II SAB/Łd 28/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant referent stażysta Nina Krzemieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2006 r. sprawy ze skargi I. F. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie samowoli budowlanej 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do wydania orzeczenia w przedmiocie legalności zabudowy nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 10 w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz I. F. kwotę złotych 100 (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. F. pismem z dnia 22 października 2004r. zwróciła się o ustalenie legalności budynku letniskowego na działce nr 285/1, obręb geodezyjny [...], położonej w Ł. przy ul. A 10. W dniu 27 października 2004r. Referat Urbanistyki i Administracji Architektoniczno-Budowlanej Urzędu Miasta Ł. przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. pismo W dniu 15 listopada 2004 r. na przedmiotowej posesji przeprowadzono wizje lokalną. Według oświadczenia I. F. zawartego w protokole A, budynek został wybudowany bez jej zgody w 2002 roku, na działce stanowiącej jej współwłasność. Według oświadczenia S. i H. P., zawartego w protokole B, przedmiotowy budynek został wybudowany w latach 60-tych, natomiast wyremontowany został w roku 2002. W pismach z dnia 4 stycznia 2005 roku I. F. zwróciła się o powiadomienie o stanie postępowania administracyjnego wszczętego jej pismem z dnia 27 października 2004r. Powtórne pismo w tym samym zakresie skarżąca wystosowała do organu I instancji w dniu 4 lutego 2005 roku. W dniu 17 marca 2005 J. F. złożyła zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dotyczące niewydania decyzji w kwestii samowoli budowlanej zrealizowanej na nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 10. Organ I instancji pismem z dnia 1 kwietnia 2005 r. zwrócił się do Urzędu Miasta Ł. Delegatura Ł. o przesłanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w latach 1960-1970. H. P. przedłożył w dniu 5 kwietnia 2005 roku w organie I instancji oświadczenia S. P., J. O., P. Ż. oraz I. W. stwierdzające, iż budynek letniskowy przy ul. A 10 w Ł. został wybudowany przez poprzedniego właściciela, a H. P. dokonał jedynie prac remontowych. I. F. po zapoznaniu się z treścią powyższych oświadczeń złożyła 6 kwietnia 2005 roku oświadczenie, iż H. P. wybudował przedmiotowy domek letniskowy w roku 2002. W dniu 18 kwietnia 2005 roku I. F. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w Ł.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., uznając wniesione zażalenie na bezczynność za uzasadnione , postanowieniem z dnia [...] zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zobowiązał organ I instancji do ustalenia legalności pozostałych zabudowań przy północnej stronie przedmiotowej nieruchomości. W dniu 16 maja 2005 roku organ I instancji, w celu potwierdzenia złożonych oświadczeń i uzupełnienia materiału dowodowego, przeprowadził ponowne oględziny nieruchomości. W odpowiedzi na skargę I. F. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał czynności, których dokonał, a także przyczyny, które jego zdaniem uniemożliwiają wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Organ wskazał, iż z uwagi na ustalenie, iż samowola miała miejsce przed 1995 r. prowadzenie postępowania legalizacyjnego musi poprzedzać wykluczenie przesłanek zawartych w art. 37 Prawa budowlanego. Dodatkowo, nieustalenie następców prawnych współwłaścicieli nieruchomości, a także nieustalenie opiekuna prawnego dla jednego ze współwłaścicieli uniemożliwia zdaniem organu wypełnienie obowiązku zawartego w art. 10 K.p.a. a nadto może spowodować nieodwracalne skutki prawne. Na rozprawie w dniu 23 września 2006roku I. F. oświadczyła, iż organ I instancji nie wydał decyzji w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 powyższego przepisu. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji –( wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OSP 2000/6/87). Termin ten przed organem I instancji wynosi co do zasady jeden miesiąc, a w sprawach skomplikowanych dwa miesiące, zaś w postępowaniu odwoławczym jeden miesiąc. (art. 35 k.p.a.) Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W odniesieniu do skarg na bezczynność, polegających na niewydaniu w terminie decyzji oraz postanowień, skarżący obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać tryb odwoławczy przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (vide: postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185). Jednocześnie należy stwierdzić, iż w odniesieniu do wszystkich kategorii skarg na bezczynność organów administracji publicznej nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, określone w art. 53 p.p.s.a. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 87-9 oraz orzeczenia NSA wydane pod rządem ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm., które zachowują aktualność pod rządem p.p.s.a., -vide: postanowienie z dnia 21 września 2001r. I SAB 131/00 - LEX nr 55763; z dnia 29 kwietnia 1998r. I SAB/Gd 8/97 - LEX 33599; z dnia 17 października 1997r. IV SAB 31/97 - OSP 1998/10/185; z dnia 5 marca 1997r. - III SAB 47/96 - LEX 30232, z dnia 7 maja 2002r. I SAB 33/2002 - nie publik.). Podczas rozpatrywania skargi na bezczynność Sąd nie bada merytorycznej zasadności przedmiotu skargi, a jedynie zachowanie terminu do załatwienia sprawy wyznaczonego w art. 35 K.p.a. Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań, do których nawiązuje art. 149 p.p.s.a. Stosownie bowiem do treści tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Analizując przesłane przez skarżącą dokumenty oraz nadesłane przez organ akta administracyjne należy stwierdzić, że I. F. wyczerpała tryb odwoławczy określony w art. 37 k.p.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca w dniu 17 marca 2005 r. złożyła zażalenie na niezałatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. sprawy w terminie. W treści pisma skarżąca przedstawiła przebieg postępowania przed organami administracji. Samo zażalenie winno było zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy w ustawowym terminie jednego miesiąca. W ocenie Sądu upływ tego terminu zwalnia osobę, która z takim zażaleniem wystąpiła od dalszego oczekiwania na jego rozpoznanie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżąca złożyła skargę w dniu 18 kwietnia, po upływie miesięcznego terminu do rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Tym samym zostaje spełniony warunek skutecznego złożenia zażalenia trybie art. 37 k.p.a. Odnosząc się do meritum sprawy Sąd podziela stanowisko strony skarżącej i organu II instancji w zakresie bezczynności organu administracji I instancji. Do dnia złożenia skargi organ, mimo upływu instrukcyjnych terminów określonych w art. 35 k.p.a. i wbrew nałożonym w postanowieniu [...] z dnia [...] obowiązkom nie wydał rozstrzygnięcia sprawie, ani nie podjął niezbędnych czynności procesowych zmierzających do ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania administracyjnego. Nie dopełnił też czynności określonych w art. 36 K.p.a. przez brak zawiadomienia strony o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie i określenia nowego terminu załatwienia sprawy. Zważywszy na powyższe Sąd uwzględniając skargę na bezczynność na podstawie art. 149 p.p.s.a. zobowiązał organ do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego mającego na celu załatwienie sprawy. Termin ten został zakreślony na 30 dni z uwagi na to, iż organ nawet po stwierdzeniu bezczynności przez [...] nie podjął czynności w postępowaniu. Bieg terminu oznaczony dla organu został określony stosownie do treści art. 286 § 2 p.p.s.a. . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie. art. 200 p.p.s.a.