II SAB/Łd 229/16

Dnia 13 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2016 roku sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS J. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Autor skargi wniósł o zobowiązanie organu do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi J. P.wskazał, iż w dniu 8 czerwca 2016 roku zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w postaci treści pytań z Lekarskiego Egzaminu Końcowego z dnia 27 lutego 2016 roku. W odpowiedzi na wniosek, w dniu 21 czerwca 2016 roku organ powiadomił go, iż na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), rozpatrzy wniosek do dnia [...]. W dalszej części pisma, organ wskazał, iż w sprawie powstaje zagadnienie prawne, wynikające z rozstrzygnięcia, podjętego przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 7 czerwca 2016 roku (sygn. akt: K 8/15), który uznał art. 14a ust. 11 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty w zakresie, w jakim dotyczy zadań testowych z Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko – Dentystycznego Egzaminu Końcowego, które już się odbyły, za niezgodny z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie organu należy rozstrzygnąć charakter prawny tego stanowiska i jego skutki prawne w analizowanej sprawie. W związku z tym organ musi wystąpić do odpowiednich organów o ocenę charakteru prawnego rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor wywodził, że bez wątpienia organ ma obowiązek udostępnienia wnioskowanych informacji, a termin wynikający z art. 13 u.d.i.p. jest terminem maksymalnym. Uzasadniając wniosek o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej kwocie J. P. wskazał, iż pozwoli to na uniknięcie sytuacji, w jakiej to administracja nie uznaje wprost wyroków Trybunału Konstytucyjnego, a co za tym idzie doprowadza do naruszania prawa człowieka. Prawo do informacji publicznej jest prawem człowieka uznanym przez orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zatem bezpośrednie lekceważenie wyroków Trybunału Konstytucyjnego przenosi się na respektowanie praw i wolności na co w demokratycznym państwie prawa nie ma miejsca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bowiem w przepisowym terminie przekazał skarżącemu powiadomienie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., co skutkuje tym, że nie można organowi poczynić zarzutu bezczynności. Zawiadomienie zawierało wszystkie niezbędne dane a odroczenie potraktowane było istotnymi wątpliwościami prawnymi, które powstały po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 7 czerwca 2016 roku. Z tych też powodów organ uznał, że wniosek o nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości nie ma podstaw prawnych. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 roku J. P. wskazał, iż otrzymał decyzję organu z dnia [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej, dlatego wnosi o umorzenie postępowania, stwierdzenie że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 roku Stowarzyszenie A z siedzibą w W. wniosło o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 roku, po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia A z siedzibą w W., postanowił dopuścić wskazany podmiot do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W piśmie z dnia 20 września 2016 roku organ wskazał, iż wydał w [...] decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, której kopię wraz z dowodem jej doręczenia skarżącemu, załączył do pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach, w tym w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 – 4a oraz pkt 8 P.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Natomiast gdy skarga nie jest uzasadniona, sąd ją oddala (art. 151 P.p.s.a.). Przestępując do merytorycznej oceny zasadności skargi należy wyjaśnić, iż celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Ł. w zakresie udostępniania informacji publicznej. Sporna w kontrolowanej sprawie pozostaje wszakże nie kwestia charakteru żądanej informacji czy też podmiotu obowiązanego do jego udostępnienia, bowiem żadna z powyższych kwestii w świetle regulacji art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, lecz terminowość załatwienia wniosku o udostępnienie informacji w związku z jego przedłużeniem na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Przywołany przepis przewiduje, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 (co do zasady bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku), podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, art. 13 u.d.i.p. określa terminy do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Dotyczy to zatem wszystkich, dopuszczalnych prawem, form jej załatwienia. Zakończenie postępowania w przedmiocie dostępu do informacji publicznej następuje zaś z momentem wydania żądanej informacji w formie czynności materialnotechnicznej bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania. W przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej podmiot nią dysponujący musi bowiem posiadać odpowiednią ilość czasu, tak aby w sposób prawidłowy móc podjąć ewentualną decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2014 roku, sygn. akt II SAB/Ol 72/14, w Krakowie z dnia 13 grudnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Kr 1319/13, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka – Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej". Komentarz WK 2016, Sergiusz Szuster "Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej" dostępny wyłącznie w formie elektronicznej LEX/el 203). Kwestie prawidłowości podjętego ostatecznie przez organ rozstrzygnięcia, podobnie jak wpływu na toczące się postępowanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji (wydanej w dniu [...]), nie podlegały badaniu w kontrolowanym postępowaniu. Jego istotą była bowiem wyłącznie ocena terminowości załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 czerwca 2016 roku. W dniu 21 czerwca 2016 roku do wnioskodawcy wystosowane zostało zawiadomienie o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku do dnia [...] ze wskazaniem przyczyn, owo przedłużenie uzasadniających. Powołano się przy tym m.in. na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2016 roku i w związku z nim konieczność dokonania analizy regulacji prawnej, zawartej w ustawie o zawodzie lekarza i lekarza dentysty w związku z częściowym zakwestionowaniem jej konstytucyjności. W dniu 13 lipca 2016 roku skarżący złożył skargę na bezczynność, uznając przedłużenie terminu za niedopuszczalne w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] organ podjął decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Zestawienie powyższych dat wskazuje, że termin do załatwienia wniosku skarżącego w niniejszej sprawie został zachowany. Wnioskodawca w ustawowym, czternastodniowym terminie został poinformowany o jego przedłużeniu oraz przyczynach, które uniemożliwiały udostępnienie informacji w terminie 14 dni. Przyczyny te uznać należy za rzeczywiste i uzasadnione. Kwestia bowiem potrzeby analizy wniosku, w odniesieniu do częściowo zmienionego stanu prawnego, zwłaszcza biorąc pod uwagę niepewną datę publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego i jego motywów, wydaje się być uzasadniona. Przywołanie zaś w piśmie z dnia 21 czerwca 2016 roku przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, określających zasady postępowania administracyjnego, jakkolwiek zbędne, pozostaje bez wpływu na ocenę skuteczności podjętej przez organ czynności. Wskazane okoliczności prowadzą do konkluzji, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż organ pozostawał w niniejszej sprawie bezczynny. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że skarga okazała się niezasadna, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono o jej oddaleniu. a.tp.