II SAB/Łd 151/25

Dnia 14 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2025 roku sprawy ze skargi P.J. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Z. do rozpatrzenia wniosku P.J. z dnia 22 czerwca 2025 roku w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; 2. stwierdza, że Prezydent Miasta Z. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Prezydenta Miasta Z. na rzecz skarżącego P.J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. P.J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z 22 czerwca 2025 r., zarzucając naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji; 2. art. 13 ust. 1 w zw. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p."), poprzez nadmierną i nieuzasadnioną anonimizację udostępnionej informacji w sytuacji gdy organ winien był ją udostępnić bez anonimizacji, ewentualnie wydać decyzję administracyjną w sprawie, a więc tylko częściowe udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej. W związku z tym skarżący wniósł o stwierdzenie, że doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a także o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Ponadto skarżący wniósł zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wyjaśnił, że ww. wnioskiem wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "Mając na uwadze realizację przez Gminę Miasto Z. projektu "[...]" z Programu "[...]" w ramach Funduszy [...] i EOG zwracam się o przedstawienie następujących dokumentów: 1) kopii wszystkich faktur kosztowych jakie zostały rozliczone w tym projekcie wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury wnioskuje o przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach. 2) W przypadku gdyby miało to pomóc i usprawnić przygotowanie odpowiedzi na wniosek proszę się ograniczyć jedynie do faktur, których wartość brutto jest większa niż 500zł.". W odpowiedzi na powyższe, pismem z 4 lipca 2025 r. (znak [...]) skarżący został poinformowany, że termin rozpatrzenia wniosku zostaje przedłużony do 23 sierpnia 2025 r. , z uwagi na konieczność przeprowadzenia weryfikacji oraz dokonania czynności dodatkowych w ramach obszernej dokumentacji projektu. Organ nie wyjaśnił w tym piśmie na czym miała polegać weryfikacja oraz czynności dodatkowe względem kopii faktur, o które skarżący wnioskował. Następnie pismem z 22 sierpnia 2025 r. (znak: [...]) organ udzielił skarżącemu częściowej odpowiedzi na wniosek w postaci skanów faktur ale z kompletnie zanonimizowanymi danymi osób, które dokonywały opisywania faktur zasłaniając ich dane jak i funkcje z odwrotów faktur. Dokonano również anonimizacji podpisów osób odbierających/podpisujących faktury w imieniu organu (z pierwszej strony faktury) oraz dokonano anonimizacji na dodatkowych dokumentach załączonych do faktur to jest dokumentu pod nazwą "opis dokumentu finansowo-księgowego". Do dnia wniesienia skargi skarżący nie uzyskał pełnej informacji objętej zakresem mojego wniosku, ani nie została wydana decyzja administracyjna w sprawie. Sposób załatwienia sprawy przez organ jest nieprawidłowy i tym samym pozostaje on w bezczynności. W ocenie skarżącego imię i nazwisko oraz podpis pracownika na fakturze wystawianej przez instytucję publiczną nie stanowią informacji do której dostęp podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi (wyrok z 26 marca 2025 r., II SAB/Łd 23/25 - wyrok prawomocny dotyczący MOK - jednostki organizacyjnej UM[...] oraz wyrok WSA w Łodzi z 30 lipca 2025 r., II SAB/Łd 76/25, dotyczący UM[...]). Zdaniem skarżącego, ponowne udzielenie w tożsamej sprawie niepełnej informacji publicznej w powyższym zakresie, należy postrzegać jako uporczywe łamanie przepisów oraz orzeczeń WSA w Łodzi i powinno być już rozpatrywane w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, że anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. Innymi słowy, nie może niweczyć rezultatu, do którego dążył wnioskodawca, przedkładając swój wniosek. W przeciwnym razie organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. albowiem orzeczenie sądu powszechnego "poprzez swoją nieczytelność na skutek anonimizacji" utraciłoby swój przymiot informacyjny, będący podstawą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ramach przedmiotowego wniosku skarżący wskazał wprost, że domaga się udostępnienia faktur wraz kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury wnioskuje o przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach. Te informacje stanowią więc istotę treści żądania skarżącego - niemożliwe jest zrealizowanie celu wniosku bez udostępnienia takiej informacji. Innymi słowy, wydanie zanonimizowanych faktur w żaden sposób nie pozwala uzyskać skarżącemu tych informacji, których poszukuję. Oczywiste jest więc w jego ocenie, że wobec tak sformułowanego wniosku organ powinien był wydać decyzję administracyjną w zakresie tych nazwisk, które zanonimizował i przedstawić racje stojące za ograniczeniem prawa do informacji oraz umożliwić skarżącemu podjęcie polemiki z takim stanowiskiem poprzez złożenie odwołania - czego to organ nie uczynił. Skarżący podkreślił, że aby zwolnić się z zarzutu bezczynności i w pełni zrealizować wniosek o udostępnienie informacji, organ musi udzielić całościowej odpowiedzi - jeśli odpowiedź ma charakter częściowy, to w dalszym ciągu pozostaje on w bezczynności. Na gruncie niniejszej sprawy skarżący uzyskał tylko częściową informację o nazwiskach pracowników, których podpis jest wystawiony na fakturach/rachunkach. Tym samym trzeba uznać, że organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca wnioskiem z 22 czerwca 2025 r. zwrócił się do Urzędu Miasta Z. o przedstawienie kopii wszystkich faktur kosztowych jakie zostały rozliczone w projekcie "[...]", wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/ pieczątek z opisu faktury zawnioskował o przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach. Organ poinformował wnioskodawcę, że termin do rozpoznania przedmiotowego wniosku zostaje przedłużony do 23 sierpnia 2025 r. z uwagi na ilość posiadanej dokumentacji, konieczność jej weryfikacji oraz konieczności wykonania czynności dodatkowych. Wnioskodawca uzyskał dokumenty w postaci skanów faktur, jednakże opisy na przedmiotowych fakturach zostały częściowo zanonimizowane ze względu na prywatność osób fizycznych. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie pozostaje w bezczynności. Wniosek został rozpoznany, a informacja publiczna w postaci wnioskowanych kopii faktur kosztowych - w zakresie, w jakim nie podlegała ustawowemu ograniczeniu z uwagi na prywatność osób fizycznych - została udostępniona. Organ podkreślił, że w oparciu o Zarządzenie Nr [...] r. Prezydenta Miasta Z. z 6 marca 2025 r. "w sprawie: wprowadzenia instrukcji sporządzania, obiegu i kontroli dokumentów księgowych w Urzędzie Miasta Z.", na danej fakturze znajduje się opis danej faktury/rachunku, który następnie jest sprawdzany przez inną osobę pod kątem merytorycznym, następnie pod względem formalno-rachunkowym i po tym dopiero zostaje zatwierdzony do wypłaty. Pracownik, który dokonuje opisu faktury, nie podejmuje decyzji w przedmiocie poniesienia wydatku ani nie dysponuje środkami publicznymi - jego rola ma charakter pomocniczy i techniczny. Trudno zatem uznać, aby takich pracowników uznać za osoby pełniące funkcję publiczną. Nie ma wątpliwości, że nie wykonują oni zadań wywierających wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, nawet w wąskim zakresie, w tym o wydatkowaniu środków publicznych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, która nie pełni funkcji publicznej. W konsekwencji udostępnienie faktur z zanonimizowanymi danymi pracowników było działaniem prawidłowym i zgodnym z ustawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność organu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Prezydent Miasta Z. pozostaje bezczynny w sprawie wniosku skarżącego z 22 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przedstawienia kopii wszystkich faktur kosztowych jakie zostały rozliczone w tym projekcie wraz z kopią opisu każdej faktury oraz w przypadku nieczytelnych skanów/podpisów/pieczątek z opisu faktury wniosek obejmował przekazanie imiennej listy urzędników dokonujących opisów na tych fakturach. Skarżący zaznaczył, że gdyby miało to pomóc i usprawnić przygotowanie odpowiedzi na wniosek organ może ograniczyć jedynie do faktur, których wartość brutto jest większa niż 500zł. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że Prezydent Miasta Z. jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie ulega także wątpliwości, iż objęte żądaniem skarżącego z 22 czerwca 2025 r. informacje (faktury dokumentujące wydatki organu poniesione w związku z realizacją projektu "[...]" z Programu "[...]" w ramach Funduszy [...] i EOG) stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, pkt 3 lit. b, pkt 5 lit. c ustawy. Kwestią sporną, upatrywaną przez skarżącego jako bezczynność organu pozostaje natomiast zasadność zanonimizowania drugich stron wnioskowanych faktur, obejmujących między innymi dane pracowników UM[...] dokonujących służbowych adnotacji na przedmiotowych dokumentach, a które to właśnie informacje są przedmiotem zainteresowania skarżącego. W ocenie organu, za zanonimizowaniem danych w powyższym zakresie przemawiał przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, która nie pełni funkcji publicznej, natomiast pracownik, który dokonuje opisu faktury, nie podejmuje decyzji w przedmiocie poniesienia wydatku ani nie dysponuje środkami publicznymi - jego rola ma charakter pomocniczy i techniczny. Trudno zatem uznać, aby takich pracowników uznać za osoby pełniące funkcję publiczną, gdyż nie wykonują oni zadań wywierających wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, nawet w wąskim zakresie, w tym o wydatkowaniu środków publicznych. Mając na uwadze tak zakreśloną istotę sporu wskazać należy, iż nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa do uzyskania informacji wskazanych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do przepisów o ochronie danych osobowych. W przypadku kolizji dwóch konstytucyjnych praw, tj. z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu, ponieważ nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można jednak również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. K 11/02, OTK-A 2002, nr 4, poz. 43). Pogodzenie obu powyższych wartości konstytucyjnych może i powinno być realizowane, a jednym ze sposobów sprostania temu zadania jest anonimizacja danych. Zastosowanie tego trybu jednak nie może być automatyczne i wymaga analizy sytuacji faktycznej i prawnej podmiotu, którego dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Niewątpliwie bowiem inna będzie sytuacja osoby fizycznej (konsumenta) związanej z podmiotem publicznym umową cywilnoprawną, a inna przedsiębiorcy, który na skutek takiej umowy staje się beneficjentem środków publicznych. W zależności od rodzaju świadczonej usługi i statusu w obrocie gospodarczym osoba zawierająca umowę cywilnoprawną z organem publicznym może oczekiwać ochrony swoich danych osobowych - lecz w zróżnicowanym stopniu. Zatem, w sytuacji konfliktu pomiędzy prawem do informacji publicznej a prawem do prywatności w sprawach o ujawnienie danych osobowych strony umowy cywilnoprawnej zawartej z podmiotem wykonującym zadania publiczne lub wydatkującym środki publiczne należy każdorazowo ocenić, czy ujawnienie takich danych jest konieczne dla realizacji zasady jawności życia publicznego oraz czy takie ujawnienie nie byłoby nadmierną ingerencją w prawo do prywatności osób podpisujących taką umowę. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 2020 r., I OSK 165/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) anonimizacja danych zawartych w żądanych dokumentach, jako dopuszczalna bezdecyzyjna forma ograniczenia dostępu do części żądanych danych, jest wypełnieniem obowiązków wynikających z u.d.i.p. tylko w sytuacji, gdy czynność ta nie pozbawi dokumentów waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku. W przeciwnym razie należałoby wydać decyzję odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej, w całości lub w określonym zakresie, co w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie miało miejsca. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było podstaw do dokonywania anonimizacji danych osobowych pracowników Urzędu Miasta Z. dokonujących adnotacji służbowych na spornych fakturach. Sąd w tym zakresie podziela bowiem pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w z dnia 26 marca 2025 r., II SAB/Łd 23/25 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym anonimizacja zawartych na fakturach, na podstawie których organ dokonał płatności, danych osobowych w postaci czytelnego podpisu pracownika/ pracowników organu (w tym przypadku Urzędu Miasta Z.), obejmujących między innymi imię i nazwisko, czy też zajmowane stanowisko, stanowi nadużycie ograniczenia prawa do informacji publicznej wynikającego z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wiedza na temat danych pracownika, wynikająca z jego podpisu czytelnego, który opisał i zakwalifikował dany wydatek jako nie podlegający ustawie prawo zamówień publicznych, a także sprawdził dokument pod względem merytorycznym i rachunkowym oraz zatwierdził do wypłaty nie może podlegać ograniczeniom na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Ujawnienie powyższych danych pracownika w żaden sposób nie narusza jego prywatności. Pracownik podpisując powyższe dokumenty, również czytelnie, czynił to w ramach swoich obowiązków służbowych związanych z wydatkowaniem środków publicznych. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pracownika takiego należy uznać również za osobę pełniącą funkcję publiczną, a więc osobę, do której nie odnoszą się ograniczenia w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy bowiem uznać pracowników, którzy w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji i realizują w ten sposób, w pewnym zakresie, nałożone na tę instytucję zadania publiczne, tj. mają wpływ na sferę publiczną (por. wyrok NSA z 25 lutego 2025 r., III OSK 7482/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując Sąd stwierdza, iż przedstawienie informacji publicznej innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, nieadekwatnej do treści wniosku, bądź też niepełnej (co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) stanowi naruszenie art. 13 u.d.i.p. i jako takie stanowi kwalifikowaną formę bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 22 czerwca 2025 r. w pełnym zakresie, w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, stwierdzając jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 i pkt 2 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.(pkt 3 wyroku).