II SAB/Łd 163/24

Dnia 15 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 maja 2025 roku sprawy ze skargi A. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sprawie wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. MR A. P. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) pismem z 8 lipca 2024 r. (data wpływu: 11 lipca 2024 r.) złożył skargę na, jak wynika z treści skargi, przewlekłe postępowanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego. Skargę, według właściwości, otrzymał do rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Z akt administracyjnych sprawy przedstawionych Sądowi wynikają następujące okoliczności: Skarżący w dniu [...] października 2023 r. złożył wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) o świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci (syna – W.P. i córkę M.P.), wniosek został złożony na odpowiednim formularzu (SW-R), w formie elektronicznej. Do wniosku skarżący dołączył kopię wyroku sądu cywilnego z dnia [...] października 2023 r. o sygn. akt. [...]. W dniu 21 grudnia 2023 r. skarżący otrzymał od organu wezwanie do uzupełnienia złożonego wniosku o dokumenty z sądu, potwierdzające sprawowanie wyłącznej lub naprzemiennej opieki nad każdym z dzieci. Wskazano, że jeśli skarżący nie posiada takiego dokumentu to zobowiązany jest do złożenia pisemnego oświadczenia, wskazującego jak sprawowana jest opieka nad każdym z dzieci. Pouczono skarżącego jakie dokumenty potwierdzą sprawowanie faktycznej opieki nad dzieckiem. Wskazano, że dokumentami takimi mogą być: postanowienie zabezpieczające miejsce pobytu dziecka wydane przez sąd w trakcie sądowego postępowania rozwodowego albo o separację, które jest wiążące od momentu jego uprawomocnienia się do dnia uprawomocnienia się wyroku rozwodowego albo orzekającego separację; ugoda zawarta przez rodziców przed mediatorem, a następnie zatwierdzona przez sąd w drodze postanowienia; plan wychowawczy, który stanowi część wyroku rozwodowego lub orzekającego separację. Pouczono skarżącego, jakie informacje powinny znaleźć się w oświadczeniu. W wezwaniu określono także termin do dostarczenia dokumentów - 14 dni od dnia otrzymania tego wezwania oraz wskazano, że wymagane dokumenty należy doręczyć w postaci elektronicznej za pośrednictwem portalu PUE ZUS. Tego samego dnia (21 grudnia 2023 r.) skarżący złożył, na wskazanym przez organ portalu, oświadczenie oraz skargę na przewlekłe postępowanie organu w przedmiocie złożonego wniosku. Skarżący w dołączonym piśmie podniósł, że termin rozpatrzenia wniosku mija w dniu 27 grudnia 2023 r., a odpowiedź otrzymał kilka dni przed terminem - po prawie dwóch miesiącach bezczynności organu. Skarżący wskazał, że w tym czasie nikt się z nim nie kontaktował ani nie weryfikował - jeśli była taka konieczność - stanu faktycznego. Skarżący podkreślił, że w wezwaniu, które otrzymał było zobowiązanie do dostarczenia dokumentów z sądu, podczas gdy w dniu [...] października 2023 roku, wraz z wnioskiem, skarżący dołączył wyrok rozwodowy z dnia [...] października 2023 r., w którym są podane wszelkie dane, o które organ wzywa. W ocenie skarżącego niezasadnym jest wzywać go zatem do przesyłania kolejnych dokumentów, co powoduje jedynie przedłużanie postępowania o świadczenie wychowawcze. Natomiast w żądanym przez organ oświadczeniu, również z dnia 21 grudnia 2023 r., skarżący zawarł elementy wyroku zapadłego w dniu [...] października 2023 roku, wskazujące na miejsce zamieszkania dzieci (których dotyczył wniosek o świadczenie wychowawcze), zakres opieki nad nimi oraz podział kosztów utrzymania dzieci między rodzicami. Nadto skarżący podniósł, że dzieci z nim zamieszkują i to on ponosi koszty ich utrzymania i wychowania, natomiast matka dzieci nie respektuje tego wyroku rozwodowego. W dniu 22 lutego 2024 r. skarżący wysłał do organu, przez platformę PUE ZUS, kolejne pismo, skierowane do "Centrali ZUS" o tytule "ponaglenie/skarga". W treści skarżący wskazał, że termin rozpatrzenia wniosku minął po raz kolejny w dniu 22 lutego 2024 r., a w ciągu czterech miesięcy nikt się z nim nie kontaktował ani nie weryfikował - jeśli była taka konieczność - stanu faktycznego, tak aby mógł otrzymać świadczenie na dzieci, które są pod jego opieką. Skarżący podnosił nadto, że jego skarga z dnia 21 grudnia 2023 r. została pozostawiona bez odpowiedzi. W związku z powyższym skarżący, wniósł o jak najszybsze zaprzestanie działań, które są przewlekłe i niczym nie usprawiedliwione, jak również o wypłatę świadczenia wraz z odsetkami oraz zadośćuczynienie w kwocie 5.000 zł za szkody/koszty, które w związku z powyższym zaistniały. Dnia 27 lutego 2024 r. skarżący otrzymał od organu kolejne wezwanie o uzupełnienie dokumentów, w którym organ wskazał wprost o dostarczenie prawomocnego wyroku sądu z dnia [...] października 2023 r. o sygn. akt. [...]. Tego samego dnia (27 lutego 2024 r.) skarżący złożył pismo zatytułowane "oświadczenie", w którym wskazał, że: po raz kolejny wysyła do organu dokumenty, w postaci wyroku sądu - dokument skarżący wysyłał wraz z wnioskiem z [...] października 2023 r.; 21 grudnia 2023 r. dostał od organu pismo (kilka dni przed terminem), aby wysłać wyrok bądź oświadczenie - które wysłał 21 grudnia 2023 r.; 27 lutego 2024 r. dostał od organu ponownie wezwanie (po terminie), aby uzupełnić wniosek o wyrok. W dniu 17 maja 2024 r. skarżący otrzymał kolejne wezwanie o uzupełnienie wniosku o prawomocny wyrok, z pouczeniem o skutkach niedokonania czynności w terminie 14 dni. Tego samego dnia (17 maja 2024 r.) skarżący ponownie wysłał pismo "skarga", wraz z załącznikami. W pierwszym, zatytułowanym "oświadczenie", skarżący wskazał, że po raz kolejny wysyła żądane dokumenty. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że informował organ telefonicznie w marcu, że na prawomocny wyrok "z pieczęciami z sądu" trzeba czekać. Skarżący stwierdził, że przez opieszałe postępowanie organu sprawa od ponad pół roku nie została załatwiona. W drugim z załączników, zatytułowanym "ponaglenie/skarga", skierowanym do "Centrali ZUS" skarżący złożył skargę na przewlekłe postępowanie, wskazując, że termin rozpatrzenia wniosku minął po raz kolejny 29 kwietnia 2024 r., a w ciągu całego okresu tylko raz, w marcu miał miejsce kontakt z organem, który nic nie wniósł do sprawy. Skarżący podniósł, że nikt nie weryfikował - jeśli była taka konieczność - stanu faktycznego, tak aby mógł otrzymać świadczenie na dzieci, które są pod jego opieką, a o prawomocny wyrok organ mógł wnioskować zaraz po złożeniu przez skarżącego wniosku tj. w listopadzie 2023 roku. W ocenie skarżącego przez opieszałość organu jego dzieci przez ponad pół roku pozbawione są należnych im środków, a skarżący musi się zapożyczać. Skarżący wskazał także na złożone w dniach 21 grudnia 2023 r. oraz 22 lutego 2024 r. skargi, które pozostawiono bez odpowiedzi i wniósł, w związku z podniesionymi okolicznościami, o jak najszybsze zaprzestanie działań, które są przewlekłe i niczym nie usprawiedliwione, jak również o wypłatę świadczenia wraz z odsetkami oraz zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł za szkody/koszty, które w związku z powyższym zaistniały. W dniu 4 czerwca 2024 r. skarżący, po otrzymaniu z sądu prawomocnego wyroku, przesłał go do organu. Dnia 5 czerwca 2024 r. skarżący otrzymał od organu informacje o przyznaniu wnioskowanego świadczenia na oboje dzieci. W aktach znajdują się decyzje z 17 czerwca 2024 r. o uchyleniu prawa do świadczeń matce dzieci. W skardze do Sądu z dnia 8 lipca 2024 r. skarżący zarzucił organowi przewlekłe prowadzenie postępowania, poprzez brak odpowiedzi na wysyłane pisma, nie odpowiadanie w wymaganych terminach i wniósł o zadośćuczynienie w wysokości 5.000 zł i 10.000 zł. Skarżący argumentował, że przesyłał do organu ponaglenia, które ten pozostawiał bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieodrzucenia - oddalenie. Organ argumentował, że z akt postępowania nie wynika ażeby na przewlekłość postępowania zostało wniesione przez skarżącego ponaglenie do Prezesa ZUS - jako organu wyższego stopnia, dlatego skargę należy odrzucić. Natomiast jako argument za oddaleniem skargi organ wskazał, że w tym konkretnym przypadku nie można mówić o przewlekłości w działaniach organu, gdyż skarżący wystąpił z wnioskiem o świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci, na okres świadczeniowy 2023/2024, ale wyrok przedłożony przez klienta, pomimo wezwań, nie zawierał klauzuli informującej o jego prawomocności. Dopiero dnia 4 czerwca 2024 r. skarżący przekazał do ZUS skan wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z [...] października 2023 r., na którym widniała adnotacja potwierdzająca, że wyrok jest prawomocny i na tej podstawie organ dnia 5 czerwca 2024 r. sporządził informację o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na oboje dzieci, na okres od dnia 1 listopada 2023 r. do dnia 31 maja 2024 r. Jednocześnie, decyzjami z dnia 17 czerwca 2024 r. organ uchylił matce dzieci prawo do świadczenia wychowawczego na wskazane dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem wniesionej skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez podmiot zobowiązany. Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572.) (dalej: k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie - stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Jeżeli zaś ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Przepisów § 4-8 nie stosuje się (§ 3a). Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Przekazując ponaglenie, organ jest obowiązany ustosunkować się do niego (§ 4). Co istotne, przepisy obowiązującego prawa nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy czym na mocy art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 421) (dalej: ustawa), w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem ust. 2 oraz z zastrzeżeniem, że organem wyższego stopnia w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jakkolwiek w sprawie adresat skargi nie był kwestionowany przez strony, to jednak z uwagi na wskazywane przez organ przesłanki do odrzucenia skargi, w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię dopuszczalności skargi. Organ łączy niedopuszczalność skargi z faktem, iż w jego ocenie skarżący nie przesłał w toku postępowania żadnego ponaglenia skierowanego do organu właściwego (organu II instancji, tj. Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych). Z taką argumentacją organu jednak nie sposób się zgodzić, gdyż doprowadziłoby to do legalizacji zbędnego formalizmu praktykowanego przy skargach składanych na przewlekłość (lub bezczynność) organów. Kwestia ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się z poglądem, że pisma m.in. stanowiące prośby o przyspieszenie załatwienia sprawy, w których strona wskazuje na przedłużające się postępowanie w następstwie złożonego wniosku, organ pomimo, że wniesione zostały do organu I instancji, niezależnie od ich nazwy winien był uznać za ponaglenie i przekazać zgodnie z właściwością do organu wyższego stopnia. Pismo takie bowiem spełnia wymogi formalne pozwalające na potraktowanie go jako ponaglenia złożonego w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W szczególności jeśli pismo takie zawiera uzasadnienie, w którym jego autor wyraził zdecydowane niezadowolenie ze sposobu postępowania organu, wskazano w nim na kompletność materiału dowodowego, upływ terminu do załatwienia sprawy, powołano się na bezskuteczność dotychczasowych pisemnych próśb o przyśpieszenie procedowania i załatwienie sprawy. Takie pismo należy uznać za zawierające wyraźne żądanie weryfikacji sposobu prowadzenia przez organ I instancji postępowania i przekazać według właściwości organowi wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z 26 lutego 2020 r., II OSK 416/20, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). W tych okolicznościach należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie, wbrew wskazaniom organu, skarżący niewątpliwie wypełnił wymóg określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. Ponaglenie zostało złożone do organu przed wniesieniem skargi na przewlekłość do Sądu. Skarżący złożył pisma zatytułowane "Ponaglenie/skarga" zarówno dnia 21 grudnia 2023 r. jak i 22 lutego 2024 r. oraz 17 maja 2024 r., co de facto stanowiło okoliczność bezsporną – jednak pisma te zostały pozostawione, przez organ, bez podpowiedzi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę - zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Dokonując oceny, czy organ prowadził postępowanie przewlekle, czyli dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy, należy mieć na uwadze ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego oraz regulacje dotyczące terminów załatwienia sprawy, określone w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie zatem do art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia. Rozwinięcie zasady ogólnej z art. 12 § 1 k.p.a. zawierają przepisy art. 35 i art. 36 k.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś w myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Każdorazowe przekroczenie wskazanych terminów przez organ wiąże się z powstaniem tzw. obowiązku sygnalizacyjnego wobec stron postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że przewlekłe prowadzenie postępowania należy traktować jako stan sprawy, w którym organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania zachodzi wtedy, gdy organowi administracji będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia lub pozornych. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Przewlekłość wynika z opieszałych, niesprawnych i nieskutecznych działań organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2013 r., II OSK 34/13, CBOSA). Merytoryczne wszakże rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt 1-5 tego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 8 lipca 2024 r. skarżący wywiódł skargę (data wpływu: 11 lipca 2024 r.) na przewlekłe postępowanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego. Z akt administracyjnych nadesłanych Sądowi, a także z samej skargi, wynika jednak, że przedmiotowy wniosek został rozpoznany przez organ wydaniem w dniu 5 czerwca 2024 r. informacji o przyznaniu świadczenia wychowawczego na każde z dzieci skarżącego. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby informacje te zostały w jakikolwiek sposób wzruszone. Tak więc skarga w omawianej sprawie została wniesiona po przyznaniu świadczeń wychowawczych, o które ubiegał się skarżący, czyli po załatwieniu wniosku skarżącego z [...] października 2023 r. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała NSA z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, ONSAiWSA 2022, nr 3, poz. 34). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020, nr 6, poz. 79). Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący złożył skargę na przewlekłość, poprzedzoną ponagleniem, po wydaniu przez organ w dniu 5 czerwca 2024 r. informacji o przyznaniu świadczenia wychowawczego na każde z dzieci (czyli po zakończeniu postępowania), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia przewlekłości na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.