II SAB/Łd 45/25

Dnia 7 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2025 roku sprawy ze skargi G.P. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w P. do rozpatrzenia wniosku skarżącego G.P. z dnia 24 stycznia 2025 r. w części dotyczącej pkt 1 i pkt 2 w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w P. na rzecz skarżącego G.P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc Pismem z 21 lutego 2025 r. G.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1, ust. 2 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nierozpatrzenie wniosku z 24 stycznia 2025 r. w zakresie pkt 1 i pkt 2. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości 1 000 zł oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że wnioskiem z 24 stycznia 2025 r., zawierającym trzy żądania, wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w P. z żądaniem udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazania (udostępnienia) w szczególności: 1) ksero notatki z interwencji policjantów z Komendy Powiatowej Policji w P. [...] listopada 2024 r. o godz. 15:24, w związku z interwencją przy zatoczce dla autobusów na ulicy [...], przy Szkole Podstawowej nr [...] im. [...]; 2) ksero notatki z interwencji w miejscowości D., pow. [...], gdzie zgłoszono zagrożenie w ruchu drogowym (o której godzinie interwencja została zgłoszona, kiedy się zakończyła i czego dotyczyła). Wniosek poprzedzony był wnioskiem z 10 stycznia 2025 r., precyzujący zarazem ww. pkt 2, tj. na ten sam, mniej więcej, czasowo okres (datę i godzinę). Pismem z 10 lutego 2025 r. skarżący ponownie zwrócił się o żądane ww. informacje, wskazując na brak odpowiedzi na uprzedni wniosek. Pierwotne żądanie udzielenia wnioskowanej informacji zostało złożone natomiast 16 grudnia 2024 r. 10 lutego 2025 r. organ przekazał skarżącemu odpowiedź na żądanie udzielenia informacji publicznej, wskazując że odpowiedzi na e-mail z 10 lutego 2025 r. oraz ponaglenia dotyczącego wniosku z 24 stycznia 2025 r. zostały udzielone 6 lutego 2025 r. Ponadto wskazano, że 7 lutego 2025 r. została udzielona kolejna informacja w związku z zapytaniem z 25 stycznia 2025 r. Z pisma z 6 lutego 2025 r. wynika, że w odpowiedzi na e-mail z 24 stycznia 2025 r. odpowiedzi na pytania 1 i 2 zostały w sposób wyczerpujący udzielone w piśmie z 27 grudnia 2024 r., natomiast z interwencji w miejscowości D. nie sporządzono notatki, gdyż funkcjonariusze po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia nie potwierdzili go, zostało to odnotowane w systemach policyjnych. Ponadto zaakcentowano, że z interwencji z [...] listopada 2024 r. policjanci sporządzili notatkę w związku z informacją przekazaną przez skarżącego, której kopie przekazano skarżącemu w załączeniu. W piśmie z 7 lutego 2025 r. z kolei napisano, że interwencja z [...] stycznia 2025 r. nie zakończyła się sporządzeniem notatki służbowej, gdyż kierująca pojazdem została ukarana mandatem karnym w związku z nieprawidłowo zatrzymanym pojazdem w zatoczce autobusowej. W piśmie z 23 stycznia 2025 r. zażądano od skarżącego wskazania podstawy prawnej w udzieleniu rzeczowych informacji. W ocenie skarżącego, pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. terminu, organ nie udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji w żądanym zakresie, zatem dopuścił się bezczynności i rażącego naruszenia prawa. Ponadto udzielając pewnych informacji po terminie, udzielił jej w sposób zupełnie nieadekwatny do żądania skarżącego. Udzielona informacja charakteryzuje się w istocie rzeczy brakiem jakiejkolwiek precyzyjności i przedstawienia jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki ma odpowiadać treści złożonego żądania. Udzielona informacja ma nadto charakter informacji zupełnie innej niż ta, którą oczekuje skarżący, jest informacją niekompletną, nieadekwatną do treści zgłoszonego żądania, niepełną i wymijającą, co finalnie zmierza do uniknięcia przez organ podania wszelkich konkretnych informacji. Skarżący w zasadzie żądał notatki z interwencji policji z konkretnego dnia zdarzenia i z konkretnymi danymi, nie natomiast notatki służbowej sporządzonej po czasie i specjalnie na wniosek skarżącego. Skarżący nie zgodził się również z okolicznością konieczności wskazania podstawy prawnej żądania, zaś organ odmawiając udzielenia informacji, uchybił przepisom w ten sposób, że nie wydał decyzji administracyjnej w tym zakresie. Organ całkowicie pominął zatem strukturę odpowiedzi wynikającą z prostej egzegezy zapytania. Podał informację o znikomym walorze poznawczym. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie. Skarżący nadmienił, że zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi dyżurny jednostki Policji, przyjmując informację o zdarzeniu, zobowiązany jest do udokumentowania jej w rejestrze interwencji (w formie elektronicznej lub w książce interwencji), zawierając w nim m.in. czas przyjęcia zdarzenia, dane personalne osoby zgłaszające], charakter interwencji, skierowanych do przeprowadzenia interwencji funkcjonariuszy oraz sposób jej zakończenia. Policjant, przystępując do interwencji, ma obowiązek odnotować ten fakt w notatniku służbowym, określając m.in. datę, czas, miejsce i przyczynę podjęcia interwencji, dane personalne osób biorących w niej udział oraz sposób zakończenia interwencji. W przypadku gdy po zakończeniu interwencji będą przeprowadzane dalsze czynności (np. będzie sporządzany wniosek o ukaranie) policjant zobowiązany jest do sporządzenia notatki urzędowej z przeprowadzonych czynności. Zapisy zawarte w notatniku służbowym oraz w notatce urzędowej mogą być wykorzystywane w dalszych czynnościach procesowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu administracyjnym. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący zwrócił się ze swoim wnioskiem po raz pierwszy 16 grudnia 2024 r. Następnie 27 grudnia 2024 r. została mu udzielona odpowiedź. Kolejny wniosek skarżącego wpłynął 10 stycznia 2025 r. Odpowiedź na ten wniosek została udzielona 23 stycznia 2025 r. W reakcji na wspominane odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek 24 stycznia 2025 r. w którym domagał się m.in.: 1) kserokopii notatki z interwencji policjantów z Komendy Powiatowej Policji w P. [...] listopada 2024 r. o godzinie 15:24 w związku z interwencją przy zatoczce autobusów na ulicy [...] przy Szkole Podstawowej nr [...] im. [...]; 2) kserokopii notatki z interwencji w miejscowości D. powiat [...], gdzie zgłoszono zagrożenie w ruchu drogowym. Na wniosek ten została udzielona odpowiedź pismem z 6 lutego 2025 r. W odpowiedzi organ udzielił informacji odnośnie pytania pierwszego, że ze wskazanej interwencji nie została sporządzona żadna notatka. Taka notatka została sporządzona dopiero [...] grudnia 2024 r . w związku z informacjami pochodzącymi od skarżącego (m.in. wizyta u rzecznik asp. W.M.). Żadna inna notatka z tej interwencji nie została sporządzona. Również z interwencji w miejscowości D. powiat [...] nie sporządzono żadnej notatki. Dopiero jej przebieg został uwzględniony także w notatce z [...] grudnia 2024 r. Zapis tej interwencji znajduje się w notatniku służbowym funkcjonariusza. Wskazana notatka została przesłana skarżącemu wraz z udzieloną odpowiedzią. Notatka ta wskazywała wszelkie dane dotyczące wskazanych powyżej interwencji tj. w szczególności dane funkcjonariuszy , którzy w nich uczestniczyli, przebieg, miejsce i godziny interwencji, a także okoliczności tych zdarzeń. W ocenie organu informacje, o które skarżący wnioskował w piśmie z 24 stycznia 2025 r. zostały mu udzielone zgodnie z jego wnioskiem. Organ nie mógł przesłać innych notatek, bowiem takowe nie zostały sporządzone. W ocenie organu termin udostępnienia informacji został w niniejszej sprawie dochowany. Wszelkie dostępne informacje z tych zdarzeń zostały skarżącemu przekazane, dlatego też organ nie miał podstaw do wydawania w tej sprawie żadnych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 28 marca 2025 r. Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4). Podkreślić przy tym należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w P. w sprawie udostępnienia informacji publicznej polegającej na udostępnieniu kserokopii notatek z dwóch interwencji Policji z Komendy Powiatowej Policji w P.: "z [...] listopada 2024 r., tj. przy zatoczce dla autobusów przy ul. [...] przy Szkole Podstawowej nr [...] im. [...]" oraz "z miejscowości D. pow. [...] gdzie zgłoszono zagrożenie w ruchu drogowym", tj. informacji wskazanych w pkt 1 i 2 wniosku skarżącego z 24 stycznia 2025 r. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takiej informacji. W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym pozostaje, że Komendant Powiatowy Policji w P., a więc organ władzy publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej, jednakże niewątpliwie utożsamia on z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (por. wyrok NSA z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1918/07, CBOSA, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 145), powoływanej dalej jako: "u.o.p." organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Powyższe oznacza, że Komendant Powiatowy Policji należy do organów władzy publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i z tego względu jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Następnie godzi się wyjaśnić, że wnioskowana informacja, tj. notatki z notatnika służbowego policjanta niewątpliwie stanowią informację publiczną. W ocenie składu orzekającego pogląd ten jest zasadny, albowiem wniosek skarżącego odnosi się do spraw o publicznym charakterze w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w ww. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Ustawodawca w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiując pojęcie dokumentu urzędowego, stwierdza, że jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zgodnie natomiast z art. 115 § 13 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 383), powoływanej dalej jako: "k.k.", funkcjonariuszem publicznym jest sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy. Policjant, jako funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, jest więc bez wątpienia funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu ww. przepisu. Do zadań Policji należy m.in.: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 1-3, pkt 4 u.o.p.). Policja jest zatem jednostką wykonującą zadania publiczne, a informacja o działalności funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania stanowi informację o sprawach publicznych. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw (por. wyrok NSA z 1 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1166/21, CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera wyłącznie przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Mając na względzie kształt powyższych unormowań zasadne staje się przyjęcie, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że wnioskowane przez skarżącego notatki z notatnika służbowego policjanta będą stanowiły informację publiczną. Ww. dokumenty są wytworzone w toku postępowania prowadzonego w imieniu Państwa przez uprawnione podmioty publiczne. Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 Wytycznych Nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (tekst jedn. Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 30), powoływanych dalej jako: "Wytyczne" notatnik służbowy zobowiązani są prowadzić: policjanci pełniący służbę patrolową (w tym policjanci komórek ruchu drogowego pełniący służbę zewnętrzną), interwencyjną, obchodową, konwojową i ochronną z wyjątkiem policjantów pełniących służbę na stanowiskach, gdzie przebieg służby rejestruje się w odrębnej dokumentacji zgodnie z obowiązującymi przepisami; inni policjanci na podstawie odrębnych przepisów oraz wskazani decyzjami komendantów wojewódzkich / Stołecznego, powiatowych (rejonowych, miejskich) Policji na obszarze swojego działania. W notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (§ 4 ust. 1 Wytycznych). Zapisy w notatniku służbowym dotyczą wykonywanych czynności służbowych, a w szczególności: legitymowania osób, ze wskazaniem podstawy faktycznej, podjętych interwencji i sposobu ich załatwienia, czynności związanych z użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego, czynności związanych z użyciem lub wykorzystaniem broni palnej, czynności związanych z ujawnionym wykroczeniem, informacji dotyczących przypadku opuszczenia rejonu służbowego, kontroli drogowej, zatrzymania osób, dokumentów, pojazdów, rzeczy w toku wykonywanych czynności służbowych, doprowadzenia oraz wykonanych konwojów, użycia sygnałów pojazdu uprzywilejowanego, czynności na miejscu zdarzeń, kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, udzielenia pomocy lub asysty (§ 4 ust. 2 pkt 2 Wytycznych). W związku z powyższym treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez policjanta, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, stanowi dokument urzędowy, podlegający udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym notatka policyjna lub protokół z interwencji, sporządzone przez funkcjonariusza policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, o których udostępnienie wnosił skarżący, stanowi co do zasady informację publiczną. Objęta wnioskiem notatka służbowa odpowiada definicji informacji publicznej, albowiem powstała w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza policji i stanowi zapis przeprowadzonych czynności. Podkreślić w tym miejscu również należy, że notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt takiej notatki. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.; informację o sprawach publicznych. Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt notatki (por.: wyroki NSA z: 29 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 4515/21; z 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2901/19; z 25 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1188/21; z 3 marca 2020 r., syn. akt I OSK 3787/18; z 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17; z 19 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 425/22, CBOSA). Tożsame stanowisko w tym względzie prezentowane jest również w doktrynie (zob.: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka - Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 42). Konkludując, wszystkie oficjalne dokumenty dotyczące podjętych interwencji (notatki, zapiski w notatnikach służbowych, raporty i protokoły), wytworzone przez policjantów w celu udokumentowania podejmowanych przez nich czynności stanowią informację publiczną. Dokumenty te dotyczą sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej i ponad wszelką wątpliwość zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Wskazać w tym miejscu również należy, że na podstawie akt sprawy nie sposób stwierdzić, czy wnioskowane dokumenty zostały dołączone do akt jakiegokolwiek postępowania (np. karnego, cywilnego, administracyjnego), którego przepisy określałyby odmienne zasady i tryb dostępu do informacji i dokumentów, wyłączając tym samym stosowanie przepisów u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Skoro zatem objęta wnioskiem skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej, a organ udzielając odpowiedzi na wniosek pismem z 6 lutego 2025 r. nie udostępnił żądanej informacji w prawem przewidzianym trybie ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w rozumieniu art. 16 u.d.i.p., to zarzut bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w P. należy uznać za zasadny. Co istotne, stan bezczynności nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie. Powyższej oceny nie zmienia udostępnienie skarżącemu przy piśmie z 6 lutego 2025 r. kopii notatki urzędowej z [...] 2024 r. sporządzonej na okoliczność pierwszej interwencji objętej wnioskiem, tj. przy zatoczce dla autobusów przy ul. [...] przy Szkole Podstawowej nr [...] im. [...]. Notatka ta, po pierwsze, nie odnosi się do obu pytań zawartych we wniosku, a dotyczy tylko jednego z wnioskowanych zdarzeń, a po drugie, sporządzona została dopiero w wyniku złożenia jednego z kilku wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej i nie stanowi ona informacji wnioskowanej przez skarżącego, tj. notatki dotyczącej podjętych interwencji stanowiących zapiski w notatnikach służbowych policjantów. W tym miejscu godzi się wyjaśnić, że jeżeli organ powziął wątpliwości co do zakresu wniosku skarżącego, tj. rodzaju i charakteru wnioskowanego dokumentu, powinien zwrócić się do wnioskodawcy o jego sprecyzowanie. W opinii Sądu w rozpoznawanej sprawie organ dokonał pobieżnej oceny wniosku skarżącego i nie zrealizował go w żądanej przez stronę formie, bez rozważenia (i dopytania się wnioskodawcy) o rodzaj i zakres wnioskowanego dokumentu. Natomiast na obecnym etapie rozstrzygania nie budzi wątpliwości, że skarżący żądał notatki z interwencji policji z konkretnego dnia zdarzenia i z konkretnymi danymi, nie natomiast notatki służbowej sporządzonej po czasie i na wniosek, o czym świadczy w szczególności treść skargi. Powyższa okoliczność w ocenie Sądu również podkreśla dopuszczenie się przez organ zarzucanej bezczynności. Przedstawienie bowiem informacji innej niż ta, którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Konkludując stwierdzić należy, że wymogi u.d.i.p. zostały naruszone i skarżony organ nie zakończył prawidłowo postępowania ani poprzez podjęcie stosownej czynności, tj. udostępnienie w pełnym zakresie informacji ani ewentualne wydanie w terminie decyzji o odmowie jej udostępnienia. Zatem skoro, jak wyżej wskazano, żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ jest w jej posiadaniu, to winien jej udzielić. Jeśli natomiast uważa, że nie może udostępnić informacji ze względu na ochronę dóbr osobistych, to powinien wydać decyzję administracyjną. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wobec nieuczynienia zadość temu obowiązkowi Sąd uznał, że skarżony organ dopuścił się bezczynności zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 24 stycznia 2025 r. w części dotyczącej pkt 1 i pkt 2, tj. w zakresie kserokopii notatek z dwóch interwencji Policji z Komendy Powiatowej Policji w P.: :z [...] listopada 2024 r., tj. przy zatoczce dla autobusów przy ul. [...] przy Szkole Podstawowej nr [...] im. [...]: oraz :z miejscowości D. pow. [...] gdzie zgłoszono zagrożenie w ruchu drogowym: w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 sentencji wyroku). Na marginesie godzi się zauważyć, że przy załatwieniu wniosku skarżącego organ powinien mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie, nie oznacza to, że traci walor informacji publicznej i nie zwalania automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. W świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, jednakże istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych. Jednakże w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do badania sprawy pod kątem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność organu, choć ewidentna, związana była z niewłaściwą kwalifikacją zakresu wniosku skarżącego, co nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Organ nie zignorował bowiem wniosku skarżącego i był przekonany, że rozpoznaje go zgodnie z obowiązującym prawem i podejmuje działania przewidziane przepisami u.d.i.p. W postępowaniu organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli, czy też próby negatywnego załatwienia wniosku skarżącego. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że w sprawie wystąpiła bezczynność o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanej sumy pieniężnej, w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że przyznanie sumy pieniężnej (jak i wymierzenie grzywny) stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu, gdyż jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skorzystanie z tego środka jest uzasadnione m.in., gdy realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony porządku prawnego i sprawnego działania administracji publicznej. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20, CBOSA). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, w której nie mamy do czynienia z umyślnym i opieszałym działaniem ze strony organu ukierunkowanym na zaniechanie rozpoznania wniosku, ale z uchybieniem odnoszącym się do błędnej kwalifikacji wniosku skarżącego. Ponadto ww. uchybieniem w działaniu organu nie doszło do innych naruszeń prawa. Dodatkowo należy wyjaśnić, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie pełni funkcji odszkodowawczej i nie służy wyrównaniu ewentualnie poniesionej szkody. Suma ta nie jest również przyznawana z uwagi na trudności materialne strony postępowania. Jednocześnie w skardze nie uzasadniono w żaden sposób tych żądań. Skarżący nie wskazał, że z uwagi na postępowanie organu poniósł określoną – wymierną stratę, czy też doznał szkody z uwagi na opóźnienie w rozpoznaniu wniosku. Tymczasem wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący powinien nawiązać wprost do uszczerbku wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że zastosowanie omawianego środka, tj. sumy pieniężnej z art. 149 § 2 p.p.s.a. nie jest uzasadnione z punktu widzenia ochrony interesu skarżącego i skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi (pkt 4 sentencji wyroku). dc