II SAB/Łd 43/05

Dnia 20 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - II Wydział w składzie następującym: Przewodniczący Asesor Arkadiusz Blewązka, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2005 roku w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawie samowoli budowlanej p o s t a n o w i ł: odrzucić skargę. - W dniu 6 lipca 2005 roku D. N. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w sprawie samowoli budowlanej dokonanej przez E. i S. małż. B. oraz K. Ch. polegającej na wybudowaniu w granicy nieruchomości należącej do skarżącej dwóch skrajnych segmentów mieszkalnych. Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2005 roku doręczonym w dniu 4 sierpnia 2005 roku skarżąca D.N. wezwana została do usunięcia niezachowanych warunków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100,00 złotych, oraz do złożenia dowodów na wyczerpanie trybu postępowania określonego w przepisie art. 37 par. l k.p.a. - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 11 sierpnia 2005 roku skarżąca uiściła wpis od skargi. Również w dniu 11 sierpnia 2005 roku skarżąca wystosowała do sądu pismo wskazujące na to, iż w piśmie z dnia 16 maja 2005 roku skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. wyznaczyła temu organowi termin do dnia 25 maja 2005 roku na załatwienie sprawy nielegalnie wybudowanych segmentów. Ponadto skarżąca wskazała, iż pismo z dnia 18 kwietnia 2005 roku kierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. otrzymywał również do wiadomości Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakim wymaganiom formalnym winna odpowiadać skarga wnoszona do sądu administracyjnego, (art. 46 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), a także art. 47 ust. 1 p.s.a w związku z art. 57 par. l p.s.a.) Skarżąca wywiodła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu nadzoru budowlanego I instancji prowadzącego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej z dnia 5 lipca 2004 roku zmierzającym do zbadania prawidłowości wykonanych robót budowlanych przy budowie segmentów mieszkalnych w zabudowie szeregowej w S. przy ul. A 7 i 15. Oceniając dopuszczalność złożonej skargi na bezczynność organu należy podnieść, iż miarodajny do tego jest przepis art. 37 par. l k.p.a., stanowiący, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez przepisy tejże ustawy, stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jeśli organ rozpoznając zażalenie uzna je za uzasadnione wyznaczy dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w przewidzianym przepisami terminie, może również w razie potrzeby podjąć środki zapobiegawcze przekraczaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, (art. 37 par. 2 k.p.a.) Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem zażalenie wniesione w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym do wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zażalenie to nie inicjuje odrębnego i samodzielnego postępowania administracyjnego, lecz jest warunkiem koniecznym kontynuowania postępowania zarzucającego organowi bezczynność. Niezależnie od stanowiska organu II instancji zajętego przy rozpoznawaniu wniesionego zażalenia strona jest uprawniona do tego, aby wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku w sprawie sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116; postanowienie NSA z dnia 19 listopada 1990 roku w sprawie sygn. akt SAB/Wr 29/90, Wspólnota 1991/14/22; postanowienie NSA z dnia 5 marca 1997 roku w sprawie sygn. akt III SAB 47/96, LEX nr 30232; postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 roku w sprawie sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185; oraz postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 roku w sprawie sygn. akt I SAB/Gd 8/97, LEX nr 33599). W niniejszym postępowaniu nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżąca przed wniesieniem rozpoznawanej skargi nie występowała do organu wyższego rzędu z zażaleniem na bezczynność organu nadzoru budowlanego I instancji. Zażaleniem takim w szczególności nie jest pismo, jakie skarżąca wystosowała w dniu 16 maja 2005 roku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Pomijając oczywistą okoliczność, iż pismo to nie jest nazwane "zażaleniem" wskazać wypada, iż w piśmie tym skarżąca nie zarzuca bezczynności organowi I instancji, lecz domagała się bezpośrednio od organu odwoławczego wydania decyzji w sprawie nielegalnie wybudowanych segmentów wyznaczając w tym celu określony termin. Co więcej, w piśmie tym pomimo tego, iż skarżąca wskazuje na datę, od której organ nadzoru budowlanego I instancji zajmuje się sprawą, nie pada zarzut bezczynności organu I instancji. Nie sposób więc dopatrzyć się w tym piśmie elementów właściwych zażaleniu, o którym mowa w przepisie art. 37 k.p.a.. Do identycznych wniosków wypada dojść analizując korespondencję pomiędzy skarżącą a organem nadzoru budowlanego I instancji, którą do wiadomości otrzymywał organ odwoławczy. Już chociażby okoliczność, iż adresatem korespondencji był organ niższego rzędu nie pozwala odnaleźć wśród całej korespondencji pisma, które miałoby cechy zażalenia na bezczynność, o którym mówi przepis art. 37 k.p.a.. W szczególności cech omawianego zażalenia pozbawione jest pismo skarżącej z dnia 18 kwietnia 2005 roku, które infine co najwyżej można uznać za wezwanie organu I instancji do bezzwłocznego wydania decyzji w sprawie. Skutkiem zaniechania złożenia zażalenia na bezczynność organu, jest niedopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w takich warunkach musi podlegać odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 par. 1 pkt 8 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 roku w sprawie sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185). Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.