II SAB/Łd 145/21

Dnia 15 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji A z siedzibą w K. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz Fundacji A z siedzibą w K. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną 7 lipca 2021 r., pod poz. [...]; 3. zasądzić od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P. na rzecz Fundacji A z siedzibą w K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B.A. Pismem z 6 lipca 2021 r. Fundacja A z siedzibą w K. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z 30 maja 2021 r., uiszczając jednocześnie wpis od skargi w kwocie 100 zł. Opowiadając na skargę w dniu 22 lipca 2021 r. organ, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił ją w całości i wniósł o umorzenie postępowania oraz nieobciążanie go kosztami związanymi z wniesieniem skargi. Organ poinformował, że 9 lipca 2021 r. udostępnił wnioskowaną informację publiczną. Jednocześnie stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pismem procesowym z 21 lipca 2020 r., które wpłynęło do Sądu 23 lipca 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę, informując że organ udzielił wnioskowaną informację. Wobec powyższego wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – w skrócie "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Po myśli art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Według art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie wystąpiły dwie przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Mianowicie, organ tuż po wniesieniu skargi skorzystał z trybu autokontroli przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględnił skargę, udostępniając jednocześnie stronie skarżącej wnioskowaną informację publiczną. W rezultacie powyższego pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Sąd uznał wspomniane oświadczenie za skuteczne i niepozostające w sprzeczności z prawem. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach postanowień z 24 maja 2019 r. w sprawie I OZ 431/19; z 4 lipca 2019 r., II OZ 591/19 oraz z 11 października 2018 r., II OZ 944/18 (dostępnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w przypadku wystąpienia zbiegu dwóch podstaw umorzenia postępowania sądowego, gdy obydwie te podstawy przewidują inny zakres orzeczenia o kosztach postępowania, nie ma przeszkód aby przyjąć, że jednocześnie będzie możliwy zwrot w całości uiszczonego wpisu sądowego oraz zwrot kosztów postępowania na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. Sąd biorąc pod uwagę fakt, że cofnięcie skargi nastąpiło w okolicznościach jej uwzględnienia przez organ zauważa, że nawet gdyby nie doszło do cofnięcia skargi, a sąd stwierdził wydanie orzeczenia autokontrolnego prowadzącego do umorzenia postępowania sądowego, orzekłby o kosztach postępowania w całości na podstawie art. 200 w związku z art. 201 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w punkcie 2 postanowienia orzekł o zwrocie na rzecz strony skarżącej wpisu. Natomiast w punkcie 3 postanowienia Sąd, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę 497 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł i opłata skarbowa - 17 zł. B.A.