II SAB/Łd 110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę [...] do załatwienia wniosku R. P. z dnia 11 maja 2016 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność Starosty [...] miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Starosty [...] na rzecz R. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS R. P. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej domagając się: pkt 1 - zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie przewidzianym ustawą (14 dni); pkt 2 - stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie; pkt 3 - zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17 zł tytułem opłaty za pełnomocnictwo, 100 zł tytułem opłaty sądowej oraz 480 zł tytułem kosztów adwokackich. W motywach skargi wyjaśniono, że skarżąca w dniu 11 maja 2016r., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 2058), powoływanej dalej jako "u.d.i.p." – wniosła do organu mailem o przesłanie w odpowiedzi na jej adres mailowy (ujawniony wraz z przedmiotowym wnioskiem) umowy bądź umów cywilnych zawartych przez powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. W przypadku posiadania ww. umowy bądź umów wniosła o przesłanie ww. w formie skanów. W terminie przewidzianym ustawą organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił wnioskowanej informacji w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), co skutkowało uznaniem, że był on w stanie bezczynności. Odpowiadając na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie argumentując, że wnioskiem przesłanym elektronicznie w dniu 11 maja 2016r. skarżąca zwróciła się do Starosty [...] o przesłanie żądanych informacji. W dniu 13 maja 2016r. Starosta na wskazany mail przesłał informację, że we wspomnianym okresie została zawarta jedna umowa i przesłał jej skan. Udzielając powyższej informacji publicznej organ działał zgodnie z treścią wniosku. Informacja została udzielona w terminie. Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016r., sygn. akt II SAB/Łd 165/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej i stwierdził, że Starosta [...] był niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś dokumenty, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku z dnia 11 maja 2016r., dotyczyły bez wątpienia informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i pkt 5 lit. c), ust. 2 oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, okolicznością niesporną był fakt, że organ w dniu 13 maja 2016r., a więc jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu, co miało miejsce w dniu 30 maja 2016r. (data wpływu do organu), udostępnił skarżącej wnioskowane informacje, przesyłając na jej adres e-mailowy skan jednej umowy. Odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej została udzielona z zachowaniem ustawowego terminu, przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. A zatem w dacie wniesienia skargi - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż rozpatrzył w całości wniosek z dnia 11 maja 2016 r. zanim skarga została wywiedziona do sądu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik skarżącej domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenia kosztów postępowania za wszystkie instancje. Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że organ udostępnił informację publiczną w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 2626/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a ponadto zasądził od Starosty [...] na rzecz R. P. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Sądu II instancji skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zarzut w niej zawarty polegający na naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718), powoływanej dalej jako "p.p.s.a" - w zw. z art. 14 u.d.i.p.), należało uznać za zasadny. W udzielonej skarżącej odpowiedzi na wniosek prawidłowo organ stwierdził, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Jednakże należy mieć na uwadze, że skarżąca domagała się we wniosku udzielenia informacji dotyczących zawierania umów cywilnych z adwokatem lub radcą prawnym dotyczących stałej obsługi prawnej Powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie..... Organ w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 13 maja 2016r. (zatem przed wniesieniem skargi w dniu 30 maja 2016r.) udzielił odpowiedzi, iż zarejestrowano umowę zawartą w dniu 21 marca 2016r., przesyłając ją skarżącej. NSA zauważył wszakże, iż rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz.U. z 2013, poz.461) oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r., poz.490) obowiązywało w okresie od 5 października 2002r. do 31 grudnia 2015r. Zatem odpowiedź choć udzielona skarżącej przez organ w terminie nie stanowi odpowiedzi na złożony przez nią wniosek. Organ nie działał bowiem zgodnie z treścią wniosku, co umknęło uwadze Sądowi I instancji. Przedstawienie informacji innej, niż ta na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W sytuacji, kiedy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, w ogóle nie jest w posiadaniu żądanych informacji zawiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie. W aktach sprawy brak wyraźnego zawiadomienia skarżącej, iż w okresie od 5 października 2002r. do 31 grudnia 2015r. nie zostały zawarte żadne umowy o obsługę prawną Powiatu [...]. Sąd II instancji uznał zatem, że skoro udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art.14 ust.1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udzieleniu informacji, skarga kasacyjna okazała się zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności wskazać wszakże należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle wywodów, zawartych w motywach wyroku kasacyjnego oznacza to, że za przesądzone uznać należało, iż żądana przez skarżącą informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., zaś Starosta [...] jest organem obowiązanym do jej udostępnienia na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W świetle sformułowanych motywów Sądu kasacyjnego, którymi tutejszy Sąd pozostaje związany, nie budzi również wątpliwości, iż pisma organu z dnia 13 maja 2016r. nie można traktować jako udostępnienia żądanej informacji, bowiem nie odnosi się ono do przedmiotu wniosku. Do daty rozprawy organ nie wskazał natomiast, by załatwił wniosek skarżącej, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeto na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano Starostę [...] do jego załatwienia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzając jednocześnie, po myśli art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, odniesienie się do wniosku R. P. w ustawowym terminie, jakkolwiek niedostatecznie precyzyjne, wyklucza uznanie bezczynności za rażąco naruszającą prawo. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej należnemu wpisowi sądowemu (100,-zł.), wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem ustalonemu w oparciu o treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800) na kwotę 480,-zł. oraz opłacie od pełnomocnictwa (17-zł.). JK