II SAB/Łd 46/05

Dnia 20 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor Arkadiusz Blewązka, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2005 roku w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie legalności pozwolenia na budowę p o s t a n o w i ł: odrzucić skargę. - W dniu 4 lipca 2005 roku D. N. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewody [...] w sprawie zabudowy granicy działki skarżącej położonej w S. przy ulicy A między dwoma segmentami mieszkalnymi stanowiącymi własność E. i S. małżonków B. oraz K. Ch.. Skarżąca podniosła, iż domagała się od organu zbadania legalności decyzji o pozwolenie na budowę wydanej przez Prezydenta Miasta S. z dnia [...] (znak: [...]) na rzecz zlikwidowanej obecnie Międzyzakładowej Młodzieżowej Spółdzielni Budowy Domów Jednorodzinnych A w S., a dotyczącej całego zadania inwestycyjnego polegającego na budowie 42 segmentów mieszkalnych Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2005 roku doręczonym w dniu 17 sierpnia 2005 roku skarżąca D.N. wezwana została do usunięcia niezachowanych warunków fiskalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, oraz do złożenia dowodów na wyczerpanie trybu postępowania określonego w przepisie art. 37 par. 1 k.p.a. - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 19 sierpnia 2005 roku skarżąca wystosowała do sądu pismo wskazujące na to, iż w dniu 18 sierpnia 2005 roku wniosła "skargę do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na Wojewodę [...]". Ponadto w dniu 24 sierpnia 2005 roku skarżąca wniosła kolejne pismo wskazując na to, iż wierzy w to, że sąd administracyjny znajdzie podstawę do tego, aby zwolnić ją od obowiązku pisania "skargi" do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym niemniej skarżąca zaznaczyła, iż "skargę" taką napisała po wniesieniu skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Jednocześnie w piśmie z dnia 24 sierpnia 2005 roku skarżąca wskazała, iż nie może zapłacić żądanej kwoty wpisu w zakreślonym terminie i wnosi o przesunięcie terminu płatności na okres maksymalnie jednego tygodnia, bowiem osoba mogąca nadać przekaz pieniężny w jej imieniu przebywa na urlopie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakim wymaganiom formalnym winna odpowiadać skarga wnoszona do sądu administracyjnego, (art. 46 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), a także art. 47 ust. 1 p.s.a w związku z art. 57 par. 1 p.s.a.) Skarżąca wywiodła w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu prowadzącego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej "o zbadanie legalności udzielonego pozwolenia na budowę". Oceniając dopuszczalność złożonej skargi na bezczynność organu należy podnieść, iż miarodajny do tego jest przepis art. 37 par. 1 k.p.a., stanowiący, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przez przepisy tejże ustawy stronie przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jeśli organ rozpoznając zażalenie uzna je za uzasadnione, wyznaczy dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w przewidzianym przepisami terminie, może również w razie potrzeby podjąć środki zapobiegawcze przekraczaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, (art. 37 par. 2 k.p.a.) Otóż utrwalone jest już stanowisko w judykaturze, iż zażalenie wniesione w trybie art. 37 par. 1 k.p.a. - jest warunkiem formalnym do wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zażalenie to nie inicjuje odrębnego i samodzielnego postępowania administracyjnego, lecz jest warunkiem koniecznym kontynuowania postępowania zarzucającego organowi bezczynność. Niezależnie od stanowiska organu II instancji zajętego przy rozpoznawaniu wniesionego zażalenia strona jest uprawniona do tego, aby wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 roku w sprawie sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002/3/116; postanowienie NSA z dnia 19 listopada 1990 roku w sprawie sygn. akt SAB/Wr 29/90, Wspólnota 1991/14/22; postanowienie NSA z dnia 5 marca 1997 roku w sprawie sygn. akt III SAB 47/96, LEX nr 30232; postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 roku w sprawie sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185; oraz postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 1998 roku w sprawie sygn. akt I SAB/Gd 8/97, LEX nr 33599). W niniejszym postępowaniu nie budzi wątpliwości okoliczność, iż skarżąca przed wniesieniem rozpoznawanej skargi nie występowała do organu wyższego rzędu z zażaleniem na bezczynność Wojewody [...]. Zażalenie takie, zwane przez skarżącą "skargą" wywiodła dopiero po dniu wniesienia niniejszej skargi, w reakcji na wezwanie sądu do wykazania okoliczności wskazujących na wyczerpanie trybu postępowania określonego w przepisie art.37 k.p.a.. Skutkiem zaniechania złożenia zażalenia na bezczynność organu jest niedopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w takich warunkach musi podlegać odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 par. 1 pkt 8 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia 17 października 1997 roku w sprawie sygn. akt IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185). Dodatkowo warunkiem skargi o charakterze fiskalnym jest uiszczenie przez stronę stosownego wpisu, bowiem sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty, (art. 220 par. 1 p.p.s.a.) Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość wszystkim wymaganiom, strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków fiskalnych, tak aby skardze mógł zostać nadany dalszy bieg. Bezskuteczny upływ terminu zakreślonego do usunięcia braków fiskalnych skargi również prowadzi do jej odrzucenia (art. 220 par. 3 p.p.s.a.). Wniosek złożony przez skarżącą, a dotyczący przedłużenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie może być uwzględniony, bowiem termin ten jako termin ustawowy nie może być przedłużony w następstwie orzeczeń sądu. Co najwyżej, w razie jego uchybienia sąd władny jest na wniosek strony, po wykazaniu przewidzianych przez ustawę okoliczności orzec o jego przywróceniu. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.