II SA/Gl 1167/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Towarzystwa "A" w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej "ustawą środowiskową", art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, oraz w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. nr 257, poz. 2573 ze zm.), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla zadania pod nazwą "Budowa małych elektrowni wodnych przy [...] oraz na [...]". W uzasadnieniu wskazano, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. opinią sanitarną z dnia [...]r. nr [...] ustalił brak obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. wskazana inwestycja została zaliczona do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednak wielkość i zakres tego przedsięwzięcia nie wpłynie ujemnie na stan sanitarno-higieniczny i zdrowie ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...]r. znak [...]wyraził opinię, że dla wskazanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wnioskiem z dnia 26 marca 2012 r. (data wpływu do organu) Towarzystwo [...] w O. wystąpiło o stwierdzenie nieważności wskazanej powyżej decyzji Wójta Gminy P. wskazując, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 i 6 kpa. Ewentualnie wniesiono o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 157 § 2 kpa. Zdaniem wnioskodawców decyzja z dnia [...]r. w sposób rażący narusza art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/34/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: – bez dokonania oceny skutków planowania przedsięwzięcia dla obszaru [...] "[...]", – bez upewnienia się, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie niekorzystnie na potencjalny obszar [...] "[...]". Zarzucono brak dokonania przez organ w postępowaniu samodzielnych ustaleń w przedmiocie argumentacji zawartej w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz brak wyjaśnienia w treści decyzji dlaczego Wójt uznał za nietrafne argumenty zawarte w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...]r. nr [...]. W podstawie prawnej tej decyzji Kolegium wskazało art. 17, art. 18 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. nr 79, poz. 856) art. 71 oraz art. 84 ustawy środowiskowej, a także art. 158 § 1 kpa. W motywach organ podał, że planowane przedsięwzięcie należy do grupy przedsięwzięć, co do którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania jego wpływu na środowisko jest ustalany fakultatywnie po uwzględnieniu parametrów selekcji określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji środowiskowej jest zasięgnięcie opinii właściwych organów, jednak orzekając organ nie jest związany wyrażoną opinią, bowiem to do niego należy ostateczna ocena czy dla danego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Następnie organ I instancji podniósł, że powoływana przez odwołujące Towarzystwo dyrektywa zawiera jedynie ogólne wytyczne w kierunku sposobu dostosowania prawa krajowego państwa członkowskiego do obowiązujących w tym zakresie przepisów wspólnotowych. Dyrektywy w przeciwieństwie do rozporządzeń nie mogą być stosowane wprost w polskim systemie prawnym i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ze względu na rażące naruszenie prawa, ponieważ nie stanowią przepisów prawa materialnego w polskim prozaiku prawnym. Organ badając czy decyzja w sposób rażący narusza prawo badał czy nie narusza ona przepisów ustawy środowiskowej oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W ocenie organu planowane przedsięwzięcie nie będzie miało istotnego wpływu na środowisko oraz nie będzie następowała kumulacja negatywnych oddziaływań. Decyzja posiada elementy wymagane przepisem art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, bowiem w jej uzasadnieniu organ wskazał na czym polega planowane przedsięwzięcie oraz uwzględnił uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Planowana inwestycja leży poza obszarem [...] "[...]", a z treści charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że nie będzie ona oddziaływać negatywnie na ww. obszar. Wreszcie podkreślono, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa okoliczność, że w ocenie Towarzystwa [...] organ niewłaściwie orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia w sytuacji, gdy w ocenie tego Towarzystwa ten obowiązek powinien zostać nałożony. Jako rażącego naruszenia prawa nie można bowiem traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Organ stwierdził także, że nie może odnieść się do żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 6 kpa, bowiem wnioskodawca nie uzasadnił w jaki sposób przesłanka ta znajduje odzwierciedlenie w niniejszej sprawie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Towarzystwo [...] zarzuciło nierozpoznanie sprawy co do jej istoty i w konsekwencji naruszenie art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/34/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która oczywiście i rażąco narusza przedmiotowe przepisy. W uzasadnieniu podkreślono, że w decyzji z dnia [...]r. Wójt Gminy P. nie odniósł się do zagadnienia możliwego wpływu na obszary [...]pomimo, że z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...]r. znak [...]– jako organu właściwego do zarządzania obszarami [...], wynikało, że przedsięwzięcie może istotnie negatywnie oddziaływać na te obszary. Organ w żaden sposób nie uzasadnił swojego stanowiska o braku wpływu przedsięwzięcia na te obszary. Odwołujący podniósł, że należy rozróżnić uzasadnienie stanowiska w kwestii znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze znacznym oddziaływaniem przedsięwzięcia na obszary [...]. Następnie podniesiono, że art. 6 ust. 3 i 4 ww. Dyrektywy Rady mają skutek bezpośredni, co znajduje potwierdzenie w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Ponadto skarżący powołał się na naruszenie art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, implementującego art. 6 ust. 3 i 4 Dyrektywy do prawa polskiego oraz podniósł, że odniesienie się do Dyrektywy miało na celu wskazanie kierunku interpretacji art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, który powinien być przez organy administracji i sądy krajowe interpretowany stosownie do zasad wynikających z orzecznictwa TS UE, a ukonstytuowanych na tle art. 6 ust. 3 i 4 Dyrektywy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając na podstawie art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych a także art. 71 i art. 79 ustawy środowiskowej oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem postępowania jest przedsięwzięcie polegające na budowie małych elektrowni wodnych. Przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć dla których sporządzenie raportu może być, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., wymagane. Kolegium podkreśliło, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Naruszenia mają charakter rażący, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. Organ podkreślił, że planowana inwestycja leży poza obszarem [...] "[...]", a z treści charakterystyki przedsięwzięcia wynika, że nie będzie ono oddziaływać negatywnie na ww. obszar. Z treści raportu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wynika natomiast, że obowiązek nałożenia raportu wynika z tego, iż przedsięwzięcie jest położone w otulinie Parku Krajobrazowego, a nie z faktu, iż będzie oddziaływać na obszar [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący Towarzystwo [...]w O. zarzucił decyzji z dnia [...] r. naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1, a także art. 107 § 3 kpa, poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania oraz naruszenie art. 7 i art. 80 kpa poprzez pominięcie, że z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wynika jednoznacznie możliwość wystąpienia wpływu planowanego przedsięwzięcia na obszar [...], co implikuje obowiązek przeprowadzenia oceny, o której mowa w art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. I wreszcie naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 6 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/34/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czym w sposób oczywisty i rażący naruszył przepisy. W uzasadnieniu podniesiono, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wskazał, że przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie doliny rzeki [...], która jest korytarzem ekologicznym o ponadregionalnym znaczeniu. Przedsięwzięcie jest zlokalizowane w otulinie Parku Krajobrazowego [...]. Rzeka [...] poniżej planowanych przedsięwzięć jest wartościowym odcinkiem podgórskiej rzeki ze zróżnicowanym układem siedlisk cennych gatunków zwierząt w tym gatunków wymienionych w załączniku II Dyrektywy Rady. Realizacja przedsięwzięcia spowoduje zmianę reżimu wodnego i przerwanie ciągłości rzeki co może doprowadzić do nieodwracalnych zmian w ekosystemach towarzyszących dolinom cieków. Większa część rzeki [...] jest objęta ochroną jako specjalny obszar siedlisk [...] "[...]". Obszar [...]znajduje się w odległości 3 kilometrów poniżej planowanego przedsięwzięcia. W ocenie skarżącego ze wskazanej opinii jednoznacznie wynika, że planowane przedsięwzięcie może mieć znaczący negatywny wpływ na zasoby i funkcje przyrodnicze tego terenu. Skarżący podkreślił, że w jego ocenie stwierdzenie rażącego naruszenia prawa nie wynika z odmiennej interpretacji normy prawnej, lecz z prostego zestawienia treści powołanych przepisów tj. art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 6 ust. 3 i 4 Dyrektywy Siedliskowej z treścią decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...]r. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, podkreślając w uzasadnieniu, że nie dopatrzył się przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, czego domagał się skarżący. W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2013 r. uczestnik postępowania "A" S.A. w W. wniósł o oddalenie skargi. Wskazano, że Wójt Gminy P. w postanowieniu z dnia [...]r. nr [...]słusznie uznał za nieprawidłowe stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ponieważ zostało ono oparte na twierdzeniu, że realizacja przedsięwzięcia w postaci budowy małych elektrowni wodnych, spowoduje zmianę reżimu wodnego i przerwanie ciągłości rzek, co może doprowadzić do nieodwracalnych zmian w ekosystemach towarzyszących dolinom cieków. Tymczasem planowane elektrownie mają być posadowione na istniejącym od 40 lat stopniu wodnym w C. Elektrownie wykorzystywać będą istniejące odpływy z Jeziora [...] w związku z czym nie nastąpi przegradzanie rzeki i zmiana stosunków wodnych. W ocenie uczestnika w przedmiotowej sprawie nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa uzasadniającego zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. SKO utrzymało w mocy decyzję tego organu z dnia [...]roku odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...]roku w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "[...]". Na wstępie należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie z uwagi na przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że zarzuty które nie wyczerpują art. 156 § 1 kpa, nawet jeżeli mogły być uwzględnione w postępowaniu odwoławczym, nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem w tym przedmiocie o ile nie mieszczą się w powołanym art. 156 § 1 kpa. Trzeba też stwierdzić, że ocena istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa następuje na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej weryfikacji, a nie na podstawie przepisów prawa materialnego z daty stwierdzenia nieważności (wyrok NSA – III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może się toczyć zarówno z urzędu, jak i na wniosek (jak w niniejszej sprawie). Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...]r. nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 kpa, a w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą – art. 156 § 1 pkt 6 kpa. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przeprowadzenia oceny wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogący znacząco oddziaływać na środowisko: – planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, – planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Nadto w ust. 2 art. 59 ustawy stwierdzono, że realizacja planowanego przedsięwzięcia, innego niż wyżej wymienione, wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]jeżeli: – przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar [...], a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony, – obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar [...]został stwierdzony na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie – jako obowiązek – wypływa z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy. Sama decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (art. 85 ust. 1 ustawy) i jest ona wydawana w sytuacji gdy zostało przeprowadzone postępowanie w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy) jak i w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotem inwestycji objętej weryfikowaną decyzją "[...]" jest inwestycją, która zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (to rozporządzenie ma zastosowanie wobec wpływu wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...]roku oraz § 4 i § 5 tego rozporządzenia) jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 5 – elektrownie wodne. Ustalenie powyższe nie jest kwestionowane przez skarżącego. Z kolei zaliczenie przedsięwzięcia do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przesądza o tym, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w stosunku do takich przedsięwzięć istnieje wtedy, gdy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W sprawie na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy zostało wydane w dniu 21 października 2011 roku postanowienie Wójta Gminy P. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia "[...]". W postanowieniu tym stwierdzono, że nie przysługuje na niego zażalenie. Postanowienie to zostało wydane po zasięgnięciu opinii (pismo z dnia 12 września 2011 roku) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.(zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy). Istotnie postanowieniem – wydanym w związku z postępowaniem związanym ze stwierdzeniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – z dnia [...]roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, że dla wskazanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią sanitarną z dnia [...]roku ustalił brak obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko spornego przedsięwzięcia. Postanowienie z dnia [...]roku spełnia wymagania art. 63 ust. 1 ustawy. W szczególności należy podkreślić, że zostało ono wydane po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia [...]roku). Powyższe organy występowały w charakterze organów współdziałających. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia tych opinii, to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez oba organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej może przychylić się do stanowiska jednego z tych organów (por. II SA/Gd 698/10, II SA/Ke 523/09). Oczywiście organ ma obowiązek uzasadnienia nie podzielenia stanowiska organu współdziałającego, który uznał że ocena oddziaływania na środowisko jest konieczna. W niniejszej sprawie właściwy organ wydał postanowienie na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy w którym orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia "[...]". Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone postępowaniem dotyczącym uwzględnienia uwarunkowań o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy. Stosownie do treści art. 84 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja z dnia [...]roku objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności spełnia warunki ustawy, a w szczególności art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1. W jej uzasadnieniu organ uzasadnił brak obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko treścią opinii organu współdziałającego zakresem przedsięwzięcia, jego przejściowym oddziaływaniem na elementy środowiska oraz ograniczeniem oddziaływania przedsięwzięcia tylko do terenu inwestycji. Skarżący twierdził, że decyzja z dnia [...]roku rażąco narusza art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/34/EWG z dnia 21 maja 1992 roku w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, a także wydanie decyzji bez dokonania oceny skutków planowanego przedsięwzięcia dla obszaru [...] "[...]" oraz wydanie decyzji bez upewnienia się, że przedsięwzięcie nie wpłynie niekorzystnie na potencjalny obszar [...] "[...]". W związku z tym należy stwierdzić, że planowana inwestycja leży poza obszarem [...], a z treści charakterystyki przedsięwzięcia (stanowiącej załącznik decyzji z [...]roku) wynika, że nie będzie ona oddziaływać negatywnie na ten obszar. Natomiast z treści postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]roku wynika, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko był następstwem położenia inwestycji w Parku Krajobrazowym, a nie faktu (jak twierdzi skarżący) oddziaływania inwestycji na obszar [...]. Nie doszło więc do naruszenia art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, tym bardziej rażącego, ani Dyrektywy Siedliskowej (implementowany) przez art. 33 ust. 4 ustawy o ochronie środowiska. Decyzją z dnia [...]roku nie narusza więc rażąco prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), brak też pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 do stwierdzenia jej nieważności. Z tego względu Sąd stwierdził zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.). sw