II SAB/Łd 103/21

Dnia 8 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O.C. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Centrum Opieki Socjalnej w Z. w sprawie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. dc O. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Centrum Opieki Socjalnej w Z. w sprawie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała stan faktyczny sprawy, powołując okoliczności, które jej zdaniem świadczą o opieszałości organu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Centrum Opieki Socjalnej w Z. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jego zdaniem, skarżąca przed złożeniem skargi do Sądu nie wniosła ponaglenia do właściwego organu. Co więcej, skarga została wniesiona po wydaniu decyzji ostatecznej, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym i niedopuszczalnym z innych przyczyn. Organ wniósł ponadto o oddalenie skargi wskazując, że nie jest ona zasadna z uwagi na to, iż postępowanie nie było prowadzone przewlekle i nie trwało ponad konieczność wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Tym samym, zdaniem organu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że zachodziła bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania, a tym bardziej o charakterze rażącym. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 maja 2021 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi do Sądu oraz wskazanie numeru PESEL. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 25 maja 2021 r. W piśmie z dnia 31 maja 2021 r. strona podała swój nr PESEL i wskazała, że zwracała uwagę na opieszałość w działaniach Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Centrum Opieki Socjalnej w Z. w piśmie z dnia 18 listopada 2020 r. skierowanym do Kierownika MOPS COK w Z. oraz w piśmie z dnia 15 grudnia 2020 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Załączyła kserokopie wspomnianych pism. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", jednoznacznie wskazują, jakie wymogi formalne powinna spełniać skarga wnoszona do sądu administracyjnego - art. 46 § 1 - 5, art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Ponadto, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej takim środkiem jest ponaglenie wnoszone w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) - powoływanej dalej jako "K.p.a.". Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie lub do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z powyższego wynika, że niezbędnym warunkiem zaskarżenia bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania w aktualnym stanie prawnym jest złożenie ponaglenia w trybie art. 37 K.p.a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, iż skarga nie czyniła zadość powyższym wymaganiom, skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 K.p.a. przed wniesieniem skargi do sądu oraz wskazanie numeru PESEL. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 25 maja 2020 r., zatem termin do usunięcia powyższych braków formalnych skargi upływał w dniu 1 czerwca 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżąca wskazała numer PESEL. Ponadto, nadesłała pisma, które, jej zdaniem, stanowią spełnienie wymogu z art. 37 K.p.a. Analizując przedłożone przez skarżącą pisma z dnia 18 listopada 2020 r. oraz z dnia 15 grudnia 2020 r. Sąd doszedł do przekonania, że żadne z nich nie stanowi ponaglenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Pismo z dnia 18 listopada 2020 r. nie zostało bowiem skierowane do organu wyższego stopnia i stanowiło jedynie odpowiedź na zawiadomienie organu w trybie art. 10 § 1 K.p.a. W piśmie tym skarżąca wypowiedziała się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z kolei pismo z dnia 15 grudnia 2020 r. stanowiło odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z treści tego pisma nie sposób wysnuć wniosku, że jednoznacznie dotyczy ono także opieszałości MOPS w Z. w załatwieniu sprawy skarżącej poprzez wydanie decyzji dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powołanych ustaleń stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpiła do organu wyższego stopnia z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Powyższe oznacza, że skarżąca nie spełniła warunku koniecznego dla skutecznego wniesienia skargi. Tymczasem niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, dostępne na www.orzeczenie.nsa.gov.pl). Odrzucenie skargi wyłącza zaś możliwość merytorycznego zbadania zasadności zarzutów w niej podniesionych. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. dc