II SAB/Łd 26/09

Dnia 25 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska (spr.) Sędzia WSA: Jolanta Rosińska Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi H. S. i E. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, 2. zasądzić od organu – Wojewody Łódzkiego solidarnie na rzecz skarżących – H. S. i E. L. kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 14 maja 2009 r. E. L. i H. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] własności działki gruntu o powierzchni 1274 m² zajętej pod drogę publiczną. W obszernym uzasadnieniu skargi, do której załączono szereg dokumentów związanych z przedmiotem sprawy, skarżący wyjaśnili, iż w dniu 4 sierpnia 2003 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) własności nieruchomości o powierzchni 1814 m². Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa, przez Powiat [...], prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, oznaczonej jako działka nr 225/13 o powierzchni 540 m². Od przedmiotowej decyzji skarżący odwołali się do Ministra Budownictwa, który utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...], wskazując m.in. w uzasadnieniu, iż żądania strony dotyczą znacznie większego obszaru niż działka o powierzchni 540 m². Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] własności części nieruchomości o powierzchni 1274 m². W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżących, decyzją z dnia [...] r. Minister Infrastruktury uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi wojewódzkiemu do ponownego rozpatrzenia. Następnie pismem z dnia 14 marca 2008 r. Wojewoda [...] zlecił wykonanie opracowania geodezyjnego w celu zbadania zasięgu granicy przedmiotowej nieruchomości. W dniu 24 września 2008 r. wpłynęło do organu pismo, z którego wynikało, iż strona nadal kwestionuje przebieg granicy między działkami. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zostało w dniu 6 października 2008 r. zawieszone, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. ustalenia przebiegu południowej granicy nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] przytaczając dotychczasowy przebieg postępowania zwrócił uwagę, iż po zawieszeniu postępowania wezwał Burmistrza T. do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego w zakresie przebiegu południowej granicy nieruchomości (ostatnio pismem z dnia 11 grudnia 2008 r.). Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz T. odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Natomiast pismem z dnia 8 maja 2009 r. skarżący wystąpili o podjęcie zawieszonego postępowania. Uwzględniając wniosek strony, postanowieniem z dnia [...] r. podjęto postępowanie w sprawie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] własności części działki o powierzchni 1 274 m². W tym samym dniu Wojewoda wezwał Starostę [...] do doręczenia w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r. dokumentów sprawy i wyznaczył termin jej załatwienia do dnia 10 sierpnia 2009 r. Reasumując, Wojewoda zaznaczył, iż wobec podejmowanych czynności postępowania, zmierzających do jego zakończenia, nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż Wojewoda pozostawał w bezczynności. Wskazał na szczególnie skomplikowany charakter sprawy i konieczność zebrania obszernej dokumentacji oraz jej analizę. W dniu 11 września 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo Wojewody [...] do którego załączona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. stwierdzająca nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat [...] własności części nieruchomości o powierzchni 0,0623 ha. Organ załączył również zwrotne potwierdzeniami doręczenia przedmiotowej decyzji skarżącym. Na rozprawie, w dniu 25 września 2009 r., skarżący oświadczyli iż będą również występować do organu z wnioskiem o odszkodowanie, za zajęcie nieruchomości o powierzchni 651 m²., ale jak zgromadzą pełną dokumentację, świadczącą o tym, że jest to ich grunt, bo na razie dysponują tylko jednym dokumentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w postępowaniach niezakończonych decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia przepisu art. 3 § 2 pkt 1 – 4 w/w ustawy, zatem zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie wydanej decyzji, postanowienia lub innego aktu prawnego i czynności. Zgodnie zaś z art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisu prawa. Z powołanego przepisu art. 149 ustawy wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 17/04, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 189775). Podkreślenia wymaga, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r., sygn. akt I SAB/Wa 194/06, Lex nr 318035). O bezczynności organów administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych działań, czynności w sprawie lub gdy działania takie wprawdzie podejmie jednakże wszczęte w ich wyniku postępowanie nie zakończy się wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności, do których organ był zobowiązany a zobowiązanie to jest wprost określone w konkretnym przepisie prawa, wynika z ustawowego obowiązku (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2006 r., sygn. akt VI SAB/Wa 1/06, Lex nr 276779; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899). Przedmiotem analizowanej skargi jest bezczynność Wojewody [...] w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Jak już zostało wywiedzione, rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej sąd bierze pod uwagę jedynie fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Kontrola niniejszej sprawy w tak zakreślonych ramach uzasadnia twierdzenie, iż Wojewodzie [...] nie można postawić zarzutu bezczynności. Mając na uwadze, iż w sprawach o bezczynność Sąd rozstrzyga według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania stwierdzić należy, iż organ po wniesieniu sprawy do sądu, ale przed zamknięciem rozprawy, wydał żądany akt. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...]i stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat [...] własności części nieruchomości o powierzchni 0,0623 ha, a rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącym. Bezsprzecznie zatem, w toku postępowania sądowego organ wydał akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W konsekwencji Wojewoda [...] nie pozostaje już w bezczynności, a skoro tak, to Sąd nie może w oparciu o art. 149 p.p.s.a. nakazać organowi wydania w określonym terminie aktu, o którego wydanie wnosił skarżący. Ustalenie, iż organ nie pozostaje już w bezczynności prowadzi do dalszego wniosku, iż postępowanie sądowe ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe. "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także, w przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności" (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex 463487). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 201 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. A.R.