II SA/Kr 1319/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...] " z siedzibą w K. na niewykonanie przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. II SA/Kr 1517/11 I. stwierdza bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. II SA/Kr 1517/11, uznając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. wymierza Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywnę w kwocie 1000,00 zł (tysiąc złotych); III. zasądza od Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 17 września 2013 r., złożonym 19 września 2013 r., powołując jako podstawę prawną art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Stowarzyszenie "[...]" wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11, uchylającym decyzje o odmowie dostępu do informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżące Stowarzyszenie domagało się stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a), wymierzenia Dyrektorowi ZIKiT w K. maksymalnej grzywny ( art. 154 1§ i 6 p.p.s.a), a także zasądzenia kosztów postępowania prawem przepisanych. W uzasadnieniu powyższego Stowarzyszenie podnosiło, że w dniu 10 marca 2011 r. został złożony do Dyrektora ZIKiT w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie tego wniosku Dyrektor ZIKiT, w zakresie części pytań, wydał bez daty decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej, a następnie w dniu 4 sierpnia 2011 r. powtórnie odmówił dostępu do informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1517/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu. Wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt l OSK 2857/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora ZIKiT w K. od tego wyroku. Pomimo pisemnego wezwania z dnia 20 czerwca 2013 r. do wykonania wyroku Dyrektor ZIKiT w K. nie podjął żadnych czynności w sprawie, do czego był zobowiązany na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dyrektor ZIKiT notorycznie lekceważy obowiązek udostępniania informacji publicznej, o czym mogą świadczyć prawomocne wyroki wydane przez WSA w Krakowie: II SAB/Kr 48/12, II SAB/Kr 50/12, II SAB/Kr 131/11 i II SAB/Kr 40/13. W wyroku II SAB/Kr 131/11 Sąd wymierzył Dyrektorowi ZIKiT grzywnę w wysokości 1.000 zł., stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyżej wymienione wyroki najwyraźniej nie spełniły swojej funkcji dyscyplinującej, co uzasadnia wniosek o wymierzenie tym razem Dyrektorowi ZIKiT grzywny w maksymalnej przewidzianej przepisami art. 154 § 6 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. wnosił o jej oddalenie . Opisując na wstępie stan faktyczny sprawy Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. podawał, że wnioskiem z dnia 10 marca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej (data wpływu do ZIKiT 11 marca 2011 r.) Stowarzyszenie "[...]" zwróciło się do o udostępnienie informacji w zakresie: 1.Ile abonamentów rocznych postojowych służbowych SO na rok 2011 wydano Policji? 2. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Policji ? 3. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Inspekcji Transportu Drogowego? 4. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Inspekcji Transportu Drogowego? 5. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego? 6. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego? 7. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Agencji Wywiadu? 8. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Agencji Wywiadu? 9. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Siłom Zbrojnym? 10. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Siłom Zbrojnym? 11. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Straży Pożarnej? 12. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Agencji Straży Pożarnej? 13. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano jednostkom ochrony przeciwpożarowej? 14. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane jednostkom ochrony przeciwpożarowej ? 15. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Straży Granicznej? 16. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Straży Granicznej? 17. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Straży Miejskiej Miasta K. ? 18. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Straży Miejskiej Miasta K. ? 19. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Pogotowiu Ratunkowemu? 20. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Pogotowiu Ratunkowemu? 21.Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Służbie Więziennej? 22.Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Służbie Więziennej? 23.Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu? 24.Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu? 25. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano autobusom szkolnym przewożącym dzieci do szkoły? 26. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane autobusom szkolnym przewożącym dzieci do szkoły? 27. Ile abonamentów postojowych rocznych służbowych SO na rok 2011 wydano dla pojazdów zarządu drogi właściwego dla miejsca poboru opłat ? 28. Jakie numery noszą ww. abonamenty wydane dla pojazdów zarządu drogi właściwego dla miejsca poboru opłat ? 29. Pojazdom o jakich numerach rejestracyjnych, będących własnością Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu przydzielono abonamenty postojowe roczne służbowe SO? 30. Czy przydzielono abonamenty SO jakimkolwiek innym, nie wymienionym wyżej podmiotom, ile abonamentów i o jakich numerach? Pismem z dnia 21 marca 2011 r., znak [...] (data nadania - 23 marca 2011 r.) Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie, iż W.L. jest upoważniony do reprezentowania Stowarzyszenia. Pismem z dnia 4 kwietnia 2011 r. (data wpływu do ZIKiT - 5 kwietnia 2011 r.) przedłożono stosowne upoważnienie. Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, pismem znak [...] z dnia 19 kwietnia 2011 r. (data nadania - 19 kwietnia 2011 r.), Dyrektor ZIKiT poinformował Stowarzyszenie, iż w związku z faktem, że ZIKiT zwrócił z zapytaniem do służb, którym takie abonamenty zostały wydane, o możliwość ujawnienia wnioskowanych informacji, odpowiedź zostanie udzielona w terminie późniejszym. W tym samym piśmie udzielono odpowiedzi na wniosek z dnia 10 marca 2011 r. w części, tj. pytań nr 7, 8, 11, 12, 13, 14, 19,20,25,26. Pismem z dnia 2 czerwca 2011 r., znak[...] , Dyrektor ZIKiT udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 10 marca 2011 r. w części, a odnosząc się zaś do pozostałego zakresu żądania wydał decyzję nr [...]. o odmowie dostępu do informacji publicznej z uwagi na obejmowanie żądanych informacji zakresem informacji niejawnych. Od tej decyzji Stowarzyszenie [...]" wniosło odwołanie z dnia 21 czerwca 2011 r., którego niedopuszczalność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia 21 lipca 2011 r. Stowarzyszenie "[...]" zwróciło się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy. Z uwagi na zamieszczenie błędnego pouczenia w przedmiocie środka odwoławczego w decyzji nr[...] . Wniosek ten został uwzględniony postanowieniem Dyrektora ZIKiT z dnia 4 sierpnia 2011 r., nr[...] . Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] o odmowie dostępu do informacji publicznej w części żądania sformułowanego w wniosku z dnia 10 marca 2011 r. Pismem z dnia 8 września 2011 r. Stowarzyszenie "[...] " wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Dyrektora ZIKiT, skargę na decyzję nr[...] . Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11, uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu, z uwagi na brak należytego uzasadnienia, że ujawnienie żądanych w ramach wniosku z dnia 10 marca 2011 r. informacji doprowadzi do naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych. Powyższy wyrok po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Dyrektora ZIKiT w K. został utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt I FOSK 2857/12. Z uwagi na uzasadnienie orzeczenia z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11, pismami z dnia 29 lipca 2013 r. Dyrektor ZIKiT zwrócił się do podmiotów, które zgodnie z posiadanymi przez organ informacjami dysponowały abonamentami, o podanie numerów i liczby abonamentów będących przedmiotem wniosku z dnia 10 marca 2011 r., a także o uzasadnienie obejmowania żądanych informacji zakresem informacji niejawnych. Następnie, pismem z dnia 1 października 2013 r., znak[...] , Dyrektor ZIKiT udzielił odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia w części, a w dniu 1 października 2013 r. wydał decyzję nr[...] , o odmowie dostępu do informacji publicznej w zakresie części pytań zawartych we wniosku z dnia 10 marca 2011 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Dyrektor ZIKiT wskazywał, że przy rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 marca 2011 r. nie doszło do bezczynności organu. W zakresie żądania zamieszczonego w pkt l. skargi wskazania wymaga, iż rozpatrując wniosek Stowarzyszenia "[...] " z dnia 10 marca 2011 r. udzielono żądanych informacji w pismach z dnia 19 kwietnia 2011 r., znak[...] , z dnia 2 czerwca 2011 r., znak[...] , a także z dnia 1 października 2013 r., znak[...] . W pozostałym zakresie wydano natomiast decyzję z dnia 1października 2013 r., nr [...] o odmowie dostępu do informacji publicznej. Tym samym Dyrektor ZIKiT zrealizował ciążący na nim obowiązek w zakresie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z bezczynnością mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w sposób przewidziany przepisami tj. nie wydaje decyzji lub nie dokonuje wymaganej prawem czynności materialno-technicznej (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Gd 5/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 351/11). Istota skargi na bezczynność organu sprowadza się do wymuszenia przez stronę na organie podjęcia rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Innymi słowy z bezczynnością mamy do czynienia wtedy, gdy organ uchyla się od wydania decyzji, postanowienia czy też nie podejmuje innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SAB/Rz 5/05). W niniejszym przypadku zaś Dyrektor ZIKiT zrealizował ciążący na nim obowiązek informacyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj.: niewydania decyzji administracyjnej ( pkt 1 ); postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty ( pkt 2 ). W sprawie niniejszej ta właśnie regulacja jest podstawą do rozpoznania skargi, która dotyczy szeroko rozumianej bezczynności - niedziałania organu, w sytuacji normowanej w art. 154 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 – 2 i 6 p.p.s.a. : § 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w art. 154 §1 – 2 p.p.s.a. służy zarówno ukaraniu organu za niewykonanie wyroków sądowych, jak i jego dyscyplinowaniu, przy czym w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie jest możliwe orzekanie na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. Wskazana regulacja obejmuje bowiem wyłącznie przypadki skarg wnoszonych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 146 § 2 p.p.s.a albo 149 p.p.s.a, do których niniejsza sprawa nie należy. Z art. 154 § 3 p.p.s.a wynika wprost, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Ocena zasadności skargi złożonej na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. dokonywana jest według stanu postępowania administracyjnego istniejącego w dacie jej wniesienia ( por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Po 772/12, zam. zb LEX nr 1241239 ). W art. 154 § 4 – 5 p.p.s.a. unormowane zostały kwestie cywilnoprawne, aktualne w przypadku uwzględnienie skargi, o których orzekanie nie należy do sądownictwa administracyjnego. W myśl art. 154 § 1 p.p.s.a., dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest uprzednie pisemne wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, a zasadniczą przesłanką do zastosowania przewidzianej w tym przepisie sankcji, tj. wymierzenia organowi grzywny, jest ustalenie, że do dnia wniesienia skargi w tym przedmiocie organ administracji nie wykonał wyroku sądu Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Taka regulacja koresponduje z przepisem art. 286 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Odnosząc powyższe do skargi w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że istotny dla jej rozpoznania stan faktyczny został przedstawiony w zasadniczym zakresie w odpowiedzi na skargę. Okoliczności podanych w tym piśmie nie kwestionowało skarżące Stowarzyszenie, które przyznało, że już po wniesieniu skargi otrzymało decyzję Dyrektora Zarządu Infrastruktury [..].]o odmowie dostępu do informacji publicznej oraz pismo 1 października 2013 r., znak [...] Uwzględniając zaszłości Stowarzyszenie uznało, że przedmiotowy wniosek z dnia 10 marca 2011 r. został w ten sposób zrealizowany w całości, nie mniej jednak w zaskarżonej części już po wniesieniu skargi. Uznawany przez strony za bezsporny stan faktyczny nie budzi wątpliwości na tle faktów wynikających z akt przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę, z tym zastrzeżeniem, że brak w nich pism z dnia 29 lipca 2013 r., którymi Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. miał zwrócić się do podmiotów dysponujących abonamentami, o podanie numerów i liczby abonamentów będących przedmiotem wniosku z dnia 10 marca 2011 r., a także o uzasadnienie obejmowania żądanych informacji zakresem informacji niejawnych. Skarżące Stowarzyszenie nie zakwestionowało wskazanych braków w aktach, motywowanych występowaniem w nich informacji wrażliwych. Z przedstawionych akt wynika ponadto, że zostały one zwrócone Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 maja 2012 r., przy piśmie z daty 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2857/13, jak również, że wezwanie Stowarzyszenie "[...]" z daty 20 czerwca 2013 r. o wykonanie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt l OSK 2857/12, zostało doręczone Dyrektorowi Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w dniu 20 czerwca 2013 r. W sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 1- 6 p.p.s.a., natomiast fakt pełnej realizacji wniosku skarżącego po wydaniu wyżej wskazanych wyroków, z naruszeniem terminu określonego w art.13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm. - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), nakazuje uznać skargę za zasadną. Powołany przepis stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl ust. 2 art. 13 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przypadek wymieniony w art. art. 15 ust. 2 u.d.i.p. w sprawie niniejszej nie ma miejsca. Analogiczne jak wyżej terminy ( niezwłocznie, 14 dni, nie dłużej niż 2 miesiące) należy przyjąć także w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 5 ust. 1 i 4 u.d.i.p. w związku z art. 1 ust. 1 pkt 3 oraz art. ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych ( Dz. U. Nr 182, poz. 1228). Do powyższego upoważnia zarówno wykładnia systemowa, uwzględniająca odrębność regulacji dotyczących udostępniania informacji publicznej, jaki względy celowości. W szczególności, brak w tym przypadku podstaw do stosowania terminów załatwiania spraw z art. 35 k.p.a., do których to przepisów ustawa o dostępie do informacji publicznej w analizowanym zakresie nie odsyła. Próba sięgania do tychże regulacji prowadziłaby zaś do wystąpienia stanu niepewności po stronie wnioskodawcy co do celowości kwestionowania bezczynności organu, zwłaszcza po upływie terminu 14 dni od daty złożenia wniosku, a przed upływam terminów określonych w art. 35 k.p.a. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, zam.zb. Lex nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Z czynionych uprzednio rozważań wynika, że pełna realizacja wniosku Stowarzyszenia o udostępnieniem informacji publicznej w sprawie niniejszej nastąpiła już po wniesienie skargi. Stan taki nie prowadzi ani do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, ani do oddalenia skargi, która w dacie jej złożenia była zasadna. Wskazana okoliczność nie stwarza także podstaw do przyjęcia, że bezczynność nie ma cech rażącego naruszenia prawa albo do odstąpienia od wymierzenia grzywny. Przekroczenie terminu ustawowego było bowiem w sprawie niniejszej znaczne i wynosiło prawie 5 miesięcy. Dyrektor Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie informował Stowarzyszenia o powodach opóźnienia oraz o terminie, rozpoznania wniosku, nawet po doręczeniu mu 20 czerwca 2013 r. wezwania do wykonania wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1517/11, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt l OSK 2857/12. Stan taki powoduje również kwalifikację stwierdzonej bezczynności, jako noszącej cechy rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ). Takie właśnie cechy, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, występują w kontrolowanym stanie faktycznym. Bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje akcentowany w odpowiedzi na skargę fakt zwrócenia się pismami do dysponentów abonamentów o uzasadnienia obejmowania żądanych informacji zakresem informacji niejawnych albowiem stosowna kwalifikacja należy w tym wypadku do Dyrektor Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. Podobnie z uwagi na przedmiot skargi bez znaczenia pozostaje fakt częściowej realizacji wniosku Stowarzyszenia przed wydanie powyższych wyroków. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę treść art. 154 § 1 – 2 p.p.s.a. Wobec stwierdzonej bezczynności, noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w pkt II. sentencji wyroku o wymierzeniu Dyrektorowi Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. grzywny na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a , która w tym wypadku ma charakter sankcji. Grzywnę określono w sposób adekwatny do ciężaru gatunkowego tego naruszenia, uwzględniając w szczególności przedmiot wniosku, fakt uprzedniego częściowego udostępnienie żądnych w nim informacji, złożoność związanej z jego rozpoznaniem problematyki, szeroki zakres innych zadań Dyrektora Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , a także okoliczność, że w dacie wyrokowania wniosek został zrealizowany w całości, bez potrzeby dalszego dyscyplinowania organu. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt III. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.