II SAB/Łd 158/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant: St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Burmistrza R. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu J. F. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 11 lutego 2016 roku i zaewidencjonowaną pod poz.[...]. LS J.F. reprezentowany przez córkę P.F. w dniu [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na niewykonanie przez Burmistrza R. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1086/14, wnosząc o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wydanie przez sąd postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a. w związku z dwukrotnym niewykonaniem prawomocnych orzeczeń sądu. Motywując skargę jej autor podał, że wspomnianym wyrokiem WSA w uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sygn. [...] oraz decyzję Burmistrza R. z dnia [...] znak [...], zobowiązując organ I instancji, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnił sformułowane w wyroku poglądy prawne, dokonał pełnej analizy wniosku oraz ustalił, czy proponowana zmiana będzie dopuszczalna zarówno w świetle obowiązujących przepisów, jak również w świetle wydanych decyzji ostatecznych, którymi inwestor się legitymuje. Dnia 10 sierpnia 2015 r. w związku z bezczynnością organu strona wezwała Burmistrza R. do wykonania wyroku, poprzez wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowo-produkcyjnego przeznaczonego na selektywną zbiórkę odpadów, przewidzianego do realizacji w R. na działce nr. ewid 1298, w związku z rozszerzeniem odzysku odpadów o zmieszane odpady komunalne na projektowanej linii sortowniczej. W dniu [...] Burmistrz R. wydał decyzję umarzającą postępowanie znak [...], która wraz z osnową, lakonicznym uzasadnieniem i podpisami liczy zaledwie dwie i pól strony, organ nie zawarł tak naprawdę spełniającego wymogi K.p.a. uzasadnienia na jakiej podstawie w przedmiotowej sprawie doszukał się podstawy do umorzenia postępowania. Ponadto dopuścił się kontestowania prawomocnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, które wskazywało sposób załatwienia sprawy, w tym co do sposobu oceny materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie - zdaniem strony - organ wykonawczy dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Skarga została zarejestrowana przez sąd za sygn. akt II SA/Łd 194/16. Odpowiadając na skargę Burmistrz R. wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem, jakoby nie doszło do wykonania wyroku WSA z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. II SA/Łd 1086/14. Jego zdaniem błędne jest twierdzenie skarżącego, że organ nie zbadał wniosku i nie ustalił na czym proponowana zmiana polega oraz nie zbadał, czy zmiana jest dopuszczalna, ale nie na terenie całej działki lecz wyłącznie na tej części, na której zlokalizowane są już obiekty, w których proponowana działalność miałaby się odbywać jak i zbadania kwestii odorów. Burmistrz podkreślił, że przeprowadził ponowną i szczegółową analizę całości akt sprawy i zauważył, że brak zgody na realizację przedsięwzięcia "mniejszego" stanowiącego niższe obciążenie dla środowiska naturalnego w rejonie przedsięwzięcia był kontynuowany poprzez wydanie decyzji umorzeniowej w sytuacji, gdy do czynienia mamy ze zwiększeniem pierwotnej inwestycji i w konsekwencji większym obciążeniem dla środowiska. Jednym z czynników mających wpływ na odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...]. W § 21 ust. 1 pkt 4 wprowadza on zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo-gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym. Przedmiotem przedsięwzięcia jest sortownia zmieszanych odpadów komunalnych, która stanowi źródło emisji substancji o charakterze odorowym. Ponadto dodatkowym elementem wykluczającym możliwość lokalizacji sortowni zmieszanych odpadów komunalnych we wskazanej lokalizacji jest zapis § 21 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na terenie gminy obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo-gospodarczej mogącej powodować przekroczenia norm dopuszczalnych stężeń dla emitowanych zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego poza granice działek budowlanych w rozumieniu aktualnie obowiązujących przepisów. Dalej Burmistrz wywiódł, że na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut bezczynności organu. Po doręczeniu wyroku WSA z dnia 8 kwietnia 2015 r. wraz z dokumentacją, która wpłynęła do urzędu w dniu 22 czerwca 2015 r., Burmistrz R. pismem z dnia 21 lipca 2015 r. na podstawie 36 K.p.a. przedłużył termin zakończenia sprawy do dnia 31 sierpnia 2015 r., z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. Pomimo przedłużenia terminu inwestor kilkakrotnie wzywał do wykonania wyroku. Pismem z dnia 26 sierpnia 2015 r. Burmistrz R. poinformował, że złożone pisma zostały dołączone do akt sprawy i zostaną rozpatrzone w decyzji. Zawiadomieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. Burmistrz R. na podstawie art. 36 K.p.a. przedłużył zakończenie sprawy do dnia 30 września 2015 r. z uwagi na skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność zapewnienia stronom możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Strony do dnia 6 października 2015 r. posiadały możliwość zapoznania z materiałami postępowania. Następnie w dniu [...] wydano decyzję umorzeniową z uwagi, na powagę rzeczy osądzonej stwierdzoną po wnikliwym przestudiowaniu wszystkich dołączonych załączników. Inwestor odwołał się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postępowanie się toczy, bez uchybień terminowych. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2016 r. sąd postanowił zakreślić numer sprawy niniejszej w repertorium SA i wpisać sprawę do repertorium SAB jako skargę na bezczynność Burmistrza R. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia i nadać jej stosowny numer w księgach urzędowych. Następnie pełnomocnik skarżącego poparł skargę i oświadczył, że przed złożeniem skargi do WSA nie składał zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do organu II instancji. Pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej przedwczesność związaną z niezłożeniem zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. W rezultacie skargę zarejestrowano za sygn. akt II SAB/Łd 158/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł.zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że skarga J. F. została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższe brzmienie przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. otrzymał w wyniku nowelizacji, dokonanej na podstawie art. 1 pkt 42 lit. a ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. W brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. omawiany przepis stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wyżej wymieniona zmiana przepisu art. 154 p.p.s.a. ograniczyła wniesienie skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego wyłącznie do wyroku uwzględniającego skargę, której przedmiotem była bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Na skutek nowelizacji wyłączono dopuszczalność wniesienia skargi na niewykonanie wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności. Taki zabieg legislacyjny, jak trafnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt I OZ 226/16 i 29 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 395/16 (dostępne na stronie internetowej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl) skutkuje tym, że w aktualnym stanie prawnym wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz o wymierzenie grzywny po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności przysługuje stronie na podstawie art. 149 p.p.s.a., a nie art. 154 powołanej ustawy. Mając zatem na względzie zagwarantowaną w art. 45 Konstytucji RP zasadę prawa strony do sądu oraz zasadę szybkości postępowania wyrażoną w art. 7 p.p.s.a., tutejszy sąd uznał, iż zasadnym jest potraktowanie przedmiotowej skargi nie jako skargi na niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 8 kwietnia 2015 r., lecz jako skargi na bezczynność Burmistrza R. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższy przepis statuuje zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest bezczynność organu. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej takim środkiem jest wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zażalenie to służy do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, a jeżeli nie ma takiego organu strona winna wezwać organ pozostający w bezczynności do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie zażalenie takie powinno zostać skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Tryb ten jednak – jak przyznał pełnomocnik skarżącego w trakcie rozprawy nie został wyczerpany, co skutkuje koniecznością odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. O powyższym sąd orzekł w punkcie pierwszym postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. IB