II SA/Łd 1086/14

Dnia 8 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza R. z dnia [...], nr [...]. LS Decyzją z dnia [...], nr SKO. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) – powoływanej dalej jako k.p.a. – oraz art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm.) – powoływanej także jako: "ustawa" lub "u.i.ś.o." – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R.z dnia [...], znak: [...], o odmowie zmiany decyzji Burmistrza R. z dnia [...], znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowo-produkcyjnego przeznaczonego pod selektywną zbiórkę odpadów przewidzianego do realizacji w R. na działce o nr ewid. 1298, obręb [...] R., w zakresie "rozszerzenia odzysku odpadów o zmieszane odpady komunalne na projektowanej linii sortowniczej". W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że Burmistrz R. po raz wtóry odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań, wskazując że planowana inwestycja jest sprzeczna z § 21 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., uchwalonego uchwałą Rady Gminy Rzgów z dnia 22 lipca 2003r., Nr XI/95/2003 (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 255, poz. 2270 z dnia 15 września 2003r. ze zmianami). Wskazany przepis planu miejscowego zakazuje lokalizowania obiektów i urządzeń oraz prowadzenia działalności usługowo - gospodarczej mogącej powodować emisję zanieczyszczeń o charakterze odorowym. Planowane zaś przedsięwzięcie to sortownia zmieszanych odpadów komunalnych, która w ocenie organu I instancji stanowi źródło emisji substancji o charakterze odorowym. Sprzeczność z planem uzasadniała zatem, w ocenie organu I instancji, odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia wnioskowanego przez J.F. Następnie organ II instancji przytoczył treść art. 80 ust. 2 u.i.ś.o. oraz wyjaśnił, że zasadniczym kryterium przesądzającym o możliwości wydania pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że podstawowym zagadnieniem podlegającym weryfikacji w postępowaniu o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest zgodność z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, a więc organ administracji w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy dla danego obszaru został opracowany i obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym. Jeżeli takie przepisy prawa miejscowego zostały przyjęte, to organ administracji jest związany wynikającymi z nich postanowieniami, które determinują treść decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy R., zgodnie z którym teren inwestycji oznaczony jako działka nr ewid. 1298 zlokalizowany jest na obszarze dwóch jednostek planistycznych oznaczonych symbolami: AMN – o podstawowym przeznaczeniu na cele mieszkaniowe (przeznaczenie dopuszczalne – usługowe) oraz AUP – z przeznaczeniem pod zabudowę usługową i produkcyjną, z możliwością adaptacji istniejącej zabudowy oraz lokalizacji nowej zabudowy. Dalej organ odwoławczy zauważył, że stanowisko organu I instancji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w związku z § 21 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego nie zostało wyrażone w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie. Podstawą zaś tego twierdzenia był wyłącznie charakter planowanej inwestycji, który zdaniem organu I instancji, z założenia stanowi źródło emisji substancji o charakterze odorowym. Jednakże według Kolegium na takie skutki oddziaływania planowanej inwestycji nie wskazywały ani karta informacyjna przedsięwzięcia, ani opinie organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. wyrażone w toku postępowania, a wskazujące na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. Skoro nie zgromadzono dowodów potwierdzających w przypadku planowanego rozszerzenia działalności wystąpienia emisji zanieczyszczeń o charakterze odorowym, odwoływanie się do § 21 ust. 1 pkt 4 planu, jako podstawy odmowy wydania żądanej decyzji, nie znajdowało uzasadnienia. Organ II instancji podkreślił również, że powyższe nie oznacza jednak, że wydane w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie Burmistrza R.było wadliwe. Zgodnie bowiem z § 21 ust. 1 pkt 1 planu, dla ochrony czystości powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych ustala się zakaz realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w przepisach szczególnych na całym obszarze za wyjątkiem dróg oraz terenów oznaczonych w planie symbolami UH, UP, RP, P, NU, NO przeznaczonych pod usługi, produkcję rolniczą, przemysł, oczyszczalnię ścieków i wysypisko śmieci, gdzie dopuszcza się przedsięwzięcia, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagane. W tym stanie rzeczy bezspornym jest, że tereny o symbolu MN są wyłączone z możliwości realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w przepisach szczególnych. Kolegium uznało, że "zakaz realizacji", o którym mowa, obejmuje również zakaz rozszerzania działalności prowadzonej już na tym terenie. Organ odwoławczy wskazał, że planowana przez J.F. inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie". Skoro więc § 21 ust. 1 pkt 1 planu zakazuje m.in. na terenie o symbolu MN realizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w przepisach szczególnych, to oznacza, że zakaz ten obejmuje wszystkie przedsięwzięcia wymienione w ww. rozporządzeniu bez względu na to, czy należą one do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czy też do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Każde z tych przedsięwzięć jest bowiem przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 21 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R. Kolegium uznało, że skoro tereny MN wyłączone zostały postanowieniami planu z możliwości lokalizowania inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to fakt, iż cześć terenu inwestycji (cześć działki nr 1298) zlokalizowana jest właśnie na obszarze jednostki o symbolu MN, wyłącza możliwość określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, niezależnie od tego, że fragment tej działki zlokalizowany jest w jednostce planu UP. Przeznaczenie tej działki zdeterminowane zostało zatem przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan ten jest aktem prawa miejscowego, a więc aktem powszechnie obowiązującym, na obszarze działania organu, który go wydał, tj. na terenie gminy R. Dopóki więc plan obowiązuje, dopóty jego postanowienia są wiążące przy wydawaniu decyzji administracyjnych, w tym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem, niezależnie od stanowiska prezentowanego przez inwestora w kwestii dotyczącej prawidłowości zamieszczenia § 21 w planie miejscowym, przepis ten pozostaje częścią planu i do czasu, gdy zostanie zmieniony bądź uchylony będzie kształtował dopuszczalny sposób zagospodarowania na terenie objętym tym planem. Na tej podstawie organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji, choć błędnie uzasadnione, było rozstrzygnięciem prawidłowym, gdyż rezultat postępowania w pierwszej instancji, wyrażony w rozstrzygnięciu decyzji był zgodny z prawem. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył J.F., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygniecie przez organ odwoławczy sprawy w sposób naruszający przepisy prawa, a także z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także art. 8 k.p.a. poprzez obarczenie skarżącego skutkami niezgodnych z prawem działań organów administracji I instancji, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jak również art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego działania i pominięcie koniecznego związku pomiędzy orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, które zapadło w przedmiotowej sprawie pod sygn. akt II SA/Łd 933/13, a koniecznością uchylenia wszystkich stwierdzonych uchybień. Zarzucono również naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pomimo uznania przez organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji zawiera w swej treści uchybienia zarówno w obrębie prawa materialnego jak i procesowego, a ponadto naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z udziałem w składzie orzekającym, tego samego Przewodniczącego Składu Orzekającego co w sprawie SKO.4170.99.2013. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 363 ustawy Prawo Ochrony Środowiska oraz art. 144 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi J.F. podniósł, że po raz kolejny organ I instancji nie wskazał źródła informacji, z której wywiedziono, że rozszerzony zakres działalności negatywnie oddziałuje na zabudowę mieszkaniową w postaci uciążliwości zapachowej. Ponadto skarżący nie zgodził się z marginalizacją postanowień wydanych przez Dyrektora RDOŚ w przedmiotowej sprawie, skoro ustawodawca upoważnił regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jako organ kompetentny i wyspecjalizowany w swoim zakresie działania, do dokonywania uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w ramach dokonywanej jego oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie skarżącego, uzasadniając odmowę uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia poprzez jedynie ogólnikowe motywy oba organy uchybiły treści art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej m.in. do tego, aby dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej, w trakcie załatwiania sprawy uwzględniać zarówno interes społeczny (tu ochronę środowiska, w tym oddziaływania na zdrowie i życie ludzi), jak i słuszny interes strony. Organy nie odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego, a jedynie oparły się na przypuszczeniu. Nie jest zatem możliwe ustalenie ani też ocena konkretnych przesłanek, dyskwalifikujących realizację spornego przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na środowisko. Natomiast w niniejszej sprawie organ uznał, że planowana rozbudowa sortowni narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie wskazał na podstawie jakich dokumentów czy też dowodów uznał, że rozbudowa stwarza zagrożenie odorowe. Tym samym naruszono art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego, istotnym naruszeniem procedury administracyjnej było zaniechanie przez organ odwoławczy ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, stosownie do treści art. 15 k.p.a., jak również utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo, że w sposób oczywisty narusza ona zasady postępowania administracyjnego. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego udziału tego samego przewodniczącego składu orzekającego w zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszej decyzji Kolegium [...]z dnia [...] organ II instancji podkreślił, że wyłączenie pracownika, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., w przypadku członka organu kolegialnego dotyczy jedynie jego udziału w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o ile brał udział w wydaniu decyzji zaskarżonej tym wnioskiem. Kolegium nadmieniło również, że powołaną w skardze decyzją [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie rozstrzygało merytorycznie w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań uznając, że zaskarżona decyzja Burmistrza R. z dnia [...]., znak: [...], wydana została z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej. Stanowiska tego nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r., sygn. II SA/Łd 933/13, uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. Pismem z dnia 15 marca 2015r. uczestniczka postępowania A.F. wniosła o oddalenie skargi. W jej ocenie postawione w skardze zarzuty są sformułowane w sposób ogólnikowy, co czyni je bezpodstawnymi. Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015r. skarżący podniósł, że w oparciu o decyzję środowiskową z dnia [...] zostało udzielone pozwolenie na budowę budynku magazynowo-produkcyjnego. Inwestycja została zrealizowana, natomiast w dniu 12 marca 2015r., zostało wydane pozwolenie na użytkowanie tego obiektu. Obiekty zostały zrealizowane na tej części działki nr 1298, która znajduje się w jednostce planistycznej AUP. Z kolei uczestniczka postępowania A.F. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że skarżący zajął również działkę nr 1300 i na całej działce, przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, są gromadzone śmieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Na wstępie podkreślić wypada, że niniejsza sprawa była już przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 933/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza R. z dnia [...], nr [...], o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie budynku magazynowo-produkcyjnego przeznaczonego na selektywną zbiórkę odpadów" przewidzianego do realizacji w R. na działce nr ew. 1298 w zakresie "rozszerzenia odzysku odpadów o zmieszane odpady komunalne na projektowanej linii sortowniczej" i umarzającą postępowanie organu I instancji. Zdaniem Sądu, Kolegium błędnie utożsamiło dwa różne wnioski inwestora o zmianę ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w związku z tym wadliwie uznało, że w sprawie miała miejsce powaga rzeczy osądzonej. W konsekwencji powyższego wyroku Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji, który po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie oddziaływania "odorowego". Zgodzić się zatem należy z organem odwoławczym, że ww. wyrok Sądu podważył zasadność decyzji Kolegium jedynie w zakresie wadliwego zastosowania przepisów postępowania. Co prawda Sąd zobowiązał organ II instancji do dokonania oceny inwestycji pod względem zgodności z obowiązującym planem miejscowym, a także przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, jak również rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, jednakże wobec błędów procesowych organu odwoławczego Sąd nie wypowiadał się w kwestii zasadności odmowy zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności rozważenia wymaga odpowiedź na pytanie: co jest właściwie przedmiotem postępowania? Otóż jest nim zmiana decyzji ostatecznej o środowiskowych uwarunkowaniach. Przypomnieć zatem należy, że ostateczną decyzją z dnia [...], znak: [...], Burmistrz R., po rozpatrzeniu wniosku J.F. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie budynku magazynowo-produkcyjnego przeznaczonego na selektywną zbiórkę odpadów" na działce nr 1298, położonej w R. przy ulicy A". Stosownie do art. 87 u.i.ś.o. do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje przepisy działu V i VI ww. ustawy, w tym także art. 80 ust. 2, który stał się materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia obu organów. Zgodnie ze zdaniem pierwszym tego przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie ulega zatem wątpliwości, że co do zasady zapisy planu miejscowego determinują rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Jednakże nie można zapominać o tym, że ocena dopuszczalności zmiany przedmiotu działalności inwestora zawsze musi się odbywać w kontekście już wydanych ostatecznych decyzji administracyjnych. Taki wniosek wynika poniekąd z treść art. 72 ust. 5 ustawy, w świetle którego w sytuacji, gdy termin ważności ostatecznej decyzji środowiskowej jeszcze nie upłynął, a inwestor zamierza podjąć działania, które wymagają wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania, to dla takiego przedsięwzięcia winna być wydana jedna decyzja. Powyższe oznacza, że zadaniem organów było szczegółowe zbadanie wniosku inwestora oraz ustalenie na czym proponowana zmiana będzie polegała. Z załączonej do wniosku mapki, określającej zagospodarowanie terenu wynika, że rozszerzenie przedmiotu działalności skarżącego o zmieszane odpady komunalne ma odbywać się w budynku nr 1, który zlokalizowany jest w tej części działki, na której obowiązuje zabudowa produkcyjna (AUP). Co prawda zgodzić się należy z poglądem, że ostateczne zlokalizowanie inwestycji następuje dopiero w projekcie budowlanym, a nie w decyzji środowiskowej, jednakże w sytuacji, gdy inwestor uzyskał ostateczne decyzje udzielające pozwolenia na budowę oraz na użytkowanie obiektów objętych projektowaną inwestycją, to nie ma przeszkód, aby rozszerzenie lub zmiana przedmiotu działalności została przypisana do konkretnych obiektów już istniejących na danej działce. Z tego wynika, że organy administracji winny były zbadać, czy proponowana zmiana decyzji polegająca na rozszerzeniu działalności jest dopuszczalna, ale nie na terenie całej działki nr 1298, leży wyłącznie na tej części, na której zlokalizowane są już obiekty, w których proponowana działalność ma się odbywać. Tymczasem jak wynika z treści decyzji, organy negatywnie oceniły proponowaną przez inwestora zmianę zakresu prowadzonej działalności w kontekście zapisów planu miejscowego tak jakby ta zmiana obejmowała całą działkę. Organy zupełnie zignorowały przy tym fakt, że ostateczną decyzją środowiskową dopuszczono realizację projektowanej inwestycji o charakterze produkcyjnym na całej działce nr 1298. Decyzja to wydana została przy tym w oparciu o ten sam plan miejscowy, którego zapisy obecnie stoją na przeszkodzie do zmiany decyzji. Powoływanie się zatem przez Kolegium na zapis § 21 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego i kwestionowanie proponowanej zmiany z uwagi na to, że działka 1298 częściowo leży na terenach zabudowy mieszkaniowej uznać należy za nieracjonalne i pozbawione podstaw. Ponadto jak wynika ze złożonego na rozprawie przez skarżącego oświadczenia, obiekty w których ma odbywać się odzysk opadów ze zmieszanych odpadów komunalnych na projektowanej linii sortowniczej zostały już zrealizowane na tej części działki, która znajduje się w jednostce planistycznej AUP. Odmowa zmiany ostatecznej decyzji środowiskowej nie była również uzasadniona względami, którymi kierował się organ I instancji. W obecnie obowiązującym systemie prawa nie obowiązują żadne normy "odorowe", czyli takie, które regulowałyby dozwolone poziomy emisji tzw. nieprzyjemnych zapachów i które mogłyby ograniczać realizację inwestycji uwalniających takie zapachy np. poprzez wprowadzenie minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej. Skoro zatem takich przepisów nie ma, nie można zarzucić inwestorowi, że proponowane przez niego rozszerzenie działalności o zmieszane odpady komunalne sprzeczne będzie z § 21 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego. Za zasadne należy zatem uznać zarzuty, braku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie braku dokładnej analizy wniosku inwestora o zmianę ostatecznej decyzji środowiskowej w kontekście funkcjonowania zakładu w istniejących już obiektach. Naruszenie przepisów, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wpłynęło na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 ustawy w związku z § 21 planu miejscowego. Skutkiem tego było również błędne uzasadnienie zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. Niezasadnym jest natomiast zarzut naruszenia art. 24 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przepis ten ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzyga sprawę zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Wówczas, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skład Kolegium musi różnić się od tego, który wydał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Zakaz, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma natomiast zastosowania do sytuacji, gdy Kolegium po raz kolejny rozpoznaje sprawę na skutek odwołania wniesionego od decyzji innego organu, orzekającego w pierwszej instancji. Niezasadny jest również zarzut, związany z charakterem opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew twierdzeniom skarżącego, opinia, wydana w trybie art. 64 ust. 1 u.i.ś.o nie ma ona charakteru wiążącego do organu orzekającego w postępowaniu środowiskowym. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z dnia 27 lutego 2013r., sygn..akt II SA/Gl 1167/12, w Lublinie z dnia 20 stycznia 2011r., sygn..akt II SA/Lu 698/10, w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011r., sygn.akt II SA/Gd 698/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Z uwagi natomiast na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia (niepodlegającego wykonaniu i niewymagającego wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jego wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni sformułowane powyżej poglądy prawne, dokona pełnej analizy wniosku oraz ustali, czy proponowana zmiana będzie dopuszczalna zarówno w świetle obowiązujących przepisów, jak również w świetle wydanych decyzji ostatecznych, którymi inwestor się legitymuje. IB