II SAB/Łd 53/18

Dnia 21 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 roku sprawy ze skargi Niezależnego Związku A w Ł. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. A.B. UZASDANIENIE Pismem z dnia 5 marca 2018 r. Niezależny Związek A w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej tj. pisma z dnia 18 lipca 2017 r. oraz wniosków z dnia 13 października 2017 r., a nadto z dnia 29 listopada 2017 r. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.). Wobec tego strona wniosła o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do rozpoznania pisma z dnia 18 lipca 2017 r. oraz wniosków z dni 13 października 2017 r., jak i 29 listopada 2017 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; orzeczenie na podstawie art. 149 § 1 lit. a p.p.s.a., że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., nadto o przyznanie na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Strona w uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że Niezależny Związek A w Ł. pismami z dnia 18 lipca 2017 r., 13 października 2017 r. oraz 29 listopada 2017 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o udostępnienie wyników ankiety przeprowadzonej przez Wydział Psychologów Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. w dniach od 8 czerwca do 7 lipca 2017 r. "Atmosfera służby/pracy" i opracowanych na tej podstawie wniosków, a także szczegółowych wyników odpowiedzi na poszczególne pytania. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. udzielił odpowiedzi pismami z dnia 20 lipca 2017 r., 17 października 2017 r. oraz 5 grudnia 2017 r. w których wskazał, że: 1. respondenci uczestniczący w ankiecie przed przystąpieniem do badań nie byli informowani o tym, że ich szczegółowe odpowiedzi mogą być komukolwiek udostępniane, tym samym byłoby nieuczciwym i nieprofesjonalnym ze strony Komendanta gdyby postąpił inaczej, 2. informacje, o które zwrócił się wnioskodawca nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o informacji publicznej, ponieważ nie dotyczą spraw publicznych związanych z wykonywaniem zadań organu administracji publicznej, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W związku z powyższym, w dniu 19 grudnia 2017 r. skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić, albowiem żądana informacja ma walor informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wskazał przy tym, że organ nie skierował decyzji a jedynie zwykłe pismo niebędące zewnętrznym aktem administracyjnym, wydanym na podstawie materialnych i formalnych przepisów z zakresu prawa administracyjnego. Komendant Główny Policji stwierdził, że pismu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 grudnia 2017 r. nie można przypisać cech decyzji administracyjnej. W konkluzji wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniała przedmiotowa przeszkoda do wniesienia odwołania od decyzji. Na powyższe postanowienie skarżący w dniu 21 lutego 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona podniosła, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot, ale również tych, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, przy czym bez znaczenia jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest bowiem jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do sfery działalności organu (np. wyroki NSA z 20 stycznia 2012 r. I OSK 2118/11, z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11 i 27 marca 2012 r. I OSK 155/12 opubl. w CBOSA). Dodała, że przyjmuje się, iż przedmiotem informacji publicznej są zagadnienia dotyczące większej ilości osób, grup obywateli, czy też gdy są one ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Strona wskazała, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, a także treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Żądana informacja nie stanowi dokumentów wewnętrznych, albowiem dokumentami wewnętrznymi są dokumenty o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Nie można natomiast, zdaniem strony, w tych kategoriach traktować dokumentu zawierającego informację o wynikach ankiety na temat atmosfery służby i pracy, przeprowadzonej przez Wydział Psychologów Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. w dniach od 8 czerwca do 7 lipca 2017 r. i opracowanych na ich podstawie wniosków, a także szczegółowych wyników odpowiedzi na poszczególne pytania. W opinii strony skarżącej nie można przy tym przyjąć, że wnioskowana informacja nie dotyczy spraw związanych z wykonywaniem zadań organu administracji publicznej, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tak jak wskazał Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w piśmie z dnia 17 października 2017 r. Przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest bowiem działalność Policji, chodzi zatem o funkcjonowanie państwa i jego organów, dotyczące interesów pewnej grupy zawodowej. Atmosfera w miejscu pracy lub służby dotyczy ogółu osób i nie jest sprawą prywatną, niepubliczną, osobistą, intymną, a zatem wyniki ankiety powinny być udostępnione. Kwestia ta nie pozostaje już indywidualną sprawą danej osoby funkcjonariusza czy pracownika. Zagadnienie to jest ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa, w tym przypadku Policji, albowiem otoczenie, klimat pracy ma niebagatelny wpływ na efektywność, jakość, sprawność, czy też sposób wykonywania zadań przez Policję, a co za tym idzie także na postrzeganie tej formacji przez ogół obywateli, a przede wszystkim przekłada się na ich poczucie bezpieczeństwa. Stąd też zdaniem strony należy uznać, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i jako taka winna być jej udostępniona. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 18 lipca 2017r. Przewodniczący A w Ł. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o przekazanie wyników ankiety zatytułowanej " Atmosfera służby/pracy", opracowanych na ich podstawie wniosków, a także udostępnienie szczegółowych wyników odpowiedzi na poszczególne pytania. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w odpowiedzi na powyższy wniosek poinformował wnioskodawcę, iż powyższe badanie ankietowe zostało przeprowadzone na jego polecenie zaś uzyskane wyniki i opracowane na ich podstawie przez Wydział Psychologów KWP w Ł. wnioski miały posłużyć Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. jako przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych policjantów/pracodawcy dla pracowników Komendy, zobrazowaniu słabych i mocnych stron w tym obszarze i stanowić pomoc do podjęcia adekwatnych działań. Kolejnym wnioskiem z dnia 13 października 2017r., Przewodniczący A w Ł., tym razem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponownie zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o udostępnienie wyników w/wym. ankiety, opracowanych na podstawie tych wyników wniosków, a także szczegółowych wyników odpowiedzi na poszczególne pytania. Pismem z dnia 17 października 2017r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. odmówił udostępnienia żądanych informacji wskazując, iż nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie dotyczą spraw publicznych związanych z wykonywaniem zadań organu administracji publicznej, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. ponownie podkreślił, iż przeprowadzone badanie atmosfery służby/pracy miało wyłącznie na celu uzyskanie przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych/pracodawcę informacji o ocenie cech środowiska służby/pracy przez podległych funkcjonariuszy/pracowników. Kolejnym wnioskiem z dnia 29 listopada 2017r. Przewodniczący A w Ł. ponowił żądanie udostępnienia w/wym. dokumentów, wnosząc także w razie odmowy ich udostępnienia o doręczenie stosownej decyzji administracyjnej. Także na ten wniosek Komendant Wojewódzki Policji w Ł. udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i wskazując, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Następnie, w związku z odmową udzielenia informacji publicznej, Przewodniczący A w Ł. skierował, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. odwołanie do Komendanta Głównego Policji, ten zaś postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, według którego wyniki przeprowadzonej poprzez stronę internetową, w dniach 8 czerwca - 7 lipca 2017r. ankiety zatytułowanej "Atmosfera służby/pracy", a także przedłożony Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. do akceptacji raport z badania służby/pracy w garnizonie [...] oparty na jej wynikach, nie stanowią informacji publicznej zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł., wydając polecenie przeprowadzenia ankiety realizował w tym działaniu zadania przełożonego właściwego w sprawach osobowych dla policjantów garnizonu i pracodawcy dla podległych pracowników, nie zaś zadania organu władzy publicznej. Te bowiem wynikają z art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i dotyczą ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie były zatem objęte sferą działalności organu zdefiniowanego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zakresie danych publicznych o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Tym samym skarga jako niezasadna winna podlegać oddaleniu. Z ostrożności procesowej, biorąc pod uwagę fakt, iż Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w terminach wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej udzielał odpowiedzi stronie na składane wnioski argumentując swoje stanowisko, czym nie dopuścił do bezczynności, a także z uwagi na precedensowy charakter niniejszej sprawy oraz wobec braku uzasadnienia, w którym skarżący powinien nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością organu wniesiono także o oddalenie wniosków o skazanych w pkt 2-4 skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U.2018.1330 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Na wstępie należy wskazać, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności orany władzy publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wnikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zaznaczyć zatem należy, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. pod pojęciem "informacji publicznej" rozumie się każdą informację dotyczącą "sprawy publicznej". Ustawa w żadnym przepisie nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", a przepis art. 6 ust. 1 jedynie egzemplifikuje kategorie informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Przy kwalifikacji danej informacji jako informacji publicznej nie wystarczy kierować się jedynie tym, kto wytworzył daną informację i jaką ma formę czy postać. Istotne jest bowiem to, co dana informacja zawiera, a więc czy dotyczy sprawy publicznej ( vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21.10.2016 r. sygn. akt II Sab/Wa 242/16 – LEX nr 2177761). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zapadłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zwraca się uwagę na pojęcie "dokumentu wewnętrznego". Terminu "dokument wewnętrzny" używa się dla określenia dokumentu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, mogą wskazywać zasady działania w określonych sytuacjach, mogą też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). Dokumenty tego typu mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12, wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2770/13, wyrok NSA z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 3007/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Udostępnienie tego rodzaju dokumentów mogłoby osłabiać funkcję ich wytworzenia, co powoduje ich wyłączenie z upublicznienia także w porządkach prawnych innych krajów Unii Europejskiej (por. W. Sokolewicz, art. 61, w: "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", red. L. Garlicki, tom IV, Warszawa 2005 r., s. 6). Warto wskazać, że również w doktrynie zauważa się, iż organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów, czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, - Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s.58-59). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto również, że dokumenty wewnętrzne podlegają wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego dokumenty wewnętrzne to informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Służą one wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk (por. wyrok TK z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, OTK-A2013, nr 8, poz. 122). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca domaga się zobowiązania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. do rozpoznania jej pisma z dnia 18 lipca 2017 r. i wniosków z dnia 13 października 2017 r. oraz 29 listopada 2017 r. dotyczących ankiety przeprowadzonej przez Wydział Psychologów Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. w dniach od 8 czerwca do 7 lipca 2017 r. "Atmosfera służby/pracy" i opracowanych na tej podstawie wniosków, a także szczegółowych wyników odpowiedzi na poszczególne pytania. Odpowiedzi na powyższe wnioski Komendant Wojewódzki udzielił w pismach z dnia 20 lipca 2017 r., 17 października 2017 r. i 5 grudnia 2017 r. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż nie sposób uznać, że żądana informacja w postaci wyników ankiety stanowi informację publiczną, której udostępnienia można żądać w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Ankieta (a co za tym idzie jej wyniki), w związku z którą strona skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej miała za przedmiot nie tyle działania organu władzy publicznej czy jego organizację, ale odczucia pracowników odnośnie atmosfery służby/pracy. Trudno co do zasady uznać, że informacja o odczuciach pracowników organu mieści się w pojęciu "informacji publicznej". Informacja publiczna ma dotyczyć sfery faktów a nie opinii/odczuć. Taki też charakter opiniotwórczy miała przedmiotowa ankieta. O tym, że żądana informacja nie nosi znamion informacji publicznej poinformował zresztą stronę zainteresowaną organ w piśmie z dnia 17 października 2017 r. i podtrzymał swoje stanowisko w piśmie z dnia 29 listopada 2017 r. W sytuacji natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, właściwą formą załatwienia wniosku o jej udostępnienie jest poinformowanie o tym wnioskodawcy. Należy zatem w pełni podzielić stanowisko organu, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie dotyczą spraw publicznych związanych z wykonywaniem zadań organu administracji publicznej, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i mają wyłącznie charakter "dokumentu wewnętrznego". Przeprowadzone badanie atmosfery służby/pracy miało wszak wyłącznie na celu uzyskanie przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych informacji o ocenie cech środowiska służby/pracy przez podległych funkcjonariuszy/pracowników. Zasadnie zatem podniesiono w odpowiedzi na skargę, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł., wydając polecenie przeprowadzenia ankiety realizował w tym działaniu zadania przełożonego właściwego w sprawach osobowych dla policjantów garnizonu i pracodawcy dla podległych pracowników, nie zaś zadania organu władzy publicznej. Te bowiem wynikają z art. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i dotyczą ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie były zatem objęte sferą działalności organu zdefiniowanego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w zakresie danych publicznych o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Wobec tego, że organ w odpowiedzi na wnioski strony skarżącej, we właściwym terminie poinformował stronę, że wyniki ankiety nie stanowią informacji publicznej, nie sposób uznać, że w dniu wniesienia skargi pozostawał bezczynny. Od ostatniego pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. tj. pisma z dnia 29 listopada 2017 r. strona skarżąca wniosła odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Główny Policji stwierdził niedopuszczalność odwołania wskazując, że przedmiotem zaskarżenia strona uczyniła zwykłe pismo niebędące zewnętrznym aktem administracyjnym tj. decyzją. Na wspomniane postanowienie strona skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Wa 379/18. Skarga została przez ten Sąd oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 24 października 2018 r. (bez uzasadnienia). Z przytoczonych powyżej względów skarga w niniejszej sprawie, jako bezzasadna z mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. M.K.