II SAB/Łd 28/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: odrzucić skargę. ał M. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wniesienia ponaglenia, ewentualnie o jej oddalenie. Zarządzeniem z 26 lutego 2026 r. skarżąca została wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza oraz złożenie dowodu wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a.). W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca nadesłała podpisaną skargę, nie złożyła jednak dowodu wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu. Jednocześnie wskazała, że w wyniku wniesienia skargi, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wydał decyzję w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Celem złożenia ponaglenia jest wyczerpanie środków zaskarżenia i umożliwienie załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. W związku z tym warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest uprzednie wniesienie ponaglenia, tzn. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie jak wynika z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), zaś ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1) albo do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). O innej przyczynie można mówić w przypadku niepoprzedzenia wniesienia skargi wyczerpaniem przysługujących stronie skarżącej środków zaskarżenia (por. postanowienie NSA z 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 729/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca była zobowiązana przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezesa ZUS do sądu administracyjnego, wnieść ponaglenie i dopiero w następstwie powyższego wnieść skargę na bezczynność organu administracji. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu złożyła ponaglenie do właściwego organu. Mając powyższe na względzie zarządzeniem z 26 lutego 2026 r. wezwano skarżącą m. in. do usunięcia braku formalnego skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie dowodu wyczerpania trybu określonego w art. 37 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca nie złożyła takiego dowodu. Jednocześnie wskazała, że w wyniku wniesienia skargi, organ wydał decyzję w sprawie. Mając zatem na uwadze, że ponaglenie w niniejszej sprawie nie zostało wniesione należy stwierdzić, że nie został wyczerpany środek zaskarżenia przysługujący stronie, co czyni niniejszą skargę niedopuszczalną. Brak spełnienia warunku wynikającego z art. 53 § 2b p.p.s.a. obliguje sąd do odrzucenia skargi. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. ds