była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., II SA/Łd 235/10, orzekł o uchyleniu decyzji organów obydwu instancji. Następnie wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r., II OSK 1664/10, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego. W dniu 12 kwietnia 2012 r. do Powiatowego Lekarza Weterynarii zostało złożone przez Fundację kolejne zgłoszenie rozpoczęcia działalności podlegającej nadzorowi inspekcji weterynaryjnej pod nazwą "Przytulisko dla bezdomnych zwierząt" w miejscowości S. przy ul. B 108, jako schroniska dla zwierząt. W dniu 13 kwietnia 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. wydał decyzję w sprawie wpisania prowadzonego przez Fundację schroniska do rejestru podmiotów nadzorowanych i nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego [...]. W trakcie wielokrotnie przeprowadzonych w okresie od marca 2012 r. do czerwca 2014 r. kontroli schroniska prowadzonego przez Fundację, organ wykazywał m.in. na nieprawidłowość lokalizacji schroniska w miejscu oddalonym od budynków mieszkalnych o odległość mniejszą niż 150 m, co stanowi naruszenie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. Nr 158, poz. 1657), dalej rozporządzenie, zgodnie z którym schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym, co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich (...). Mając powyższe na uwadze organ w dniu 20 grudnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne mające na celu poprawę warunków weterynaryjnych. W trakcie postępowania ustalono, że na sąsiedniej działce nr 1308 użytkowany jest budynek mieszkalny, zrealizowany na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. Schronisko dla zwierząt zlokalizowane jest na działce nr 1306/1, a budynek schroniska jest usytuowany w odległości 14,4 m od budynku mieszkalnego na działce nr 1308. Z kolei na działce nr 1306/2 także znajduje się budynek mieszkalny, zlokalizowany w odległości 5,9 m od granicy z działką nr 1306/1. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w W., na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia, nakazał Fundacji A oddalenie schroniska od siedzib ludzkich na odległość nie mniejszą niż 150 m w terminie do dnia 30 sierpnia 2014 r. Organ wskazał, że w myśl art. 8 ust. 1 ustawy powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a)-n), p), a więc także przy prowadzeniu schronisk dla zwierząt, są naruszane wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie. Od ww. decyzji Fundacja wniosła odwołanie, zarzucając jej: 1/ naruszenie punktu 3.2.2 Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii Nr GIW Z.420/AW- 32/11 z dnia 20 maja 2011 r w sprawie postępowania powiatowych lekarzy weterynarii przy przeprowadzaniu kontroli schronisk dla zwierząt, dalej Instrukcja, 2/ spełnianie przez schronisko pozostałych warunków weterynaryjnych przyczyniających się do zachowania dobrostanu zwierząt, 3/ naruszenie punktu 2.2 Instrukcji, 4/ brak równego traktowania wobec prawa podmiotów nadzorowanych przez organ I instancji, 5/ brak konsekwencji w egzekwowaniu przez organ wymogów określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia, 6/ stronniczość radcy prawnego zatrudnionego w organie, 7/ nieuwzględnienie poniesionych nakładów finansowych w związku z wykonywaniem wcześniejszych zaleceń pokontrolnych wydawanych przez organ. W ramach prowadzonego przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działce nr 1306/2 jego właściciel M. P. otrzymał w dniu [...] listopada 1972 r. i wciąż w nim mieszka. M. P. stwierdził przy tym, że nie przeszkadza mu istnienie schroniska w sąsiedztwie. Z kolei P. P., właściciel działki nr 1308 i znajdującego się na niej budynku mieszkalnego, oświadczył, że pozwolenie na budowę otrzymał w dniu [...] października 2010 r., prace budowlane zostały rozpoczęte w dniu 16 marca 2011 r., a budynek został oddany do użytkowania w dniu 10 września 2013 r. z przeznaczeniem mieszkalnym. Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnosząc się podnoszonych w odwołaniu zarzutów, wskazał, że Instrukcja Głównego Lekarza Weterynarii nie jest wiążąca dla podmiotów zewnętrznych względem inspekcji weterynaryjnej i nie należy się na nią powoływać przy rozstrzyganiu o prawach i obowiązkach stron. Organ odwoławczy wskazał, że wymóg, o którym mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia, dotyczy obu warunków łącznie - tzn. daty rozpoczęcia prowadzenia działalności przez schronisko oraz faktu posiadania lub braku zezwolenia na prowadzenie tego typu działalności, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Fundacja pierwotnie nie uzyskała zezwolenia władz samorządowych na prowadzenie działalności polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt. Co więcej - Burmistrz Miasta i Gminy D., decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., zabronił Fundacji prowadzenia tej działalności w miejscowości S., ul. B 108. Dopiero decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy D. zezwolił Fundacji na prowadzenie działalności w zakresie schroniska dla zwierząt pod tym adresem i jednocześnie zawarł szereg warunków, pod rygorem spełnienia których może być wykonywana taka działalność, przy czym w decyzji tej wskazano m.in. na konieczność prowadzenia schroniska zgodnie z wymogami rozporządzenia, w których zawarte są wymogi lokalizacyjne schronisk dla zwierząt. Organ podkreślił również, że podnoszona przez Fundację kwestia spełniania pozostałych wymagań w weterynaryjnych niezbędnych do prowadzenia tego typu działalności, a szczegółowo określonych w rozporządzeniu, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Spełniane bowiem muszą być wszystkie wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia, a więc i wymagana odległość od siedzib ludzkich. Organ odwoławczy podkreślił, że od pierwszej kontroli przeprowadzonej w schronisku Powiatowy Lekarz Weterynarii odnotowywał w protokołach kontroli, że obiekty schroniska były zlokalizowane w odległości mniejszej niż 150 m od najbliższych siedzib ludzkich. W związku z powyższym Fundacja miała pełną świadomość niespełniania tego wymogu. Choć rzeczywiście w dwóch protokołach kontroli przeprowadzonych w 2009 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii stwierdzono, że odległość do siedzib ludzkich jest prawidłowa, to Fundacja miała pełną świadomość, że działalności schroniskowej prowadzić nie może, co wynikało jednoznacznie ze znajdującej się wówczas w obrocie prawnym decyzji Burmistrza Miasta i Gminy D., w której nie zezwolił na prowadzenie działalności schroniska, między innymi ze względu na fakt niespełniania wymogu odległości od siedzib ludzkich. Poza tym w pozostałych protokołach kontroli odnotowywana była kwestia niezgodności w zakresie odległości, co oznacza, że Fundacja miała pełną świadomość sytuacji faktycznej i prawnej. Organ podkreślił, że z chwilą wydania decyzji wpisującej schronisko do rejestru podmiotów nadzorowanych i nadającej nr ewidencyjny schronisko nie spełniało wymogu lokalizacji schroniska w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich. Zgodnie z przepisami ustawy schronisko rozpoczyna działalność jedynie na podstawie dokonanego zgłoszenia, co oznacza, że na etapie zgłoszenia nie jest prowadzona przez powiatowego lekarza weterynarii żadna weryfikacja w zakresie spełniania przez schronisko wymogów weterynaryjnych. Dopiero po tym zgłoszeniu powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrolę, w czasie której stwierdza spełnianie lub niespełnianie przez schronisko wymagań weterynaryjnych i podejmuje ewentualnie stosowne kroki zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ustawy, czyli nakazuje usunięcie stwierdzonych naruszeń. Zatem to na podmiocie mającym zamiar prowadzić schronisko dla zwierząt ciąży obowiązek znajomości stosownych przepisów i wynikających z nich wymagań dotyczących prowadzenia schroniska jeszcze przed jego zgłoszeniem do nadzoru. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Fundacja A, zarzucając jej: 1/ naruszenie art. 8 ust.1 pkt 1 ustawy w zw. z § 1 rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewyjaśnienia okoliczności, w jakich usytuowano schronisko w 2009 r. i dokonania przez Fundację zgłoszenia w celu uzyskania pozwolenia na prowadzenie schroniska. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w maju 2009 r. Fundacja, na udostępnionej przez M. P. działce, założyła schronisko dla zwierząt. Na nieruchomości znajdował się budynek mieszkalny, w którym mieszka M. P. W późniejszym czasie wydzielono działkę nr 1306/1 z budynkiem gospodarczym, którą Fundacja kupiła, natomiast na działce nr 1306/2 wciąż mieszkał M. P., który również opiekuje się zwierzętami i nigdy nie miał zastrzeżeń co do usytuowania schroniska, a wręcz popierał to przedsięwzięcie. W 2009 r. nieruchomość, na którym zlokalizowano schronisko, oddalona była od najbliższych siedzib ludzi o ponad 500 m. W tym czasie nie wiadomym było Fundacji, aby ktoś w sąsiedztwie planował budowę budynków mieszkalnych. Mając powyższe na względzie, planując wystąpić o zezwolenie na prowadzenie schroniska, zwróciła się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. W trakcie kontroli Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził wyraźnie, że obiekt schroniska usytuowany jest co najmniej 500 m od najbliższych zabudowań - ta okoliczność nie została uwzględniona i wyjaśniona w zaskarżonych decyzjach. Wykonując zalecenia i mając na względzie sporządzony protokół kontroli zgodności sporządzony w dniu 16 września 2009 r. podczas inspekcji Powiatowego Lekarza Weterynarii, gdzie również wskazano zachowanie odległości wynikającej z § 1 rozporządzenia, Fundacja wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie schroniska w listopadzie 2009 r. Faktem jest, że w związku z odmową wydania pozwolenia toczyło się postępowanie odwoławcze i sądowoadministracyjne, zakończone na korzyść Fundacji wyrokiem NSA z dnia 25 listopada 2011 r. Fakt, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy D. zezwalająca na prowadzenie schroniska została wydana dopiero w styczniu 2013 r., jest efektem przewlekłości postępowania w organie gminy. Wyrok sądu administracyjnego, uchylający decyzję, spowodował utratę jej mocy od początku i konieczność ponownego rozpoznania wniosku Fundacji złożonego w 2009 r. W tym okresie przez ponad 4 lata nikt nie kwestionował położenia obiektów schroniska, co więcej – decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii nadał numer identyfikacyjny schronisku i wpisał schronisko do rejestru podmiotów nadzorowanych. Zatem wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r., ten sam organ, który wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzje, potwierdził spełnienie przez Fundację wymogów przewidzianych w przepisach prawa, w tym wymogu z § 1 rozporządzenia i przez następne dwa lata nie kwestionował funkcjonowania schroniska na tej nieruchomości. Również T. P. w tym zakresie nie wnosił zastrzeżeń, choć planując inwestycję wiedział już o funkcjonowaniu w sąsiedztwie schroniska. Organy obydwu instancji przyjęły, że § 1 rozporządzenia można zastosować również w sytuacji, kiedy po usytuowaniu schroniska, w warunkach spełniających wymagania, gdy w następstwie późniejszych działań inwestycyjnych na sąsiadujących działkach dochodzi do zmiany wymaganej odległości, podmiot prowadzący schronisko jest zmuszony albo do zmiany jego lokalizacji albo likwidacji. Taka interpretacja tego przepisu prowadzi do powstania absurdalnej sytuacji, w której zachodzi zagrożenie dla funkcjonowania takich podmiotów i realizacji celów publicznych, jakie przewidują przepisy ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Ł. wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2015 r. Fundacja uzupełniła treść skargi o dodatkowe zarzuty naruszenia art. 106 § 1 k.p.a., niesłusznego kwestionowania zapisów Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii oraz podniosła, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 8 ustawy, bowiem organ nie wykazał istnienia zagrożenia dla zdrowia publicznego bądź zdrowia zwierząt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. j) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, ustawa określa wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie prowadzenia schronisk dla zwierząt. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, z wyłączeniem działalności, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o), jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju i zakresu prowadzonej działalności nadzorowanej. W myśl zaś ust. 2 art. 4 podmiot, o którym mowa w ust. 1, w zakresie spełniania wymagań weterynaryjnych jest obowiązany zapewniać m.in. wymagania lokalizacyjne. Takie wymaganie lokalizacyjne sprecyzowane zostało w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, zgodnie z którym schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane przez skarżącą, że wymogu tego schronisko obecnie nie spełnia, jednakże w momencie podejmowania działalności odległość ta była prawidłowa i wynosiła ponad 500 m, co wynika z dwóch protokołów kontroli przeprowadzonych w 2009 r. przez Powiatowego Lekarza Weterynarii po dokonaniu przez Fundację zgłoszenia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego podjęcie działalności, o której mowa m.in. w art. 1 pkt 1 lit. j), jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu, w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia. Fundacja podnosi, że skoro dokonała zgłoszenia zamiaru prowadzenia schroniska i wówczas spełniała wymagania lokalizacyjne, to w sytuacji, gdy w trakcie działalności schroniska powstał nowy obiekt mieszkalny w odległości mniejszej, niż wymaga to § 1 ust. 1 rozporządzenia, nie można wymagać, by to Fundacja dostosowała stan faktyczny do obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 6 ustawy, wniosek fundacji powinien określać m.in. lokalizację obiektów budowlanych i miejsc, w których ma być prowadzona działalność nadzorowana. Stosownie zaś do art. 5 ust. 9 powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej, o której mowa m.in. w art. 1 pkt 1 lit. j), wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Zasadnie zatem podnosi organ odwoławczy, że zgodnie z przepisami ustawy schronisko rozpoczyna działalność jedynie na podstawie dokonanego zgłoszenia, co oznacza, że na etapie zgłoszenia nie jest prowadzona przez powiatowego lekarza weterynarii żadna weryfikacja w zakresie spełniania przez schronisko wymogów weterynaryjnych. Oznacza to, że w momencie wydania decyzji o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 9, podmiot dokonujący zgłoszenia zamiaru prowadzenia schroniska może już prowadzić taką działalność, jednakże nie oznacza to, że przed wydaniem takiej decyzji nie obowiązują takiego podmiotu wymagania weterynaryjne przy prowadzeniu schroniska, w tym wymagania lokalizacyjne. Co więcej – nawet fakt niezgłoszenia organowi prowadzenia działalności nadzorowanej (jak np. schronisko dla zwierząt) i związany z tym brak nadania nr identyfikacyjnego prowadzącemu ją podmiotowi nie oznacza, że podmiot prowadzący schronisko nie musi spełniać wymagań weterynaryjnych przewidzianych przepisami (po. wyrok WSA w Łodzi z 20 listopada 2012 r., II SA/Łd 841/12). Dopiero po tym zgłoszeniu powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrolę, w czasie której stwierdza spełnianie lub niespełnianie przez schronisko wymagań weterynaryjnych i podejmuje ewentualnie stosowne kroki zgodnie z zasadami określonymi w art. 8 ustawy, czyli nakazuje usunięcie stwierdzonych naruszeń. Zatem to na podmiocie mającym zamiar prowadzić schronisko dla zwierząt ciąży obowiązek znajomości stosownych przepisów i wynikających z nich wymagań dotyczących prowadzenia schroniska jeszcze przed jego zgłoszeniem do nadzoru. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca Fundacja zgłosiła zamiar prowadzenia schroniska na działce, na której od kilkudziesięciu lat posiadał dom i mieszkał M. P. Już w momencie zgłoszenia zatem wymagania lokalizacyjne z § 1 ust. 1 rozporządzenia nie były spełnione. Bez znaczenia są przy tym deklaracje M. P., że nie wnosi zastrzeżeń do lokalizacji schroniska. Przestrzeganie wymagań weterynaryjnych określonych w przepisach ustawy i rozporządzenia nie jest uzależnione od woli osób określających się mianem "miłośnika zwierząt". Byłoby to wbrew wyraźnej woli ustawodawcy, mogłoby bowiem powodować sytuację pozostawania poza sferą stałej kontroli ze strony wyspecjalizowanych organów państwa rodzajów działalności mogących powodować zagrożenia epidemiczne i epizootyczne. Konieczność sprawowania efektywnej kontroli działalności niosącej za sobą tak poważne zagrożenia nie może być zatem uzależnione od woli osób postronnych, przychylnych działalności nadzorowanej. Jednym z takich zagrożeń jest zbyt mała odległość od siedzib ludzkich. Wprawdzie rzeczywiście w dwóch protokołach kontroli z 2009 r., sporządzonych po dokonaniu przez Fundację zgłoszenia zamiaru prowadzenia schroniska, znajdują się adnotacje o nieistnieniu w promieniu 500 m od schroniska siedzib ludzkich, to jednak fakt istnienia na działce nr 1306/2 domu M. P., w którym przecież mieszkał wówczas i mieszka obecnie, jest niekwestionowany i nie może zostać nieuwzględniony przy ocenie materiału dowodowego. Znany był również Fundacji, która za zgodą M. P. prowadziła działalność na nieruchomości przez niego przekazanej. Nie może zatem obecnie Fundacja powoływać się na niezgodne z rzeczywistością zapisy protokołów, w sytuacji, gdy miała świadomość, jak w rzeczywistości wyglądał stan rzeczy. Zresztą w kolejnych latach, począwszy od marca 2012 r. do czerwca 2014 r., w kolejnych protokołach z 20 przeprowadzonych kontroli, organ weterynaryjny stwierdzał niespełnienie przez schronisko wymogu lokalizacyjnego. W tym kontekście cały obszerny wywód skarżącej fundacji o przewlekłości postępowania organów weterynaryjnych, które niezasadnie powołując się na art. 106 § 1 k.p.a. czekały na prawomocne zakończenie postępowania przed organem gminy odnośnie do wydania, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zezwolenia na prowadzenie działalności w postaci schroniska dla zwierząt, nie ma prawnego znaczenia. Podobnie odnieść się należy do argumentów, że już w trakcie legalnego prowadzenia schroniska wzniesiono na działce nr 1308 budynek mieszkalny. Dodać przy tym należy, że wymóg lokalizacji schroniska w odległości co najmniej 150 m od siedzib ludzkich nie dotyczy wyłącznie momentu, w którym schronisko dopiero powstaje. Wymóg ten dotyczy bowiem wszystkich podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, zarówno nowopowstającą, jak i już funkcjonującą (wyrok WSA w Warszawie z 9 marca 2011 r., VII SA/Wa 2394/10). Nie może także przynieść oczekiwanego przez Fundację rezultatu argument naruszenia art. 8 ust. 1 ustawy. Stosownie do jego treści powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n oraz p, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1/ nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2/ nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub 3/ zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. W niniejszej sprawie niewątpliwie zostały naruszone wymagania weterynaryjne określone w § 1 ust. 1 rozporządzenia w odniesieniu do schroniska dla zwierząt. Fundacja jednak podnosi, że decyzję z art. 8 ust. 1 można wydać dopiero po wskazaniu przez organ zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt. W niniejszej sprawie organ zagrożenia takiego nie wykazał, nie było zatem podstaw do wydania decyzji nakazującej usunięcie uchybień w określonym terminie. Taka interpretacja ww. przepisu jest oczywiście błędna. Wydanie decyzji z art. 8 ust. 1 ustawy uzależnione jest wyłącznie od niespełnienia wymagań weterynaryjnych. W sytuacji stwierdzenia takiego faktu (jak w niniejszej sprawie – niezachowania minimalnej odległości od siedzib ludzkich) organ zobligowany jest wydać decyzję o treści wskazanej w punktach 1-3. Dopiero zaś wybór sposobu usunięcia owej niezgodności z wymaganiami weterynaryjnymi (pkt 1-3) zależy od ustalonego przez organ zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt. W niniejszej sprawie organ wprawdzie nie wskazał, czy owo zagrożenie jest duże, czy też jego skala jest niewielka, jednak podkreślić należy, że nakazując usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie (art. 8 ust. 1 pkt 1) wybrał najmniej uciążliwe dla Fundacji rozwiązanie. Alternatywą było bowiem wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, zgodnie z pkt 2 (pkt 3 nie dotyczył działalności prowadzonej przez Fundację). Nie można zatem stawiać organowi zarzutu wadliwej wykładni art. 8 ust. 1 ustawy. Przeprowadzone wyżej rozważania oznaczają, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo, organy zebrały materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a uzasadnienia wydanych decyzji zawierały wszelkie elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania – art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Na koniec należy również dodać, że prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że Instrukcja Głównego Lekarza Weterynarii nie jest powszechnie obowiązującym aktem prawnym i nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnych. Może być ona odczytywana co najwyżej jako wskazania od organów weterynaryjnych co do sposobu ich działania i organizacji, nie można jednak za ich pomocą dokonywać wykładni powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Nie sposób również za uzasadnione uznać zarzutów nierespektowania konstytucyjnej zasady równości. Organy wydając decyzje w sprawie nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień kierowały się przepisami prawa, a okoliczność, że istnieją inne schroniska dla zwierząt, których usytuowanie również nie spełnia wymogu minimalnej odległości od siedzib ludzkich, nie oznacza, że Fundacja , bądź te inne podmioty, mogą wymogów tych nie spełniać. Inaczej mówiąc nie może być tak, że nieprzestrzeganie przepisów prawa przez jakikolwiek podmiot oznacza konwalidację nielegalnego zachowania innych podmiotów. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. ds