II SAB/Łd 115/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie obłożenia schodów zewnętrznych budynku mieszkalnego płytkami p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. W piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r. Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie obłożenia schodów zewnętrznych budynku mieszkalnego płytkami. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 29 maja 2015 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wykazanie wyczerpania dyspozycji art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, stosowne wezwania skarżący odebrał osobiście w dniu 3 czerwca 2015 r., jednakże pozostawił je bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jednocześnie, jak stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z kolei jak wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 52 § 2 p.p.s.a. Z przywołanej regulacji wywieść należy, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia. Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych (wyrok WSA w Opolu z dnia 27 maja 2004 r., II SAB/Op 1/04, ONSAiWSA 2005/2/33). Strona skarżąca, wezwana do nadesłania dokumentu, który świadczyłby o wystąpieniu do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. oraz do uiszczenia wpisu sądowego, pozostawiła wezwania sądu bez odpowiedzi. W tej sytuacji przedmiotowa skarga jest obarczona brakami uniemożliwiającymi jej rozpoznanie w ramach postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.bł.