II SAB/Łd 111/24

Dnia 11 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2024 roku sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 13 lutego 2024 roku; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. na rzecz skarżącej A. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.tp. Pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r. A.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. w zakresie dostępu do informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o zastosowanie wobec osoby odpowiedzialnej za nieudostępnienie informacji publicznej art. 23 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi A.G. wyjaśniła, że w dniu 13 lutego 2024 r. złożyła poprzez platformę ePUAP wniosek o udostępnienie informacji o następującej treści: "Proszę o przesłanie mi regulaminów obowiązujących w Szkole Podstawowej w Ł.. Proszę o uwzględnienie okresu obowiązywania w/w dokumentów od dnia 1 września 2021 roku do dnia dzisiejszego, uwzględniając wszelkie zmiany, które nastąpiły w tym okresie. Powyższe proszę przesłać systemem ePUAP". W dniu 23 lutego 2024 r. skarżąca otrzymała od organu odpowiedź, iż z uwagi na natłok obowiązków oraz brak możliwości wyznaczenia osoby do przygotowania wskazanej przez skarżącą dokumentacji, skarżąca może zapoznać się z żądanymi dokumentami w dniach 26 – 27 lutego 2024 r. w godz. 10.30 – 13.30 w gabinecie wicedyrektora szkoły. W dniu 1 marca 2024 r. A.G. złożyła "odwołanie od decyzji z dnia 23 lutego 2024 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej". Wójt Gminy Ł. przekazał to odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach, które to odesłało z powrotem do Wójta Gminy Ł. jako władnego do załatwienia odwołania. W dniu 16 kwietnia 2024 r. Wójt Gminy Ł. wydał decyzję Nr Or.4424.4.2024, którą uchylił decyzję Dyrektora Szkoły Podstawowej w Ł. znak: 1120.2.2024 z dnia 23 lutego 2024 r., zobowiązując Dyrektora Szkoły do ponownego rozpatrzenia wniosku i do ustalenia, czy udostępnienie żądanej w tym wniosku dokumentacji nie podlega ograniczeniom określonym przepisom art. 5 u.d.i.p, a w przypadku braku takich ograniczeń udostępnić wnioskodawczyni tę informację w sposób wskazany przez nią we wniosku. Pismem z dnia 29 kwietnia 2024 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej w Ł. wezwał skarżącą, aby wskazała, które regulaminy życzy sobie otrzymać oraz wykazała szczególnie istotny interes publiczny związany z pozyskaniem wnioskowanej informacji publicznej. Jednocześnie organ podkreślił, że szkoła nie odmówiła udostępnienia informacji publicznej, a jedynie zaproponowała inny sposób załatwienia sprawy, który byłby z pewnością bardziej ekonomiczny i pozwoliłby na zdecydowanie szybsze spełnienie oczekiwań wnioskodawczyni. W dniu 27 maja 2024 r. organ przesłał skarżącej skany 27 różnych regulaminów wynikających z potrzeb szkoły. W dniu 31 maja 2024 r. skarżąca poinformowała Wójta Gminy Ł., jako reprezentanta organu prowadzącego szkołę, o częściowym udostępnieniu informacji publicznej, poprosiła o interwencję w sprawie nieudostępnienia wszystkich obowiązujących regulaminów w Szkole Podstawowej w Ł., gdyż nie otrzymała żadnego z regulaminów, które wynikają z przepisów prawa (regulamin działalności rady pedagogicznej, regulamin rady szkoły, regulamin działalności rady rodziców, regulamin samorządu uczniowskiego, regulamin określający zasady bezpieczeństwa i higieny pracy w laboratorium i pracowniach, regulamin zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, regulamin wynagradzania pracowników niepedagogicznych, regulamin pracy, regulamin kontroli zarządczej). Skarżąca wskazała, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymała wszystkich regulaminów. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że jest to już drugi przypadek nieudostępnienia informacji publicznej przez Dyrektor Szkoły Podstawowej w Ł. – B.C., która nadto - zdaniem skarżącej - do dnia wniesienia skargi nie wykonała w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. akt II SAB/Łd 28/24. W związku z powyższym skarżąca wniosła o zastosowanie art. 23 u.d.i.p. wobec osoby winnej nieudostępnienia informacji publicznej. Końcowo skarżąca dodała, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku i pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie przekazał informacji, o której udostępnienie skarżąca się zwróciła (bowiem została udostępniona informacja częściowa). W związku z tym - w ocenie skarżącej - organ nie zrealizował w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 30 sierpnia 2024 r. wpłynęła skarga A.J. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek. W uzasadnieniu tej skargi - jak wskazał Dyrektor - skarżąca podniosła, że B.C. nie dopełniła obowiązku wynikającego z trybu przekazania informacji publicznej, tzn. nie wysłała skarżącej wszystkich dokumentów, o które wnioskowała. Przedmiotem wniosku o informację publiczną, złożonego przez A.J., były regulaminy obowiązujące w Szkole Podstawowej im. [...] w Ł. B.C. przesłała przez platformę ePUAP 27 regulaminów wynikających z potrzeb szkoły, nie zostały natomiast przesłane regulaminy, które wynikają z przepisów prawa. Następnie Dyrektor wyjaśniła, że B.C. z dniem 31 sierpnia 2024 r. przestała pełnić obowiązki Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. z racji zakończenia kadencji powierzenia jej stanowiska kierowniczego przez organ prowadzący i od 1 września 2024 r. stanowisko dyrektora objęła A. P. Nowa Dyrektor - jak wskazano w dalszej części odpowiedzi na skargę - po wpłynięciu skargi A.J. na bezczynność, poddała analizie dokumentację dotyczącą powyższej sprawy. Z analizy korespondencji pomiędzy A.J. a byłą Dyrektor – B. C. wynika, że regulaminy wymagane przepisami prawa nie zostały udostępnione skarżącej w trybie informacji publicznej. Końcowo Dyrektor podniosła, że w dniu 13 września 2024 r. przesłane zostały A. J. zaległe regulaminy. W piśmie z dnia 4 października 2024 r. skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje skargę i wskazała, że nie zostały wykonane orzeczenia Sądu, tj. sygn. akt II SO/Łd 2/24 i II SAB/Łd 28/24. Wszystkie żądane informacje, w ocenie skarżącej, dotyczą jej stosunku pracy ze Szkołą Podstawową w Ł.. W związku z wadliwym odwołaniem jej ze stanowiska wicedyrektora szkoły, co potwierdził Sąd w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 31/24, stara się wszelkimi sposobami o przywrócenie na stanowisko. Pismem z dnia 18 listopada 2024 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej ustosunkowała się do stanowiska skarżącej przedstawionego ww. piśmie z dnia 4 października 2024 r. i wskazała, że wspomniane orzeczenia Sądu zostały wykonane. W piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. skarżąca wskazała, że nie otrzymała dokumentów, tj. opinii rady pedagogicznej w przedmiocie Zarządzenia nr 22/2023 z dnia 16 listopad 2023 r. oraz uchwały nr 12/202 Rady pedagogicznej z dnia 28 września 2023 r. oraz załącznika nr 2 do protokołu Rady Pedagogicznej z dnia 28 września 2023 r. Ponadto skarżąca wskazała, że w otrzymanych regulaminach nie ma aktualnego regulaminu pracy obowiązującego w Szkole Podstawowej im. [...] w Ł.. Do powyższego pisma skarżąca załączyła m.in. skan uchwały nr 1 z dnia 11 października 2004 r. Regulamin Pracy Gimnazjum w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej okazała się zasadna. Na wstępie należy jednak wskazać, iż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądu administracyjnego jest skarga A.J. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na wstępie tej części rozważań należy podkreślić, że Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest już stanowisko, zgodnie z którym dyrektor szkoły jest organem władzy publicznej, bowiem wykonuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do ich wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto uprawniony jest do działania w formie władczej w stosunku do uczniów np. poprzez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., sygn. I OSK 248/12 dostępne, podobnie jak inne powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). Następnie wskazania wymaga, iż informacje, o udostępnienie których wnosiła skarżąca, stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Uszczegółowienie przywołanej normy konstytucyjnej ma miejsce właśnie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 u.d.i.p. tworzy otwarty katalog przykładowych danych, jakie ustawa uznaje za informację publiczną. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o zasadach ich funkcjonowania. Natomiast, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 754 ze zm.) przedszkola, szkoły i placówki zakładane i prowadzone przez ministrów i jednostki samorządu terytorialnego są jednostkami budżetowymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Szkoła Podstawowa im. [...] w Ł. jest placówką publiczną, której organem prowadzącym jest Gmina Ł.. Dlatego też informacje o zasadach jej funkcjonowania, które są ujęte w regulaminach, stanowią niewątpliwie informację publiczną. Podkreślić przy tym należy, że pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie informacji publicznej obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 865/21; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. III OSK 2875/22, publ. CBOSA). Powyższe wskazuje, iż dane wynikające z regulaminów, o które wnioskowała skarżąca, niewątpliwie stanowią informację publiczną w myśl art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., zatem organ, będący adresatem wniosku i posiadający taką informację, zobowiązany jest do udostępnienia jej w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji czy postanowienia. Jednakże, jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl zaś art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Regulacja powołanego art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. W przepisach art. 14 ust. 2 u.d.i.p. ustawodawca dopuścił odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 14 ust. 1 u.d.i.p., którego zastosowanie uzasadniać będzie brak po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku (por. wyrok NSA z 17 maja 2024 r., sygn. III OSK 563/23, publ. CBOSA). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy przy tym do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. II SAB/Wa 522/23, publ. CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został złożony organowi w dniu 13 lutego 2024 r. Termin na jego rozpatrzenie upływał zatem w dniu 27 lutego 2024 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. wprawdzie odpowiedział skarżącej w dniu 23 lutego 2024 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jednakże nie udostępnił żądanej przez A.J. informacji we wskazanej przez nią formie. Nie zaszła przy tym okoliczność, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a więc niemożność udostępnienia informacji publicznej w żądanej przez wnioskodawcę formie. Organ miał bowiem możliwość przesłania skarżącej regulaminów w formie cyfrowej za pośrednictwem platformy ePUAP. Nie uczynił tego jednak z uwagi na dużą ilość obowiązków oraz brak możliwości oddelegowania osoby do przygotowania wskazanej przez skarżącą dokumentacji. Okoliczności te nie mogą być jednak usprawiedliwieniem dla zaniechania udzielenia wnioskodawcy informacji publicznej we wskazanej przez niego formie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązkiem organu jest bowiem takie zorganizowanie pracy i wewnętrznych procedur, aby terminowo wywiązywać się z nałożonych przepisami prawa obowiązków. Powód niedochowania czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie ma znaczenia dla oceny, czy organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie skorzystał przy tym z możliwości wydłużenia terminu na udzielenie informacji publicznej, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, wskazują, iż organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Bezczynność ta, zdaniem Sądu, nie nosi jednak znamion rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, wykazujących oczywisty brak poszanowania prawa dostępu do informacji publicznej i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ bowiem nie zignorował wniosku skarżącej, udzielił odpowiedzi na jej wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, iż może ona otrzymać dostęp do żądanych przez siebie dokumentów, jednak w innej formie niż ta, o którą wnioskowała. Organ wyraził zatem gotowość do udostępnienia informacji publicznej. Dlatego też Sąd ocenił, iż organ nie dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W dalszej kolejności należy wskazać, iż organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że w dniu 13 września 2024 r. udostępnił skarżącej regulaminy, które nie zostały jej doręczone przy piśmie z dnia 27 maja 2024 r., dlatego też Sąd na mocy art. 161 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w Ł. do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 13 lutego 2024 roku, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. W ocenie Sądu nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty skarżącej, podniesione w piśmie z dnia 26 listopada 2024 r., sprowadzające się do żądania udostępnienia aktualnego regulaminu pracy w Szkole Podstawowej im. [...] w Ł.. A.G. w żaden sposób nie wykazała, iż udostępniony jej regulamin pracy jest nieaktualny, a zatem nie obowiązuje w powyższej placówce. Nie jest natomiast kompetencją Sądu w niniejszej sprawie ustalanie aktualności udostępnionych dokumentów. Należy zauważyć, że skarżąca może domagać się udostepnienia informacji publicznej, czy regulamin datowany na 11 października 2004 r. został zmieniony lub uchylony, a jeżeli tak, to kiedy i wnosić o udostępnienie zmian. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, o czym orzekł w pkt 3 sentencji wyroku. Nałożenie na konkretną osobę sankcji, o których mowa w art. 23 u.d.i.p. wykracza bowiem poza kompetencje sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Czyn ten stanowi zatem przestępstwo, zaś sąd administracyjny, nawet w przypadku uwzględnienia skargi, nie jest uprawniony do wymierzenia kary na jego podstawie. Przepis ten przewiduje bowiem możliwość nałożenia sankcji karnych jedynie w trybie procedury karnej przed sądem powszechnym. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. dc