II SAB/Łd 26/08

Dnia 13 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. LS II SAB/Łd 26/08 UZASADNIENIE W dniu 4 czerwca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B.P. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zwrotu nieruchomości położonej w Ł. ul. A [...] – B. Uzasadniając skarżący wywodził, iż skarga jest zasadna i spełnia warunki prawne gdyż jako spadkobierca posiada tytuł prawny do przedmiotowych nieruchomości. Zarzucił Prezydentowi Miasta bezczynność, brak dokumentacji umożliwiającej podjęcie odpowiednich kroków prawnych zmierzających do zwrotu wnioskowanej nieruchomości, brak map geodezyjnych i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, iż pomimo prowadzonej ze skarżącym korespondencji, nie określił jednoznacznie położenia nieruchomości, o której zwrot występuje, jak również nie doręczył postanowienia sądu o nabyciu praw do spadku po byłym właścicielu. Wskazał, iż skarga jest przedwczesna gdyż strona nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu administracyjnym. W wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 18 lipca 2008r. Sąd, w osobie referendarza sądowego, przyznał B.P. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata z urzędu. W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 października 2008r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni, braków skargi, poprzez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do Sądu skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na powyższe, piśmie z dnia 27 października 2008r., pełnomocnik strony wyjaśnił, iż z informacji udzielonych przez skarżącego oraz z okazanych dokumentów wynika, iż przed wniesieniem skargi do Sądu nie kierował żadnych pism ani skarg do organów administracji publicznej wyczerpujących tryb postępowania przewidziany w przepisie art. 37 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalność wniesienia skargi - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 52 § 1 powołanej ustawy "skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy". Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć w tym przypadku sytuację, w której strona wpierw złoży zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Stosownie bowiem do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Zażalenie takie wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia i jego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego tego organu. Dopiero po wyczerpaniu tej drogi strona może złożyć skargę do Sądu, ponieważ jedynie wówczas wyczerpie wszelkie przysługujące jej w postępowaniu środki zaskarżenia i wypełni uregulowanie zawarte w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w aktach administracyjnych nie znajduje się żadne pismo, którego treść wskazywałaby, iż stanowi o wyczerpaniu trybu określonego w powołanym przepisie art. 37 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Istotne jest, iż pełnomocnik strony w piśmie z dnia 27 października 2008r. po analizie akt sprawy i rozmowach z mocodawcą, również oświadcza, iż strona skarżąca przed złożeniem skargi do Sądu nie składała żadnych pism ani skargi, których treść potwierdzałaby wyczerpanie trybu z art. 37 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa, niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – por. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185. Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych – wyrok WSA w Opolu z dnia 27 maja 2004r., II SAB/Op 1/04, ONSAiWSA 2005/2/33. W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony był odrzucić skargę. ar