II SAB/Łd 116/25

Dnia 9 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.Ł. z dnia 2 grudnia 2025 roku o wyłączenie asesora WSA Beaty Czyżewskiej od orzekania w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 116/25 w sprawie ze skargi J.Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta O. w sprawie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. dc Postanowieniem z dnia 2 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J.Ł. na bezczynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jako niedopuszczalną. Następnie postanowieniem z dnia 6 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił, na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), [dalej: "p.p.s.a.], skargę kasacyjną skarżącego jako niedopuszczalną z uwagi na sporządzenie jej przez osobę, która nie ma kwalifikacji wymaganych w art. 175 p.p.s.a. Z kolei postanowieniem z dnia 21 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił sporządzone osobiście zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 6 listopada 2025 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. Ł., wnosząc jednocześnie o wyłączenie od orzekania w sprawie asesora WSA Beaty Czyżewskiej. Zdaniem skarżącego w postanowieniu z dnia 21 listopada 2025 r. asesor nie wyjaśniła dlaczego odmówiła uzasadnienia postanowienia z dnia 2 października 2025 r. Nadto, nie podała motywów "odrzucenia jego wniosku z dnia 9 sierpnia 2025 r. dotyczącego załączenia do akt sprawy imiennych comiesięcznych rachunków na rzecz jakiej osoby wystawiono dowód opłaty rezerwacji od lipca roku 2022". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 18 § 2 p.p.s.a.). Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.). Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 19 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić ponadto, że przyczyna wyłączenia dopiero później powstała lub stała się jej znana (art. 20 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 22 § 1 i 2 p.p.s.a. o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Instytucja wyłączenia sędziego, zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony, jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli wcześniej wskazanych w ustawie związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Motywy przedstawione w rozpatrywanym wniosku, nie uzasadniają konieczności wyłączenia wskazanego asesora, bowiem podniesione przez skarżącego okoliczności w żaden sposób nie świadczą o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że sama podejrzliwość strony, brak zaufania do bezstronności sędziego, czy też przeświadczenie o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, nie stanowią przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie. Subiektywne przekonanie wnioskodawcy co do istnienia przyczyn wyłączenia sędziego, niepoparte przy tym żadnymi dowodami, nie może stanowić podstawy wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 336/14 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest wystarczająca sama utrata wiary w bezstronność sędziego, wynikająca z jednostronnych odczuć wnioskującego, konieczne jest wskazanie obiektywnych, poważnych powodów wnoszenia żądania. Rozpatrzenie wniosku o wyłączenie sędziego lub sędziów powinno odbywać się każdorazowo w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Niedopuszczalne jest bowiem formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności jednostkowej sprawy. Przesłanki będące podstawą wyłączenia sędziego powinny pozostawać w związku przyczynowym między ich wystąpieniem a powstaniem oceny sądu w taki sposób, że prawdopodobne jest, że w tych okolicznościach sędzia może okazać się nieobiektywny (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 94). Bezstronność sędziego jest ściśle związana z obiektywizmem w rozstrzyganiu danej sprawy, a więc wolnego od emocji stosunku do sprawy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia bądź też emocjonalnego stosunku do strony wynikającego m.in. z więzi rodzinnej, przyjaźni lub koleżeństwa (por. Z. Tabor, T. Pietrzykowski, Bezstronność jako pojęcie prawne [w:] Prawo a wartość, s. 273). W niniejszej sprawie skarżący w złożonym wniosku próbuje zakwestionować rozstrzygnięcie Sądu z dnia 2 października 2025 r. o odrzuceniu skargi argumentując, że Sąd nie uwzględnił jego pisma z dnia 9 sierpnia 2025 r., które stanowiło uzupełnienie skargi. Ponadto wniosek skarżącego stanowi także próbę zakwestionowania postanowienia z dnia 21 listopada 2025 r. o odrzuceniu zażalenia poprzez wskazanie, że asesor nie wyjaśniła w tym postanowieniu "dlaczego odmówiła uzasadnienia postanowienia z dnia 2 października 2025 r. o odrzuceniu skargi". Stwierdzić zatem należy, że rozpatrywany wniosek w żadnym fragmencie nie zawiera argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności wskazanego asesora w niniejszej sprawie, co czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym. Sformułowania użyte w rozpatrywanym wniosku należy zatem ocenić jako przejaw ogólnego niezadowolenia strony ze sposobu załatwienia jego sprawy. Tymczasem, co już zresztą wspomniano, przeświadczenie o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, nie stanowi przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego od orzekania w danej sprawie. Dodatkowo podkreślić należy, że stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a. wymieniony we wniosku asesora złożył odpowiednie oświadczenie, że w stosunku do niego nie zachodzą okoliczności określone w art. 18 i 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia go od rozpoznawania niniejszej sprawy. Prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. dc