II SAB/Łd 170/25

Dnia 9 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi P. Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta Ł. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2025 roku w zakresie pkt 2, 3 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Ł. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2025 roku w zakresie pkt 1, 5 i 6; 4. zasądza od Prezydenta Miasta Ł. na rzecz skarżącego P.Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Pismem z dnia 29 września 2025 r. P. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie realizacji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 września 2025 r. znak: SKO.4103.151.2025 i rozpatrzenia wniosku z dnia 7 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, co stanowi naruszenie: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4. ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U . z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). W związku z powyższym strona wniosła o: 1) wskazanie organowi, w sposób dla niego przystępny, drogi co do dalszego postępowania w sprawie oraz zobowiązanie go do niezwłocznej realizacji decyzji Kolegium i udzielenia informacji publicznej w pełnym zakresie, 2) zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego, kosztów opłaty sądowej, ewentualnego zastępstwa procesowego, 3) stwierdzenie rażącej bezczynności organu. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 7 sierpnia 2025 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta Łodzi z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Czy Prezydent Miasta Łodzi wydał już wszystkie zaświadczenia, o których mowa w art. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 6), których ustawowy obowiązek ich wydania minął z końcem 2019 r.; 2. Którzy urzędnicy z imienia, nazwiska i stanowiska realizowali sprawę związaną z przekształceniem w prawo własności gruntu [...] położonego w [...] (znak sprawy DM-ZNN-IV.6826.1027.2024.SM) w okresie 1 stycznia 2020 r.- 3 października 2024 r. (data wydania zaświadczenia o przekształceniu); 3. Którzy urzędnicy z imienia, nazwiska i stanowiska realizujący ww. sprawę dopuścili się bezczynności potwierdzonej przez SKO w Łodzi postanowieniem SKO.4104.6.2025 z 24.01.2025; 4. Którzy urzędnicy z imienia, nazwiska i stanowiska realizujący ww. sprawę dopuścili się bezczynności potwierdzonej przez SKO w Łodzi postanowieniem SKO.4104.12.2025 z 24.03.2025; 5. Kto z imienia, nazwiska i stanowiska bezpośrednio nadzorował realizację przez urzędników ww. sprawy; 6. Dlaczego Prezydent zlekceważył zalecenia postanowienia SKO.4104.6.2025 z 24 stycznia 2025 r. i nie podjął środków zapobiegających nieprawidłowościom w sprawie rozpoznanej postanowieniem SKO.4104.12.2025 z 24 marca 2025 r. Dalej wskazał, że organ decyzją z 20 sierpnia 2025 r. odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie punktów 2-5. W wyniku kontroli instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję uchylającą rozstrzygnięcie Prezydenta w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Kolegium zredagowana była w sposób przystępny i nie pozostawiała wątpliwości czego Prezydent ma dopełnić. Pismem z 19 września 2025 r. organ przesłał mu zlepek ogólnodostępnych informacji o trybie wydawania zaświadczeń, decyzji i ogólnych kompetencjach urzędniczych, które można znaleźć w regulaminie urzędu i BIP, a ponadto poinformował, że w dokumentach, które przekazał znajduje się informacja, kto uczestniczył w procesie związanym z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z mocy prawa nieruchomości, nie wskazując, w których. W żadnej wcześniejszej dokumentacji wytworzonej przez organ w niniejszej sprawie, nie ma informacji, które mogłyby zrealizować wniosek skarżącego. Do dnia złożenia skargi organ nie wykonał decyzji Kolegium i pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Łodzi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. W ocenie organu, wobec niewniesienia przez stronę ponaglenia, skarga winna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 2b p.p.s.a. Poza tym wbrew stanowisku skarżącego, uzyskał on żądaną informację publiczną. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy w dniu 19 września 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi pismem znak DM-ZNN-IV.1431.1.2025.SM, doręczonym w dniu 23 września 2025 r., wyjaśnił P.Ł., że "w procesie wydawania zaświadczeń potwierdzających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości pracownicy Oddziału Przekształceń przygotowują dokumentację niezbędną do przeanalizowania danej nieruchomości pod kątem spełnienia przesłanek z art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2025 r., poz. 6). Ostateczną decyzję, czy nieruchomość rzeczywiście spełnia przesłanki z ww. ustawy i czy jest podstawa do wydania zaświadczenia potwierdzającego ten fakt, podejmują osoby, które mają upoważnienie do podpisywania w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi zaświadczeń potwierdzających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - m.in. M. J., p.o. Dyrektora Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości; M. P., zastępca Dyrektora Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości; I. K., Kierownik Oddziału Przekształceń. Osobą bezpośrednio nadzorującą realizację spraw przez pracowników Wydziału jest M. J. - p.o. Dyrektora Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości". Z materiału dowodowego sprawy wynika więc, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, dokonano czynności materialno-technicznej i skarżącemu została udostępniona informacja, o którą wnosił. Wyraźnie wskazano osoby odpowiedzialne za proces wydawania zaświadczeń, a więc także za nieprawidłowości związane z tym procesem. Fakt niezadowolenia skarżącego z treści informacji nie może mieć znaczenia w kontekście oceny czy organ pozostawał w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dni 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Według art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się bowiem - poza wyjątkami wskazanymi w ustawie - w trybie unormowanym w K.p.a. Z tych względów skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej np. ponagleniem (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2453/16; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też wniosek organu o odrzucenie skargi wobec niewniesienia ponaglenia nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do ww. przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na wstępie rozważań merytorycznych należy zauważyć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika w pierwszym rzędzie z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wskazuje rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2); wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Formami dostępu do informacji publicznej są także wskazane w art. 11 u.d.i.p. wyłożenie, wywieszenie lub zainstalowanie stosownych urządzeń oraz zapewnienie wstępu na posiedzenia zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego złożono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Działając w tak zakreślonych normach prawnych i dokonując analizy całokształtu podjętych przez organ działań związanych z wnioskiem skarżącego uznać należy, że skarga na bezczynność w chwili jej wniesienia była częściowo zasadna. Nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest kwestionowane w sprawie, że Prezydent Miasta Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada. W rozpoznawanej sprawie należało zatem ocenić, czy żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, a ponadto czy organ udzielił żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie, czy też, jak zarzuca skarżący, pozostawał w sprawie bezczynny. Dokonując zatem kontroli legalności działań organu w tak zaznaczonych ramach wskazać należy, że przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi dotycząca udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 7 sierpnia 2025 r. Skarżący stoi na stanowisku, że po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi z dnia 2 września 2025 r. organ nadal pozostaje w bezczynności. Z uwagi na dość nieprecyzyjnie sformułowane żądanie skargi, uznać należy, że skarżący kwestionuje bezczynność organu w zakresie rozpoznania jego wniosku w pełnym zakresie. Wobec powyższego warto zaznaczyć, że w zakresie pkt 1 wniosku organ udzielił skarżącemu żądanej informacji. Wskazał bowiem, że nie wydał wszystkich zaświadczeń, o których mowa w art. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 6), których ustawowy obowiązek ich wydania minął z końcem 2019 r. Jeśli chodzi o natomiast o pkt 6 wniosku, to zaznaczyć z kolei należy, że pytanie to nie znajduje oparcia w ustawie o dostępnie do informacji publicznej. Skarżący w ramach powołanego pytania domagał się informacji "Dlaczego Prezydent zlekceważył zalecenia postanowienia SKO.4104.6.2025 z 24 stycznia 2025 r. i nie podjął środków zapobiegających nieprawidłowościom w sprawie rozpoznanej postanowieniem SKO.4104.12.2025 z 24 marca 2025 r.". Sformułowane w ten sposób pytanie dotyczy jednak de facto żądania dokonania przez organ subiektywnej oceny przyczyn zlekceważenia zaleceń Samorządowego Kolegium zawartych w postanowieniu z 24 stycznia 2025 r. i nie podjęcia środków zapobiegających nieprawidłowościom w sprawie rozpoznanej postanowieniem znak: SKO.4104.12.2025 z 24 marca 2025 r. Mimo nieposiadania przez żądaną informację cech informacji publicznej, organ w odpowiedzi na powyższe żądanie opisał stan sprawy i wskazał podjęte w jego ramach czynności. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że nie stanowią informacji publicznej pytania dotyczące poglądów organu na określone kwestie. Informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów, nie zaś domysłów, ocen czy poglądów. Konkretna informacja, aby posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji, względnie przekonań tegoż podmiotu. Nie może ona też odnosić się do subiektywnej świadomości osób pełniących funkcje organu (por. wyroki WSA w Łodzi z 25.10.2019 r., sygn. II SAB/Łd 75/19 i z 22.03.2024 r., sygn. II SAB/Łd 134/23). Ponadto, w ocenie Sądu organ administracji udzielił skarżącemu informacji również na pytanie z pkt 5 wniosku, a miało to miejsce w piśmie z dnia 19 września 2025 r. W piśmie tym organ wskazał bowiem, że osobą bezpośrednio nadzorującą realizację spraw przez pracowników Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości jest M. J. – p.o. Dyrektora Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości. Wobec powyższego w zakresie pkt 1, 5 i 6 organ nie pozostawał bezczynny. Tym samym z uwagi na udostępnienie żądanej informacji w zakresie 1 i 5 (pkt 6 nie stanowił żądania udostępnienia informacji publicznej), Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2025 r. w zakresie pkt 1, 5 i 6 - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). Analizując okoliczności sprawy warto ponadto zaznaczyć, że w odniesieniu do kolejnych punktów wniosku tj. pkt 2, 3, 4 i 5 (mimo, że w zakresie tego punktu organ udzielił informacji) organ I instancji decyzją z 26 sierpnia 2025 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych, których dotyczył wniosek. Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 2 września 2025 r. uchyliło to rozstrzygnięcie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium w powołanym rozstrzygnięciu stwierdziło, że ochrona prywatności nie może dotyczyć informacji o osobach pełniących funkcje publiczne i mających związek z pełnieniem tych funkcji. Z kolei osobą publiczną jest podmiot, któremu przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji, przy czym nie musi to być jedynie osoba uprawniona do wydawania decyzji administracyjnych. Taką osobą będzie bowiem także osoba, która wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a zatem osoba zajmująca takie stanowisko, na którym podejmuje się działania wpływające bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub którą łączy się co najmniej z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów. Wobec tego organ I instancji dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. winien każdorazowo zbadać zakres uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W oparciu o powyższe zalecenia Kolegium, w piśmie z dnia 19 września 2025 r. organ I instancji wyjaśnił, że "w procesie wydawania zaświadczeń potwierdzających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości pracownicy Oddziału Przekształceń przygotowują dokumentację niezbędną do przeanalizowania danej nieruchomości pod kątem spełnienia przesłanek z art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2025 r., poz. 6). Ostateczną decyzję czy nieruchomość rzeczywiście spełnia przesłanki z ww. ustawy i czy jest podstawa do wydania zaświadczenia potwierdzającego ten fakt, podejmują osoby, które mają upoważnienie do podpisywania w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi zaświadczeń potwierdzających przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności - m. in. M. J., p.o. Dyrektora Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości; M. P., zastępca Dyrektora Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości; I. K., Kierownik Oddziału Przekształceń". W ocenie Sądu powyższa odpowiedź organu nie opowiada jednakże na pytania jakie zadał skarżący w swoim wniosku, albowiem nie wskazuje, która konkretnie ze wskazanych osób: - realizowała sprawę związaną z przekształceniem w prawo własności gruntu [...] położonego w [...] (znak sprawy organu DM-ZNN-IV.6826.1027.2024.SM) w okresie 01.01.2020 r. - 03.10.2024 r. (data wydania zaświadczenia o przekształceniu); - dopuściła się bezczynności potwierdzonej przez SKO w Łodzi postanowieniem SKO.4104.6.2025 z 24.01.2025 r.; - dopuściła się bezczynności potwierdzonej przez SKO w Łodzi postanowieniem SKO.4104.12.2025 z 24.03.2025 r. Z odpowiedzi organu nie wynika ponadto, czy ponad wymienione przez organ osoby były również inne osoby "pełniące funkcje publiczne", które co najmniej miały do czynienia z przygotowaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących powołanych przez skarżącego spraw. Chodzi przy tym o osoby, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być jedynie osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 27.03.2025 r., sygn. III OSK 149/22; wyrok WSA w Łodzi z 31.08.2023 r., sygn. II SAB/Łd 63/23). Wobec powyższych uwag stwierdzić należało, że organ administracji pozostaje w bezczynności w zakresie pkt 2, 3, 4 wniosku, bowiem treść odpowiedzi, jakiej udzielił organ nie stanowi de facto realizacji postawionych przez skarżącego pytań. Warto bowiem podkreślić, że jeżeli żądana informacja ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie ustawy, to podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej (por. wyroki NSA z 26.08.2025 r., sygn. III OSK 218/25 i z 27.05.2025 r., sygn. III OSK 1298/24). Wobec udzielenia przez organ niepełnej i nieadekwatnej do treści wniosku informacji, Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta Łodzi do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 sierpnia 2025 r. w zakresie pkt 2, 3 i 4 w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd doszedł także do przekonania, że zarzucana organowi bezczynność nie ma natomiast charakteru rażącego. Zaznaczenia wymaga, że ustawodawca nie określił w przepisach p.p.s.a. dokładnych kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie danego stanu jako rażącego naruszenia prawa. Z tej też przyczyny sąd orzekający musi ocenić daną sprawę, przy czym ta ocena nie ma sztywnych ram i winna opierać się na analizie wszystkich okoliczności danej sprawy oraz na zasadach doświadczenia życiowego i zawodowego. Uznanie bezczynności za rażące naruszenie prawa jest uzasadnione, gdy jest ona oczywista, uporczywa i niezgodna z zasadami demokratycznego państwa prawa. Może to być również skutkiem unikania podjęcia decyzji przez organ lub lekceważenia praw strony (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r., sygn. II SAB/Gd 107/20). Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy przyczyna zwłoki leży po stronie organu. Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organ pierwotnie w ustawowym terminie odpowiedział na wniosek skarżącego (w zakresie pkt 1 i 5 wniosku), natomiast w pozostałym zakresie wydał decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej. Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy udzielił informacji pismem z dnia 19 września 2025 r., uznając ją za spełniającą żądanie skarżącego. Działaniu organu w niniejszej sprawie nie można zatem przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. W postępowaniu organu nie można bowiem dopatrzeć się złej woli, przy czym częściowe niezałatwienie sprawy przez organ wynikało z błędnego przekonania o udzieleniu skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Sąd nie dostrzegł zatem jakichkolwiek przesłanek wskazujących na to, że bezczynność organu (w zakresie części wniosku) była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Wobec tego zdaniem Sądu należy uznać, że stwierdzona przez Sąd bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. A.A.