II SAB/Łd 121/15

Dnia 5 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi Dyrektora Szkoły Podstawowej A w D. na bezczynność Prezesa Zarządu Oddziału Związku A w D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS II SAB/Łd 121/15 Uzasadnienie W dniu 30 kwietnia 2015 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej A w D. zwrócił się do Prezesa Oddziału Związku A w D. na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1) Czy J. B., będąca członkiem Związku A w D., w okresie od dnia 14 kwietnia 2015r. do dnia 17 kwietnia 2015r. była na wyjeździe organizowanym przez związek lub przez inny podmiot ? 2) W wypadku potwierdzenia faktu przebywania J. B. na wyjeździe we wskazanym okresie wnioskowano o podanie miejsca (miejsc) wyjazdu oraz przesłania kserokopii listy uczestników wyjazdu albo innego dokumentu , z którego wynika lista uczestników, ewentualnie innego dokumentu potwierdzającego udział Pani J. B. w wyjeździe. W dniu 6 maja 2015 r. Prezes Zarządu Oddziału A poinformował wnioskodawcę, iż we wskazanym terminie Zarząd Oddziału A nie organizował wyjazdów dla członków Związku. W dniu 1 czerwca 2015 roku Dyrektor Szkoły Podstawowej A w D. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność Prezesa Zarządu Oddziału A w D. w przedmiocie bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności Prezesa Oddziału Związku A w D. w zakresie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej; 2) zobowiązanie Prezesa Oddziału Związku A w D. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W przypadku, gdy po złożeniu skargi organ doręczy żądaną informację publiczną skarżący wniósł o uznanie, że na dzień wniesienia skargi do Sądu , organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie jej udzielenia. W ocenie strony skarżącej Prezes Zarządu Oddziału A nie udzielił pełnej odpowiedzi na zadane zapytania, gdyż nie wskazał, czy J. B. była na wyjeździe organizowanym przez podmiot inny niż A. Zdaniem strony przedstawienie informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, zaś w wypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej w części objętej wnioskiem z dnia 30 kwietnia2015 r. winna ona nastąpić w formie decyzji . Skarżący stanął na stanowisku, iż przedmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej spełnia definicję informacji publicznej z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Prezesa Zarządu Oddziału A w D. skarga jest niezasadna z następujących powodów: 1) wniosek o udzielenie informacji publicznej nie dotyczył informacji publicznej, 2) wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczył osoby fizycznej, niepełniącej funkcji publicznej, 3) ZO A udzielił informacji na podstawie wiedzy, którą posiadał, więc nie pozostawał w bezczynności, 4) Z A nie jest organizacją związkową reprezentatywną w rozumieniu ustawy o Komisji Trójstronnej. Dalej argumentując organ wskazał, że kwestia wyjazdu osoby fizycznej, członka związku zawodowego, na wyjazd zorganizowany przez związek, nie może być traktowana jako sprawa dotycząca wykonywania zadań publicznych przez związek zawodowy. Podobnie kwestia ewentualnej organizacji przez związek zawodowy wyjazdu dla swych członków, nie dotyczy sfery działań publicznych związku zawodowego, a jedynie jego sfery wewnętrznej. Tym samym okoliczność taka nie może być uznana za informacją publiczną, gdyż nie dotyczy ona sfery działania związku zawodowego w ramach domeny spraw publicznych. Ponadto stwierdzono, że J. B. chociaż jest członkiem Z A, to nie pełni w nim żadnych funkcji, które uznać należy za funkcje publiczne. Ponadto J. B. nie wyraziła pisemnej zgody na udostępnianie informacji dotyczącej jej osoby. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna zrezygnuje z przysługującego prawa. Z tego względu zastosowanie ma norma art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., która ogranicza zakres udzielonej informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej. ZO A w D. w omawianej sprawie wystosował pismo do Dyrektora A w D., w którym zawarł swą wiedzę co do faktów objętych wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. W piśmie z dnia 6 maja 2015 r. została zawarta cała wiedza Związku na temat zagadnień wskazanych w piśmie Dyrektora A w D. Jednocześnie ZO A nie posiadał wiedzy, czy jakikolwiek inny podmiot organizował wyjazdy dla członków Związku, dlatego do tej kwestii nie odniósł się w treści swego pisma. Z A nie jest zobowiązany do zbierania informacji na temat tego, kto i kiedy organizuje komercyjne wyjazdy wypoczynkowe dla członków Związku, stąd też nie posiada wiedzy w tym zakresie. Tym samym za bezzasadny należy poczytać zarzut pozostawania przez Z A w bezczynności, skoro wnioskodawca otrzymał odpowiedź Związku z takim zakresem informacji, jakie w przedmiotowej sprawie Z A posiadał. Na koniec organ wyjaśnił, że Związek A nie jest organizacją związkową reprezentatywną w rozumieniu ustawy o Komisji Trójstronnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). W pierwszej kolejności sąd ocenił, czy Dyrektor Szkoły Podstawowej A w D. mógł wystąpić do sądu ze skargą na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, co z kolei sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy jest on podmiotem mogącym żądać takiego udostępnienia. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, przychyla się do szerokiej wykładni ww. ustawy, co oznacza, że uznaje, iż również komunalne jednostki organizacyjne co do zasady mogą występować do innych podmiotów o udostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez uprawniony podmiot. Z bezczynnością podmiotu na gruncie u.d.i.p., mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, wymieniony w przepisie art. 4 ust. 1 i ust. 2, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, lecz mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go w terminie, poprzez udzielenie informacji publicznej, wydanie decyzji odmawiającej udzielenia bądź umarzającej postępowanie, czy też innego aktu informującego: o nieposiadaniu stosownej informacji, o braku przez żądaną informację cech informacji publicznej, o braku obowiązku udzielenia tej informacji. Tak więc dla oceny, czy Prezes Oddziału Związku A w D. pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia wniosku Dyrektora Szkoły Podstawowej A w D. o udostępnienie informacji publicznej, konieczne jest ustalenie, czy w ogóle jest on podmiotem zobowiązanym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyroku z dnia 11.03.2015 r. w sprawie sygn. akt I OSK 912/14 ( LEX nr 1675981) Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że Związek A, w tym jego oddział, nie należy do kategorii wymienionej w art. 4 ust. 2 u.d.i.p., nie jest bowiem organizacją reprezentatywną w rozumieniu powołanego przepisu. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego ( Dz. U. Nr 100, poz. 1080 ze zm.) oraz partie polityczne. W myśl zaś art. 6 ust. 2 ustawy o Trójstronnej Komisji za reprezentatywne organizacje związkowe uznaje się ogólnokrajowe związki zawodowe, ogólnokrajowe zrzeszenia (federacje związków zawodowych i ogólnokrajowe organizacje międzyzwiązkowe (konfederacje), które spełniają łącznie następujące kryteria: 1) zrzeszają, z zastrzeżeniem ust. 3, więcej niż 300 000 członków będących pracownikami; 2) działają w podmiotach gospodarki narodowej, których podstawowy rodzaj działalności jest określony w więcej niż połowie sekcji Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o której mowa w przepisach o statystyce publicznej. Związek A, w tym jego oddział, nie należy do kategorii wymienionej w art. 2 ust. 2 u.d.i.p., nie jest bowiem organizacją reprezentatywną w rozumieniu powołanego przepisu. Związek ten, a tym bardziej jego oddział, nie działa wszak w podmiotach gospodarki narodowej, których podstawowy rodzaj działalności jest określony w więcej niż połowie sekcji Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o której mowa w przepisach o statystyce publicznej. Adresat wniosku w niniejszej sprawie nie jest zatem podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 ust.2 u.d.i.p. do udzielania informacji publicznej . Nie pozostaje wobec tego w bezczynności i niezasadne jest obciążenie go obowiązkiem udzielenia żądanej we wniosku informacji. Już tylko z tego względu skarga Dyrektora Szkoły Podstawowej A w D. na bezczynność organu podlega oddaleniu. Ponadto za oddaleniem skargi przemawia charakter informacji żądanej przez wnioskodawcę. W art. 6 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca zawarł katalog informacji, które stanowią informację publiczną. Na tle wskazanego tu przepisu ustawy można sformułować twierdzenie, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Przypomnienia wymaga, iż zapytanie dotyczyło wyjazdu szeregowego członka Z A (cel, termin wyjazdu, dokument potwierdzający wyjazd J. B.), a więc zdaniem składu orzekającego żądana informacja nie dotyczy wykonywania zadań publicznych. Podkreślić bowiem należy, że prawo nie reguluje wyjazdów członków Z A, tym bardziej nie czyni ich zadaniem publicznym. Z powyższych względów, skoro Prezes Oddziału A nie był podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, to nie mógł pozostawać w bezczynności co do jej udostępnienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. LS