II SAB/Łd 242/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Kancelarii Radców Prawnych A Spółki komandytowej z siedzibą w B. na bezczynność B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. LS W dniu 16 sierpnia 2016r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi wpłynął odpis skargi Kancelarii Radców Prawnych A Spółki komandytowej z siedzibą w B. na bezczynność B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wraz z wnioskiem o rozpoznanie jej w trybie art. 55 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.". W uzasadnieniu skargi oraz wniosku Spółka wyjaśniła, iż pismem z dnia 20 czerwca 2016r. zwróciła się do B Sp. z o.o. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej związanej z organizacją przez ten podmiot imprezy artystyczno-rozrywkowej polegającej na publicznym odtwarzaniu meczów piłki nożnej podczas turnieju UEFA EURO 2016 w zakresie wskazania: I. Jakie wydatki poniosła lub zobowiązana będzie ponieść spółka B Sp. z o.o. w związku z organizacją "Klubu A" - imprezy artystyczno-rozrywkowej polegającej na publicznym odtwarzaniu meczów piłki nożnej rozgrywanych podczas UEFA EURO 2016; II. Jaki tytuł prawny przysługuje spółce B Sp. z o.o. do sprzętu audio-video używanego do publicznego odtwarzania meczów piłki nożnej rozgrywanych podczas UEFA EURO 2016 (np. najem, własność); III. Co wchodzi w skład urządzeń (np. projektor, ekran projekcyjny), a także jakiego rodzaju sprzęt (marka, model) i o jakich właściwościach (parametrach) jest używany do publicznego odtwarzania meczów piłki nożnej rozgrywanych podczas UEFA EURO 2016 w związku z organizacją "Klubu A" oraz kto (nazwisko lub firma) jest jego dostawcą; IV. Jeżeli spółka B Sp. z o.o. używa do publicznego odtwarzania meczów piłki nożnej rozgrywanych podczas UEFA EURO 2016 sprzętu audio-video na zasadzie odpłatnego używania (np. najem, dzierżawa), to wówczas o udzielenie informacji: a) o okresie, w którym B Sp. z o.o. przysługuje lub przysługiwało uprawnienie do odpłatnego używania ww. sprzętu; b) wynagrodzeniu podmiotu udostępniającego spółce B Sp. z o.o. urządzenia audio-video na potrzeby organizacji imprezy polegającej na publicznym odtwarzaniu meczów piłki nożnej rozgrywanych podczas UEFA EURO 2016. Strona skarżąca wskazała, że informacje objęte wnioskiem złożonym w dniu 20 czerwca 2016r. są informacją publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej i do chwili obecnej podmiot obowiązany nie udzielił jakichkolwiek informacji. Zdaniem strony bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o zobowiązanie B Sp. z o.o. do rozpatrzenia wyżej wskazanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej; stwierdzenie, że bezczynność B Sp. z o.o. nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od B Sp. z o.o. na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, płatnej bezpośrednio na rachunek organizacji pożytku publicznego; zasądzenie od B Sp. z o.o. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie, wobec niewywiązania się przez B Sp. z o.o. z obowiązków nałożonych przepisem art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi na bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, strona wniosła o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Jak stanowi art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 P.p.s.a.). Z wyżej wskazanych norm prawnych wynika, że warunkiem rozpoznania skargi w trybie art. 55 § 2 P.p.s.a. na podstawie odpisu skargi jest spełnienie łącznie czterech przesłanek: brak przekazania skargi przez organ, wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi przez organ, zgłoszenie przez skarżącego żądania rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi, brak uzasadnionych wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego przedstawionego w skardze. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że spełnione zostały dwie przesłanki dopuszczalności zastosowania trybu przewidzianego w art. 55 § 2 P.p.s.a. Mianowicie skarga Kancelarii Radców Prawnych A Spółki komandytowej z siedzibą w B. na bezczynność B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej do dnia dzisiejszego nie została przekazana do Sądu. Poza tym niewątpliwe strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi. Podkreślić natomiast należy, że dotychczas B Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie została wymierzona grzywna za nieprzekazanie skargi w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a., co jest koniecznym warunkiem rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi. Wniosek w tym zakresie wpłynął wprawdzie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi jednocześnie ze skargą w niniejszej sprawie, został zarejestrowany pod sygn. akt II SO/Łd 98/16, lecz na dzień dzisiejszy nie został jeszcze rozpatrzony. Zasadniczym powodem odrzucenia skargi jest jednak fakt, iż okoliczności sprawy przytoczone w złożonym odpisie skargi nie pozwalają na uwzględnienie żądania rozpoznania skargi w trybie art. 55 § 2 P.p.s.a. Nie sposób bowiem ustalić niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego i prawnego sprawy, a w szczególności czy podmiot do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej podjął jakiekolwiek czynności na skutek wniosku, a jeśli nie – jakie były przyczyny zaniechania w tym zakresie. Tym samym nie można bezspornie ocenić, czy w sprawie zaistniała bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i czy miała charakter rażącego naruszenia prawa. Przypomnieć bowiem należy, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013r., sygn. akt: II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014r., sygn. akt: II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013r., sygn. akt: II SAB/Po 69/13). W ocenie Sądu na podstawie przesłanego odpisu skargi nie sposób również określić, czy w stanie faktycznym sprawy zasadne jest żądanie przyznania od organu sumy pieniężnej w wysokości wskazanej w odpisie skargi, która winna być odpowiednia do stopnia stwierdzonych uchybień w załatwieniu sprawy. Z powyższych względów, wobec braku spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 55 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. LS