II SAB/Łd 115/17

Dnia 28 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. i U. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie przekazania organowi II instancji odwołania od decyzji dotyczącej prawidłowości wybudowania i użytkowania budynku handlowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. LS Pismem z dnia 3 kwietnia 2017 roku S. M. i U. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie przekazania organowi II instancji odwołania S. M. od decyzji z dnia [...] nr [...] dotyczącej prawidłowości wybudowania i użytkowania budynku handlowego, położonego przy ul. A 4i w B. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 maja 2017 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. A ponadto zostali wezwani do złożenie dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 18 maja 2017 roku (na ręce dorosłego domownika), jednak mimo upływu tego terminu skarżący nie uiścili wpisu sądowego od skargi i nie przedłożyli dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wspomnieć należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Na tle rozpoznawanej sprawy mają zasadnicze znaczenie przepisy art. 16 i art. 17 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z powołanym art. 16 do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu dotychczasowym, natomiast stosownie do art. 17 ust. 1 tej ustawy do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Wobec wszczęcia postępowania sądowego przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy zastosowanie w niniejszej sprawie mają zatem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "K.p.a.". Powołany przepis stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do skarżącego należy wykazanie, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji skorzystał z ww. trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w wyżej powołanym art. 52 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie z kolei do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismem tym jest skarga, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi oraz do złożenie dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wezwania w powyższych kwestiach zostały doręczone skarżącym w dniu 18 maja 2017 roku, zatem ustawowy termin do wykonania tych obowiązków upłynął w dniu 25 maja 2017 roku. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścili wpisu sądowego od skargi, nie nadesłali także dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Z tych też powodów Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i art. 220 § 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. LS