II SAB/Łd 101/17

Dnia 7 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie samowoli budowlanej polegającej na budowie ogrodzenia postanawia: odrzucić skargę. A. P. J. W. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie samowoli budowlanej polegającej na budowie ogrodzenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 kwietnia 2017r. skarżący został wezwany do złożenia dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem. Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2017r. W ustawowym terminie, który upłynął w dniu 2 maja 2017r., skarżący nie usunął braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z kolei w myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) – w skrócie: "K.p.a.". Powołany przepis stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do skarżącego należy wykazanie, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w wyżej powołanym art. 52 P.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013r., sygn. akt II OSK 1449/13 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto stosownie do art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W sytuacji, gdy skarżący, wezwany do uiszczenia wpisu sądowego nie wykona tego obowiązku, sąd skargę odrzuci ( art. 230 § 3 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków skargi, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania z ww. obowiązków w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, skarżący nie wykonał wezwania do usunięcia braków skargi. Nie nadesłał bowiem dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, ani też nie uiścił wpisu sądowego, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Ustawowy termin do usunięcia braków skargi upłynął bezskutecznie w dniu 2 maja 2017r. Z tych powodów sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym orzekł jak sentencji. A. P.