II SAB/Łd 4/05

Dnia 30 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. S. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Ł. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie o świadczenie z pomocy społecznej p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. II SAB/Łd 4/05 UZASADNIENIE W dniu 3 lutego 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga H. S. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. Skarżący podnosi, iż w sposób świadomy i celowy pozbawiony został pomocy. Zarzuca brak jakichkolwiek działań zmierzających do wydaniu decyzji o przyznaniu zasiłku okresowego za miesiąc styczeń 1999 roku przez Kierownika MOPS Filia Ł. przez okres kilkunastu miesięcy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wyjaśnił, że wniosek skarżącego dotyczący przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego w miesiącu styczniu 1999roku był przedmiotem rozstrzygnięć różnych organów, w tym odwoławczych, co powodowało konieczność przesyłania całości akt sprawy. W wyniku tego zaistniała sytuacja, w której Kierownik MOPS Filia Ł. wydał decyzję po kolejnym uchyleniu z opóźnieniem. Organ zaznaczył również, że H. S. spełniał warunki formalne do otrzymania świadczenia, ale nie otrzymał go, jak wiele podobnych mu osób, z uwagi na brak w budżecie Ośrodka, jak również gminy, pieniędzy na ten cel. Z tych też względów organ wnosił o nie uwzględnienie skargi. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. z dnia [...], nr [...] odmawiającą przyznania H. S. zasiłku okresowego w miesiącu styczniu 1999roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu [...], Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł., wydał decyzję odmawiającą przyznania zasiłku okresowego w styczniu 1999 roku. Od powyższej decyzji H. S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Decyzją z dnia [...], nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika MOPS Filia Ł. Decyzję tę H. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2005 roku w sprawie sygn. akt II SA/Łd 869/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie a kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w ustawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 (skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania) lub, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Skargę na bezczynność (milczenie) organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Gdy chodzi o bezczynność polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej, to odnosi się ona do postępowania w pierwszej instancji , jak i do postępowania odwoławczego (por. M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski Postępowanie sądowo-administracyjne, W-wa 2004r., str. 65). W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przedmiotowej sprawie H. S. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. polegającą na nie wydaniu decyzji o przyznaniu zasiłku okresowego w miesiącu styczniu 1999r. Jak wynika to jednak z przedstawionego stanu faktycznego, postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zakończone zostało wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. ostatecznej decyzji administracyjnej ( decyzja z dnia [...], nr [...]), która następnie została zaskarżona przez H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga została rozpoznana i w dniu 14 kwietnia 2005 roku zapadł wyrok uchylający zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Tym samym więc rozpoznawanie skargi na bezczynność organu administracji publicznej w okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji gdy organ ten wydał przedmiotową decyzję (choć zaznaczyć należy, że ze znacznym opóźnieniem) uznać należało za bezprzedmiotowe, a tym samym zbędnym stało się wydanie wyroku ( podobnie: postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 1996r., I SA 27/96, niepubl.). Powyższy wniosek wywieść należy z treści przepisu art. 149 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie podkreśla się, że z cytowanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku należy umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2000r., I SAB 201/99, niepubl.; J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2004, str. 216 ). Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.