II SAB/Łd 3/06

Dnia 15 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, , , po rozpoznaniu w dniu 15. lutego 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie : wydania decyzji w sprawie przyznania zasiłku okresowego za miesiąc styczeń 1999 roku p o s t a n a w i ł: odrzucić skargę. Sygn. akt II SAB/Łd 3 / 06 U Z A S A D N I E N I E W dniu 9. grudnia 2005 roku H. S. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie przyznania zasiłku okresowego za miesiąc styczeń 1999 roku. Skarżący wskazał, iż powyższa decyzja nie została wydana pomimo uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...], decyzji organu I instancji Nr [...] z dnia [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wystosował odpowiedź na powyższą skargę wskazując, iż organ I instancji otrzymał decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu 20. października 2005 roku, zaś w dniu [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję odmawiającą przyznania stronie zasiłku okresowego za okres stycznia 1999 roku z uwagi na odmowę strony przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakim wymaganiom formalnym winna odpowiadać skarga wnoszona do sądu administracyjnego. (art. 46 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), a także art. 47 ust. 1 p.p.s.a w związku z art. 57 par. 1 p.p.s.a.) Skarżący wywiódł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu I instancji prowadzącego postępowanie w sprawie przyznania zasiłku okresowego za miesiąc styczeń 1999 roku. Oceniając dopuszczalność złożonej skargi na bezczynność organu należy podnieść, iż miarodajny do tego jest przepis art. 37 par. 1 k.p.a., stanowiący, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez przepisy tejże ustawy, stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jeśli organ rozpoznając zażalenie uzna je za uzasadnione wyznaczy dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w przewidzianym przepisami terminie, może również w razie potrzeby podjąć środki zapobiegawcze przekraczaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. (art. 37 par. 2 k.p.a.) Otóż utrwalone jest już stanowisko w judykaturze, iż zażalenie wniesione w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. – jest warunkiem formalnym do wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zażalenie to nie inicjuje odrębnego i samodzielnego postępowania administracyjnego, lecz jest warunkiem koniecznym kontynuowania postępowania zarzucającego organowi bezczynność. Niezależnie od stanowiska organu II instancji zajętego przy rozpoznawaniu wniesionego zażalenia strona jest uprawniona do tego, aby wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku w sprawie sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116; postanowienie NSA z dnia 19 listopada 1990 roku w sprawie sygn. akt SAB/Wr 29/90, Wspólnota 1991/14/22; postanowienie NSA z dnia 5 marca 1997 roku w sprawie sygn. akt III SAB 47/96, LEX nr 30232; postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 roku w sprawie sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185; oraz postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 roku w sprawie sygn. akt I SAB/Gd 8/97, LEX nr 33599). W niniejszym postępowaniu nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżący przed wniesieniem rozpoznawanej skargi nie występował do organu wyższego rzędu z zażaleniem na bezczynność Prezydenta Miasta Ł.. Skutkiem zaniechania złożenia zażalenia na bezczynność organu, jest niedopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w takich warunkach musi podlegać odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 par. 1 pkt 8 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 roku w sprawie sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185). Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.