II SAB/Łd 132/24

[pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2024 roku sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku A. B. z dnia 13 sierpnia 2024 roku; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny organowi; 4. zasądza od organu na rzecz skarżącego A. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc II SAB/Łd 132/24 U Z A S A D N I E N I E A.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skargę złożono osobiście 9 października 2024 r. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 13 sierpnia 2024 roku; 2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w związku z nieudostępnieniem informacji; 3. na podstawie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi A.B. podniósł, że wnioskiem z 13 sierpnia 2024 r. zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie kserokopii: 1. Wszystkich protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w okresie od 1 stycznia 2023 do 30 czerwca 2024. 2. Regulaminu Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej nr [...] im. [...] w S. obowiązującego od roku 2022. Skarżący zarzucił, iż strona przeciwna do dnia sporządzenia skargi nie udzieliła pełnej informacji w zakresie punktu pierwszego. Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w S. wydał skarżącemu kserokopie protokołów z rad pedagogicznych za okres od 1 września 2023 do 30 czerwca 2024 roku, czyli za okres sprawowania funkcji dyrektora szkoły przez I.R. Nieznane są powody nie udostępnienia protokołów za okres od 1 stycznia 2023 do 31 sierpnia 2023 roku czyli jeszcze w okresie sprawowania funkcji dyrektora przez M. R. W zakresie punktu drugiego wniosku strona informację udostępniła. Skarżący podkreślił, że Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] w S. nie wydała żądanej informacji, ani też nie wydała stosownej decyzji administracyjnej odmownej do czynności, których jako dyrektor szkoły publicznej była zobowiązana. W ocenie skarżącego jeżeli dana informacja jest informacją publiczną, to pozostaje nią, niezależnie od tego, czy obowiązki dyrektora piastuje jedna czy druga osoba i czy wyraża zgodę na udostępnienie. Zdaniem skarżącego należy również zwrócić szczególną uwagę na rażąco długi okres pozostawania organu w bezczynności i uporu w udostępnianiu pozostałych informacji, o które wnioskował. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. wniósł o odrzucenie skargi, a ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że 30 sierpnia 2024 r. wysłał pismo do skarżącego wraz z kserokopią dokumentów - protokołów od 1 września 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. oraz żądanego regulaminu. Omyłkowo nie zostały wysłane dokumenty za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. Skarżący A.B. nie ponaglał organu do wydania dokumentów za powyższy okres. Podkreślenia wymaga, iż wniosek skarżącego o dostęp do informacji publicznej został uwzględniony w całości, natomiast częściowy brak dokumentów wynikał z omyłki Dyrektora przy ich sporządzaniu. W dniu 17 października 2024 r. Dyrektor Szkoły Podstawowej uzupełnił w/w brak przesyłając listem poleconym za potwierdzeniem odbioru żądane dokumenty za brakujący okres. Na wezwanie Sądu organ nadesłał kopię potwierdzenia odbioru pisma z 17 października 2024 r., z którego wynika, że skarżący odebrał je 19 października 2024 r. Dodatkowo organ wyjaśnił, że niniejszy wniosek nie jest pierwszym wnioskiem skarżącego, a każdorazowo skarżący uzyskiwał dostęp do informacji publicznej, zgodnie z ustawowymi uprawnieniami oraz z uwzględnieniem zasad dostępu. Organ dotychczas nie pozostawał w bezczynności, nie dokonywał czynność z "uporem" na jaki wskazuje treść skargi. Zaznaczył też, iż kwestia zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu ma znaczenie dla ustalenia czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa w związku z nieudostępnieniem informacji. W ocenie organu pomimo, iż informacja nie została udzielona w całości wynikało to z pomyłki. Działanie organu nie miało charakteru rażącego naruszenia. W dniu 12 grudnia 2024 r. do sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. Nie zgodził się z twierdzeniem organu, iż nieudostępnienie części żądanych materiałów miało charakter "omyłki", wskazując, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej jasno określa termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek. Ponadto podnosił, iż organ nie wydawał żądanych dokumentów "bez zbędnej zwłoki", lecz każdorazowo wysyła je pocztą "w ostatnim lub przedostatnim dniu", co powodował, iż skarżący otrzymywał je już po upływie czternastodniowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek Sąd nie zaakceptował wszystkich zarzutów skarżącego i sformułowanych w skardze żądań. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga A.B. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 ustawy p.p.s.a.). Należy także wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149a § 1a ustawy p.p.s.a.). Orzekając w sprawie ze skargi na bezczynność należy zatem przede wszystkim ocenić, czy w dacie wnoszenia skargi oraz w dacie wyrokowania organ administracji pozostawał w stanie bezczynności - i w tym zakresie ewentualnie zobowiązać organ do wydania aktu lub podjęcia czynności, bądź też umorzyć postępowanie jeżeli bezczynność ustała po wniesieniu skargi. O ile sąd stwierdzi istnienie stanu bezczynności przynajmniej w dacie wniesienia skargi, powinien orzec również, czy w związku ze stwierdzoną bezczynnością miało miejsce rażące naruszenie prawa oraz czy zasadne jest wymierzenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej od organu na rzecz strony skarżącej. W pierwszym rzędzie, przechodząc do rozpoznania sprawy, zauważyć zatem należy, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn podniesionych przez organ, albowiem – jak to wynika bezsprzecznie z akt sprawy – w dacie wniesienia skargi organ wciąż pozostawał bezczynny wobec nieprzekazania wszystkich żądanych informacji. Ostateczne wypełnienie żądań zawartych we wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nastąpiło faktycznie dopiero w dacie przekazania brakujących protokołów, tj. w dniu 17 października 2024 r. Tymczasem skarga wniesiona została w dniu 9 października 2024 r. Odrzucenie skargi nastąpić może dopiero wówczas, gdy w dacie wniesienia skargi na bezczynność sprawa jest już załatwiona. Odwołać się w tym względzie należy do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, w której sąd ten stwierdził, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Istota argumentacji w uzasadnieniu tej uchwały opiera się na podstawowej tezie, że dopiero wydanie aktu kończącego ostatecznie postępowanie administracyjne skutkuje ustaniem stanu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jeżeli w dacie wniesienia skargi stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania ustał, brak jest przedmiotu sprawy sądowoadministracyjnej, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania i skutkuje odrzuceniem skargi. Raz jeszcze zatem wskazać należy, iż w realiach niniejszej sprawy w dacie wniesienia skargi wniosek o udostępnienie informacji publicznej z całą pewnością nie był jeszcze w pełni załatwiony. W związku z tym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując zatem do merytorycznych rozważań wskazać należy, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w związku z wnioskiem A.B. z 13 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie kserokopii: 1. Wszystkich protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. 2. Regulaminu Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej nr [...] im. [...] w S. obowiązującego od roku 2022. Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej], stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Wniosek wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego), przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią zatem każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie posiadanych kompetencji. W rozpoznawanej sprawie, skarżący uczynił adresatem wniosku Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S.. Nie budzi wątpliwości składu orzekającego, że Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w S. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a zatem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zauważyć wszakże należy, że każdy dyrektor szkoły publicznej jest organem władzy publicznej obowiązanym do udzielania informacji publicznych, bowiem przysługuje mu władztwo zakładowe będące częścią władztwa państwowego przekazanego w drodze ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1946 ze zm.). Dyrektor szkoły jest uprawniony do działania w formie władczej w stosunku do uczniów, np. poprzez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów oraz realizuje zadania publiczne związane z realizacją prawa obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto dysponuje majątkiem publicznym (vide np. wyroki NSA: z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 248/1, z 9 października 2012 r., I OSK 1755/12; wyrok WSA w Poznaniu z 5 września 2014 r., II SAB/Po 57/14). Natomiast informacja, jakiej żądał skarżący, tj. kopia protokołów z posiedzeń Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej nr [...] im. [...] w S. w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. oraz regulaminu Rady Pedagogicznej w Szkole Podstawowej nr [...] im. [...] w S. obowiązującego od roku 2022, to w istocie informacja o funkcjonowaniu szkoły i jako taka stanowi informację publiczną. Co do tego nie ma też sporu między stronami niniejszej postępowania. Przypomnieć dalej należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich bowiem, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz że umorzenie postępowania dotyczyć może jedynie sytuacji opisanej w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W pozostałych przypadkach, załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo oraz wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16). Także w wyroku z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14, Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić wnioskodawcę, że nie posiada wnioskowanych informacji i wyjaśnić dlaczego. W kontekście powyższego należało przyjąć, że organ administracji dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z 13 sierpnia 2024 r., która jednak ustała ostatecznie po dacie złożenia skargi do sądu (przekazanie żądanych we wniosku dokumentów pismem z 17 października 2024 r.), lecz jeszcze przed wydaniem przez Sąd orzeczenia, bowiem organ udzielił żądanej informacji pismami z 30 sierpnia 2024 r. (doręczonym 2 września 2024 r.) oraz z 17 października 2024 r. (doręczonym 19 października 2024 r.). Zatem w praktyce dopiero po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu organ wykonał w pełni żądanie poprzez przesłanie skarżącemu kopii wszystkich żądanych dokumentów. W dacie wyrokowania zatem żądana informacja publiczna była już w praktyce przekazana – udzielona. Dlatego też postępowanie w zakresie zobowiązania organu do dokonania czynności w dniu orzekania przez Sąd okazało się bezprzedmiotowe. Działając zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, czemu dał wyraz w pkt 1 sentencji wyroku. Badając przedmiotową skargę Sąd miał także na względzie, że art. 149 ustawy p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy doszło do rażącego naruszenia prawa, czy też nie. Użycie w art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. sformułowania "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że istnieją podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. Mając powyższe na względzie, zdaniem Sądu należało orzec także co do kwestii ustalenia, czy bezczynność organu maiła miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym zakresie, zdaniem Sądu, stwierdzić należało, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Samo natomiast uchybienie terminowi z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które w stanie faktycznym sprawy nie trwało nadmiernie długo (dwa miesiące), nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wprawdzie naruszył ustawowy - czternastodniowy - termin do załatwienia wniosku skarżącego, należało jednak uwzględnić, że udzielił żądanych informacji. Fakt przekazania części żądanych informacji z opóźnieniem wynikał natomiast z niedopatrzenia, a nie ze złej woli organu. Sąd przychylił się do argumentacji organu, że była to klasyczna pomyłka, niedopatrzenie co do okresu jaki obejmuje żądanie udzielenie informacji publicznej. Brak było więc podstaw, by zwłoce organu administracji w rozpoznaniu przedmiotowych wniosków o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący. Podejmując natomiast rozstrzygnięcie w kwestii orzeczenia grzywny, Sąd miał przede wszystkim na uwadze funkcje, jakie pełni grzywna. Przyjmuje się, że grzywna jest środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym zarazem, mającym zdyscyplinować organ. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodziła konieczność dyscyplinowania organu do rozpoznania wniosku skarżącego gdyż został on – w brakującej części – niezwłocznie rozpatrzony po wpływie skargi. Zdaniem Sądu, po stronie organu nie było celowego unikania rozpoznania wniosku. Nie miało także miejsca celowe lekceważenie wniosku ani zła wola organu w rozpoznaniu wniosku. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy ocenić należało zatem ocenić, że bezczynność organu nie była zamierzona, celowa. Uwzględniając motywy działania organu nie można dopatrzeć się jego złej woli w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom organu, że działanie to nie było zamierzone, a rzeczywiście wynikało z klasycznego niedopatrzenia, co może potwierdzać fakt niezwłocznego przekazania brakujących dokumentów, po wniesieniu skargi – powzięciu informacji o niepełnym zrealizowaniu wniosku skarżącego. Z tych też względów uznać należało, że nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć przy tym należy, iż orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Stąd też Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 ustawy p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 3 wyroku. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi, rozstrzygnięto w pkt 4 wyroku, stosownie do art. 200 ustawy p.p.s.a.