II SAB/Łd 30/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. do rozpoznania wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w P. z dnia 30 grudnia 2021 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc A spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w P. zaskarżyła w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej zarzuciła naruszenie: - art. 1 oraz 6 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm. – u.d.i.p.), przez błędne przyjęcie, iż informacje, o dostęp do których wnioskowała skarżąca nie miały charakteru informacji publicznej; - art. 5 ust. 2 u.d.i.p., przez niewykazanie przez organ w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniających przyjęcie, że w niniejszej sprawie dokumenty żądane przez skarżącą nie mają charakteru informacji publicznej; - art. 16 u.d.i.p., przez brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej w formie decyzji. Mając na względzie wskazane zarzuty wniosła o: zobowiązanie organu do udostępnienia skarżącej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 30 grudnia 2021r. Stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wyjaśniła, że 30 grudnia 2021 r. zwróciła się drogą elektroniczną do organu z wnioskiem o udostępnienie, w trybie informacji publicznej, wniosku wraz załącznikami, złożonego w postępowaniu dotyczącym wydania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. decyzji [...] z [...] r. Pismem z 10 stycznia 2022 r., organ odmówił udzielenia wnioskowanej informacji wskazując, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, ponieważ są dokumentami prywatnymi przedsiębiorcy. Spółka dodała, że zwróciła się o udostępnienie informacji w zakresie przekazania wniosku wraz z załącznikami, dotyczącymi akceptacji recyrkulacji powietrza trzech sal operacyjnych, które zostały złożone przez B w Ł. (dalej jako Szpital). Prowadzona obecnie przebudowa pomieszczeń Szpitala dla potrzeb bloku operacyjnego jest finansowana m.in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Zatem skarżąca domaga się udzielenia informacji, które dotyczą danych technicznych proponowanego wykonania recyrkulacji powietrza trzech sal operacyjnych Szpitala, wskazując, że w jej ocenie informacje będące informacjami technicznymi mogą stanowić informację publiczną, a co za tym idzie powinny zostać udostępnione. Zdaniem spółki każde znajdujące się w posiadaniu władz publicznych bądź wykonujących zadania publiczne, także te przedłożone przez podmioty prywatne mogą stanowić informację publiczną. Skoro informacje przedłożone przez podmioty prywatne mają walor takiej informacji to tym bardziej, w ocenie spółki walor taki posiadają dokumenty przedłożone przez podmioty publiczne, a takim niewątpliwie jest Szpital. Spółka dodała, że organ odmawiając udzielenia informacji ze względu na ochronę danego przedsiębiorcy ma obowiązek precyzyjnego oraz wyczerpującego omówienia przesłanek przemawiających za nieudzieleniem informacji publicznej. Nie wystarczy ogólnikowe wskazanie, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, a konieczne jest wykazanie, że w istocie tę tajemnicę zawierają. Tymczasem organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał jedynie ogólnikowo, że wnioski składane organowi przez dany podmiot wraz z załączoną do nich dokumentacją nie mogą być uznane za informację publiczną, gdyż są one dokumentami prywatnymi danego przedsiębiorcy. Natomiast odmowa udzielenia informacji z uwagi na to, że nie stanowi ona informacji publicznej, winna być dokonana w drodze decyzji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, bądź oddalenie. W przypadku uwzględnienia skargi w całości lub w części - dokonanie na podstawie art. 206 p.p.s.a. miarkowania zwrotu kosztów postępowania zasądzanych na rzecz skarżącej oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokumenty będące przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stanowią część akt postępowania administracyjnego toczącego się przed PPIS w Ł., wszczętego na wniosek Szpitala (wniosek strony wraz z załącznikami). Nadto wskazano, że 30 grudnia 2021 r. spółka zwróciła się z wnioskiem o udostępnienie w trybie informacji publicznej wniosku wraz z załącznikami w postępowaniu dotyczącym wydania ww. decyzji z [...] r. Organ po zapoznaniu się z powyższym wnioskiem i po przeanalizowaniu całości sprawy pismem z dnia 10 stycznia 2022 r., przesłanym na adres mailowy skarżącej oraz drogą pocztową, poinformował wnioskodawcę, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a co za tym idzie odmówił ich udostępnienia. Zdaniem organu wnioskowane przez skarżącą dokumenty w postaci wniosku placówki medycznej wraz z załącznikami, będąc dokumentami wszczynającymi postępowanie administracyjne, składały się na akta tegoż postępowania, a przy tym stanowiły albo dowodzenie przez stronę swoich racji, uzasadniały stanowisko strony, albo stanowiły dokumenty typowo proceduralne (pełnomocnictwo). W ocenie organu w żaden sposób za informację publiczna nie można i uznać tego w jaki sposób strona dowodzi słuszności swoich żądań w danym postępowaniu, albowiem w takim działaniu strony danego postępowania brak jest elementu publicznego - podstawowego warunku dla stosowania instytucji przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższej oceny nie zmienia także okoliczność, iż istota danego postępowania administracyjnego wymaga zgromadzenia przez stronę określonych dokumentów. Niezależnie bowiem czy strona wskazuje na dowody niezbędne formalnie do prowadzenia danego postępowania, czy też wskazuje na inne dowody, które w jej mniemaniu są dla wyniku tego postępowania istotne, dowody te zawsze pozostają w sferze argumentacji strony. Sposób dowodzenia przez stronę postępowania swoich racji (jako całość argumentacji zarówno prawnej jak i faktycznej) to prywatna sprawa tej strony. Brak tu jakiegokolwiek elementu publicznego. Zdaniem organu przedmiotu informacji publicznej nie stanowią wnioski danego podmiotu wraz z załączoną do nich dokumentacją, składane np. w postępowaniach o dotowanie ze środków publicznych określonej działalności, czy w postępowaniach konkursowych, pomimo, iż wyniki takich postępowań stanowią informacje publiczną. Dokumenty składane w takich sprawach nie mogą być uznane za informację publiczną, gdyż są one dokumentami prywatnymi danego przedsiębiorcy. Także akta sprawy nie są w całości informacją publiczną, są bowiem zbiorem informacji takich, które są informacją publiczną, i takich, które jej nie stanowią. Stanowisko to umacnia brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., określającego jedno z uprawnień podmiotu korzystającego z prawa do informacji publicznej jako uprawnienie do wglądu do dokumentów. Uprawnienia tego nie można utożsamiać z wglądem do akt sprawy czy też prawem przeglądania akt sprawy. Akta administracyjne nie są też w ocenie organu dokumentem urzędowym, o jakim mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu sam fakt, na który powołano się w skardze, że Szpital jest podmiotem publicznym nie oznacza, że wszystkie sprawy związane z działalnością placówki są sprawą publiczną i mogą być uznane za informację publiczną. Oczywistym jest, że majątek publicznej placówki zdrowia oraz dysponowanie środkami finansowymi podlegają określonym zasadom transparentności, niemniej wszelkie szczegóły dotyczące finansowania przedsięwzięcia, które legło u podstaw złożonego wniosku o wydanie przez PPIS w Ł. stosownej decyzji, jak również związek tego przedsięwzięcia z wykonywaniem zadań publicznych najlepiej znane są podmiotowi, którego te dane dotyczą (w realiach niniejszej sprawy Szpitalowi), stąd w przypadku uznania przez ten podmiot, iż dokumenty, o udostępnienie których ubiega się skarżąca stanowią informację publiczną, mogą zostać udostępnione wnioskodawcy przez ten podmiot bez konieczności angażowania w powyższe innego podmiotu. Dodano, że niezależnie od powyższego nie ulega wątpliwości, iż skarżącej udostępniono decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] r., albowiem powyższą decyzję skarżąca załączyła do skierowanego do PPIS w Ł. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Decyzja ta została udostępniona przez inny podmiot, aniżeli PPIS w Ł. Skarżącą mogła zapoznać się z uzasadnieniem tejże decyzji i uzyskać odpowiedź na interesujące ją zagadnienia, na które sama wskazuje w przedłożonej skardze, albowiem informacje te zawarte są w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Jednoznaczne wskazanie zakresu żądanych informacji (dane techniczne) nastąpiło dopiero w skardze na bezczynność, a informacje te, jak wskazano powyżej, de facto zawarte są w uzasadnieniu posiadanej przez skarżącą decyzji administracyjnej. Podniesiono ponadto, że w sytuacji, w której dane wskazane w uzasadnieniu decyzji nie były dla skarżącej wystarczające, mogła ona, skoro uważa, iż wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, zwrócić się bezpośrednio do podmiotu, który ją wytworzył, tym bardziej, że uprzednio zwróciła się do tego podmiotu o udostępnienie decyzji PPIS w Ł. Nadto podmiotowi, który dany dokument wytworzył dużo łatwiej i szybciej dokonać jest analizy pod kątem ustalenia, czy istnieją przesłanki umożliwiające jego udostępnienie aniżeli podmiotowi, który rzeczonego dokumentu nie wytworzył, a ponadto który w obecnym czasie skupia ogromną część swoich działań na walce z pandemią wywołaną wirusem SARS-CoV-2. W wykonywanie zadań w powyższym zakresie zaangażowani są bowiem niemal wszyscy pracownicy organów inspekcji sanitarnej. Wobec faktu, iż żądane przez skarżącą dokumenty, w ocenie organu, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., jak również z uwagi na brak bezczynności organu (PPIS w Ł. w ustawowym terminie udzielił informacji w sprawie w formie czynności materialno-technicznej) skarga w niniejszej sprawie winna zostać odrzucona w całości jako niedopuszczalna, względnie oddalona w całości jako bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli sądowej stanowiła w przedmiotowej sprawie skarga A spółki z o.o. spółki komandytowa z siedzibą w P. w zakresie bezczynności PPIS w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądanej wnioskiem z 30 grudnia 2021 r. Zdaniem organu żądane przez spółkę dokumenty nie stanowią informacji publicznej bowiem stanowią one akta administracyjne w sprawie zakończonej decyzją PPIS z [...] r., a jednocześnie są dokumentami prywatnymi przedsiębiorcy, którym w realiach niniejszej sprawy jest, w ocenie organu Szpital. W ocenie spółki żądane dokumenty stanowią informację publiczną i powinny zostać jej udostępnione. Wobec tego przypomnieć należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publiczne, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach ,dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Kwestią zasadniczą, która wymagała rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy żądana przez spółkę informacja tj. wniosek wraz załącznikami, złożony w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji [...] z [...] r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. jest informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Według ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, to jest treść i charakter informacji (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 stycznia 2021 r., III OSK 2390/21). Kryteria określające, że żądana informacja ma charakter publiczny, zawarto w art. 6 u.d.i.p., statuującym rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych. Przepis ten jest rozwinięciem art. 1 u.d.i.p. łączącego pojęcie "informacja publiczna" z pojęciem "sprawa publiczna", a zatem "przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa". Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż "dokumenty urzędowe" i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także takie dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Istotne znaczenie ma zatem czy dokument zawiera informację publiczną. Charakter informacji publicznej ma zatem również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Nie ma znaczenia w jaki sposób dane informacje znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczyły, istotne jest, aby były w posiadaniu organu i stanowiły informację publiczną (WSA we Wrocławiu w wyroku z 5 lutego 2019 r., IV SAB/Wr 219/19; wyrok NSA z 29 września 2021 r., III OSK 1036/21; wyrok WSA w Warszawie z 13 stycznia 2021 r.; II SAB/Wa 515/20; wyrok WSA w Poznaniu z 20 października 2021 r., IV SAB/Po 126/21). W świetle zaprezentowanych wyżej poglądów judykatury nie można uznać, że udostępnieniu podlegają wyłącznie dokumenty urzędowe lub ich treść, gdyż informacje publiczne (czyli dotyczące spraw publicznych) mogą znaleźć się także w innych dokumentach. Wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. ma charakter niewyczerpujący, a tym samym urzędowe dokumenty sprecyzowane w pkt. 4 lit.a tego artykułu są wyliczeniem przykładowym. Informacją publiczną jest zatem nie tylko treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej. Zgodzić się należy – co do zasady - ze stanowiskiem organu, że przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej, jednak podkreślić przy tym należy, że również dokumenty prywatne znajdujące się w posiadaniu organu mogą stanowić podstawę do sformułowania odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, a zatem zawierać informacje podlegające udostępnieniu. Także akta sprawy (postępowania) są zbiorem różnego rodzaju dokumentów. Mogą to być dokumenty, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Uznanie, że akta administracyjne jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do wystąpienia o udostępnienie takiej informacji. Wobec tego wskazać należy, że wniosek, którego udostępnienia domaga się spółka został złożony przez podmiot publiczny jakim jest B w Ł. Szpital jest inwestorem inwestycji, polegającej na recyrkulacji sal operacyjnych zlokalizowanych na jego terenie, a inwestycja ta wymagała stosownej zgody PPIS. Tym samym zarówno Szpital, jak i PPIS są podmiotami wykonującymi zadania publiczne, a inwestycja jest finansowana ze środków publicznych. Zatem żądane dokumenty (zarówno wniosek Szpitala o udzielenie zgody na recyrkulację powietrza jak i jego załączniki) w realiach niniejszej sprawy stanowią informację publiczną i wbrew stanowisku organu nie mają, charakteru prywatnego, służą bowiem realizacji zadań publicznych. Dokumenty te mimo, że stanowią część akt sprawy administracyjnej, to jako odnoszące się do działalności podmiotu publicznego stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie oznacza to jednak automatycznego uwzględnienia przedmiotowego wniosku w całości. Rozpatrując wniosek spółki organ powinien albo udostępnić żądaną informację, albo kierując się dyspozycją art. 5 u.d.i.p., odmówić w drodze decyzji jej udostępnienia z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych lub o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Dotychczasowy brak udostępnienia informacji publicznej i brak rozstrzygnięć procesowych w tym zakresie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności, albowiem w sytuacji, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu obowiązanego do uczynienia zadość temu obowiązkowi, zaś objęta żądaniem informacja stanowi informację publiczną, wniosek skarżącego powinien zostać załatwiony w trybie uregulowanym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, co do zasady poprzez udzielenie żądanej informacji, chyba że zachodzą przesłanki przesądzające o ograniczeniu prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej. W niniejszej sprawie udzielenie wnioskowanej informacji nie nastąpiło, a ewentualne ograniczenie dostępu do całości lub części dokumentów objętych wnioskiem nie było procedowane we właściwym, decyzyjnym trybie. W związku z tym, koniecznym stało się zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku). W ocenie sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., bowiem organowi nie można w okolicznościach przedmiotowej sprawy przypisać oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). is