I OSK 3007/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska (spr.) Sędzia del NSA Jerzy Krupiński Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 173/13 w sprawie ze skargi Z. Z. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. Z. na rzecz Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 173/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. Z. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 10 września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia z 27 kwietnia 2011 r. Z. Z. zwrócił się do Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich, działającego przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego, o dokonanie oceny i wydanie opinii w sprawie naruszenia zasad etycznych przez mgr G. N. i dr P. S.. Wniosek dotyczył oceny zachowania ww. naukowców w związku ze znaleziskiem dokonanym w podkieleckim kamieniołomie w Z.. Skarżący wskazał, że zwrócił się z wnioskiem o ocenę przez Zespół prawidłowości zachowania ww. naukowców, z uwagi na fakt, iż marginalizują oni jego udział w dokonanym odkryciu. Pismem z 6 sierpnia 2012 r., podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego, poinformowała skarżącego o zakończeniu rozpatrywania powyższego wniosku. Wskazała, że w opinii Zespołu trudne do jednoznacznego ustalenia jest to, kto i w jakim stopniu przyczynił się do końcowego sukcesu w odkryciu śladów dewońskiego tetrapoda na terenie kamieniołomu Z. Jednocześnie wskazała, że mgr G. N. i dr P. S., współautorzy artykułu w "Nature", informującego o wynikach badań nad znalezionymi tropami zwierzęcia, deprecjonują wkład skarżącego do wspólnego osiągnięcia. Ponadto podała, że Zespół stwierdził, iż skarżący spotkał się z przykrościami i szykanami ze strony niektórych swoich przełożonych w Państwowym Instytucie Geologicznym. Poinformowała także, iż Zespół dysponuje obszerną pisemną analizą, na podstawie której powziął powyższą opinię. W związku z powyższą informacją 10 września 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o udostępnienie: 1) nieanonimizowanej i datowanej opinii końcowej Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich w sprawie złożonego przez niego wniosku o opinię i ocenę w zakresie naruszania zasad etycznych przez G. N. i P. S. oraz 2) nieanonimizowanej kopii obszernej pisemnej analizy, na podstawie której ww. Zespół zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej. Pismem z 24 października 2012 r. Minister poinformował wnioskodawcę, że dokument opisany w pkt 2 nie zostanie udostępniony, gdyż nie stanowi informacji publicznej. Organ stwierdził, że dokument ten to materiał roboczy przedstawiający pogląd osób referujących sprawę oraz wyraz czynności roboczych, mających na celu uzgodnienie i przyjęcie przez Zespół na posiedzeniu ostatecznej treści opinii, przedkładanej Ministrowi. Jednocześnie organ przesłał wnioskodawcy kserokopię dokumentu wskazanego w pkt 1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b/ i lit. c/ oraz art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia kopii "Opinii końcowej Zespołu Do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich" oraz "Obszernej pisemnej analizy, na podstawie której zajął stanowisko wyrażone w Opinii końcowej" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przytaczając treść art. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) Sąd wskazał, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie sporne są dwie kwestie – czy organ udostępnił skarżącemu Opinię Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich oraz czy pisemna analiza, na podstawie której Zespół zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej stanowi informację publiczną. Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich został powołany zarządzeniem nr 14/2011 Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 15 lutego 2011 r., wydanym na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. Nr 96, poz. 615). Jest to zespół opiniodawczo-doradczy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, właściwy w sprawach przestrzegania wysokich standardów i dobrej praktyki w działalności naukowej i pracy akademickiej. Do zadań Zespołu należy m.in. formułowanie opinii i wniosków w sprawach dotyczących naruszania dobrych praktyk w nauce i szkolnictwie wyższym. Członkowie Zespołu wybierają ze swego grona Przewodniczącego Zespołu, który m.in. określa sposób i tryb przygotowania dokumentów na posiedzenie Zespołu. Zespół działa na posiedzeniach, które zwołuje i prowadzi Przewodniczący Zespołu lub upoważniony przez niego członek Zespołu. Zespół podejmuje rozstrzygnięcia zwykłą większością głosów. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos Przewodniczącego Zespołu. Sąd stwierdził, że ani ww. zarządzenie, ani inny akt prawny nie określa formy dokumentów i rozstrzygnięć podejmowanych przez Zespół. W rozpoznawanej sprawie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w postaci załącznika do pisma z 24 października 2012r. przekazał skarżącemu kopię "Opinii Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich w zakresie zgłoszonego przez dr inż. Z.a Z. wniosku o opinię i ocenę w zakresie naruszonych zasad etycznych przez dr P. S. i mgr G. N." w formie uzyskanej od Zespołu, tj. bez daty i z odręcznym podpisem J. H.. Organ nie dysponuje powyższym dokumentem w innej postaci, co oznacza, że nie może zrealizować żądania skarżącego doręczenia opinii opatrzonej datą, czytelnym podpisem i sygnowanej przez pozostałych członków Zespołu. Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie jest uprawniony do oceny jakości udzielonych informacji – w sprawie niniejszej do oceny, czy opinii wydanej w sprawie z wniosku skarżącego nadano właściwą formę, zważywszy dodatkowo, że ww. zarządzenie nie określa elementów niezbędnych takiej opinii. Ocenie Sądu podlega jedynie to, czy żądana informacja została udzielona. Skoro zatem organ doręczył skarżącemu na jego żądnie "Opinię Zespołu do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich...", to w tym zakresie zarzut bezczynności organu jest nieuprawniony. W ocenie Sądu zarzut bezczynności Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie posiada usprawiedliwionych podstaw także odnośnie żądania udostępnienia pisemnej analizy, na podstawie której Zespół zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej. Analiza ta nie stanowi bowiem informacji publicznej podlegającej udostępnieniu wnioskodawcy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępnie do informacji publicznej, a zatem organ nie jest obowiązany do jej udostępnienia. Co więcej organ analizy tej nie posiada, albowiem Zespół przekazuje Ministrowi jedynie końcową Opinię Zespołu, stanowiącą oficjalne stanowisko tego gremium. Wskazanie przez organ, w piśmie kierowanym do skarżącego z 6 sierpnia 2012 r., że Zespół dysponuje obszerną, pisemną analizą, na podstawie której powziął wyrażoną opinię, nie nadaje tej analizie statusu informacji publicznej. Analiza, której udostępnienia domaga się skarżący, została sporządzona przez jednego z członków Zespołu – dr hab. M. W. Autor przedstawił w niej zarys faktów, jak również swoją opinię w sprawie ("moim zdaniem"). Nie jest to dokument urzędowy w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również – na co w skardze powołuje się skarżący – nie jest to stanowisko w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego bądź treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b/ i c/ ustawy o dostępie do informacji publicznej). Jest to dokument o charakterze roboczym, pomocniczym, sporządzony w celu przedstawienia członkom Zespołu okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy, w której mieli wyrazić opinię. Przedstawia pogląd osoby referującej tę sprawę. Specyfika procedowania organów kolegialnych polega zazwyczaj na tym, że poszczególni członkowie wyznaczani są do referowania spraw poddanych pod obrady. Sprawozdanie takie może być złożone ustnie, może również przybrać postać pisemną. Nadanie sprawozdaniu formy pisemnej nie oznacza, że tego rodzaju dokument będzie stanowić informację publiczną, czy też jako dokument prywatny zawierać będzie tego rodzaju informację. Sprawozdanie stanowi podstawę do omówienia sprawy na posiedzeniu Zespołu. Ma zatem charakter poznawczy, stanowiący opisanie pewnych okoliczności. Nie ma ono w żadnym zakresie charakteru wiążącego, tak co do okoliczności faktycznych, jak i wyprowadzonych z nich wniosków. Członkowie Zespołu dysponują bowiem wszystkimi dokumentami w danej sprawie i mają możliwość korygowania, czy też uzupełniania sprawozdania złożonego przez jednego z Członków Zespołu, jak również formułowania odmiennej oceny ustalonych faktów. Członkowie Zespołu podjęli niezależne rozstrzygnięcie, ustalone kolegialnie i stanowiące oficjalne stanowisko tego gremium opiniodawczo-doradczego, w którym w żadnym zakresie nie odwoływano się do stanowiska przedstawionego przez Członka Zespołu referującego sprawę. Stanowisko to zostało skarżącemu doręczone. Jest to dokument służący realizacji zadań publicznych. Zespół był bowiem właściwy do dokonania oceny, czy doszło do naruszenia dobrych praktyk w nauce. Dokument ten, stanowiący wynik prac Zespołu, został przekazany Ministrowi. Inna dokumentacja Ministrowi nie została przekazana. Jak wynika z wyjaśnień organu, doręczona Sądowi pisemna analiza, została specjalnie uzyskana od Zespołu w związku z wezwaniem Sądu do jej złożenia. Nie jest zatem uprawnione stanowisko skarżącego, że analiza ta ma wartość wykraczającą poza prace samego Zespołu i ma również na celu dostarczenie Ministrowi informacji o sprawie rozpatrywanej przez Zespół. Jest to dokument o charakterze wewnętrznym. Odnosząc się do orzeczeń przywołanych przez skarżącego w pismach kierowanych do Sądu, Sąd wskazał, że tezy w nich zawarte, do których odwołuje się skarżący, nie są adekwatne do okoliczności faktycznych sprawy. W sprawie istotne jest, że to Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego jest organem władzy publicznej obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W zakresie realizowania zadań publicznych wsparcia udziela organowi m.in. Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich. Jak już wskazano, pełni on rolę opiniodawczo-doradczą. Formułuje opinie i wnioski w konkretnych sprawach kierowanych pod jego obrady przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a także przedkłada opinie dotyczące propozycji rozwiązań systemowych w sprawach dobrych praktyk akademickich. Zatem to rezultaty prac tego Zespołu stanowią odpowiednik ekspertyz czy opinii prawnych, o których mowa w powołanych orzeczeniach. Zespół jest swoistym odpowiednikiem biegłego czy eksperta. To opinia Zespołu jest wykorzystywana przez Ministra w celu realizacji zadań publicznych i jej treść może dostarczyć wnioskodawcy informacji o działalności organu, które obejmują również stan wiedzy i treść analiz, jakimi dysponował organ, podejmując określoną decyzję. Charakteru tego nie ma analiza przygotowana przez jednego z Członków Zespołu. Dla oceny istoty tej analizy ważne jest również i to, że w razie potwierdzenia naruszeń będących przedmiotem badania Zespołu, działanie Ministra ogranicza się do wyrażenia stanowiska, względnie przekazania sprawy właściwemu organowi. Działania te jednak podejmowane są w oparciu o złożoną przez Zespół opinię, nie zaś przy wykorzystaniu innych materiałów. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że analiza sporządzona przez dr hab. Marka Wrońskiego, jako dokument o charakterze roboczym, wewnętrznym, nie stanowi informacji publicznej. Służyła ona wymianie informacji, zgromadzeniu i uporządkowaniu niezbędnych materiałów. Nie miała charakteru wiążącego co do sposobu załatwiania sprawy, nie będąc w związku z tym wyrazem stanowiska organu. Sąd podzielił także obecny w literaturze pogląd, iż organ, w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań. Uznanie, że absolutnie wszystkie tego rodzaju dokumenty i działania podlegają udostępnieniu, spowodowałoby jedynie większe jeszcze niż dotychczas próby ukrycia i utajnienia materiałów niezbędnych w istocie do podjęcia prawidłowej decyzji (por J. Kaniewska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępnie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 58–59). Organ udzielając skarżącemu pisemnego wyjaśnienia, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, uczynił zadość obowiązkom określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym Sąd uznał, że nie pozostaje w bezczynności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. Z. Wyrok zaskarżono w części oddalenia skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie nieanonimizowanej kopii obszernej pisemnej analizy, na podstawie której Zespół do Spraw Dobrych Praktyk Akademickich zajął stanowisko wyrażone w opinii końcowej, zarzucając: 1) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: (i) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależytą analizę akt sprawy skutkującą błędnym przedstawieniem stanu sprawy w uzasadnieniu Wyroku polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że Organ nie jest w posiadaniu Obszernej Pisemnej Analizy, podczas gdy z akt postępowania w niniejszej sprawie wynika, że Organ jest w posiadaniu tego dokumentu, na co w szczególności wskazują oświadczenia Organu w odpowiedzi na wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, jak również oświadczenia pełnomocnika Organu w odpowiedzi na skargę na bezczynność, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w razie przyjęcia, że Organ jest w posiadaniu Obszernej Pisemnej Analizy Sąd nie mógłby stwierdzić, że Organ nie jest zobowiązany do udostępnienia tego dokumentu, ponieważ go nie posiada i na tej podstawie oddalić skargę na bezczynność; (ii) naruszenie art. 1 § 1 i 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ("p.u.s.a.") w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez dokonanie kontroli działalności Organu w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, zgodnie z którym Organ nie jest w posiadaniu Obszernej Pisemnej Analizy, podczas gdy z akt postępowania w niniejszej sprawie wynika, że Organ jest w posiadaniu tego dokumentu, a prawidłowa kontrola bezczynności Ministra pod kątem legalności (co jest celem postępowania sądowoadministracyjnego wynikającym z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 p.p.s.a.) może zostać przeprowadzona tylko w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w razie przyjęcia, że Organ jest w posiadaniu Obszernej Pisemnej Analizy Sąd nie mógłby stwierdzić, że Organ nie jest zobowiązany do udostępnienia tego dokumentu, ponieważ go nie posiada i na tej podstawie oddalić skargę na bezczynność; (iii) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a, polegające na nieprzeprowadzeniu z urzędu postępowania dowodowego zmierzającego do dodatkowego wyjaśnienia, czy Minister jest w posiadaniu Obszernej Pisemnej Analizy, podczas gdy wyjaśnienie wspomnianej okoliczności miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie prowadziłoby do nadmiernego przedłużenia postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ od tego, czy Organ jest w posiadaniu Obszernej Pisemnej Analizy uzależniona była ocena, czy Organ jest zobowiązany do udostępnienia tego dokumentu; 2) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c/ Ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej3 ("u.d.i.p.") oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.4 ("Konstytucja") poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że Obszerna Pisemna Analiza, nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy Obszerna Pisemna Analiza stanowi informację publiczną dotyczącą realizacji zadań publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji, która powinna zostać udostępniona przez Organ Skarżącemu. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; ewentualnie uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację dotyczącą przedstawionych zarzutów. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Wprawdzie oparta jest ona na obu podstawach i w związku z tym w pierwszej kolejności winna być analizowana kwestia naruszeń przepisów postępowania, jednakże w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie, determinujące również kwestie proceduralne, ma kwestia czy doszło do naruszenia prawa materialnego. Stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jest prawidłowa. Żądana Analiza przygotowana przez jednego z członków Zespołu ds. Dobrych Praktyk Akademickich nie stanowi informacji publicznej. Nie jest to dokument urzędowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, nie zawiera ona również informacji publicznej. Należy stwierdzić, że Sąd I instancji bardzo szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie, tak w kwestii charakteru tego dokumentu, jak i specyfiki pracy Zespołu, jako organu kolegialnego wspierającego Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w realizacji jego zadań publicznych. Należy w pełni podzielić pogląd Sądu I instancji w tym zakresie. Zespół pełniący funkcję opiniodawczo-doradczą przedstawia Ministrowi opinie i wnioski w sprawie dot. zasad dobrych praktyk w nauce i szkolnictwie wyższym. Opinie te wypracowywane są w trakcie posiedzeń Zespołu, na podstawie m.in. materiałów przygotowywanych na takie posiedzenia, co wynika z § 5 i 6 zarządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie prowadzenia Zespołu... Opinie i płynące z nich wnioski stanowią więc swoistą ekspertyzę, która jest wykorzystywana przez Ministra do realizacji zadań publicznych. Stanowią więc informację publiczną, bowiem dostarczają organowi administracji publicznej określoną wiedzę, która winna być wykorzystana w konkretnej działalności publicznej. Takiego zaś charakteru nie mają materiały, które mogą służyć Zespołowi dopiero do wypracowania stanowiska w sprawie. Mają one charakter roboczy i nie przesądzają o kierunkach działania organu. Służą one wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgodnieniu poglądów i stanowisk, a więc nie mają charakteru informacji publicznej. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni go podziela (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1203/12; wyrok z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1105/13; wyrok z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11). Stanowisko takie zaprezentował również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. P 25/12, gdzie stwierdził m.in. że "z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym... i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcie ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można mówić o procesowym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej." Reasumując stwierdzić należy, że dokonane przez Sąd I instancji interpretacja przepisów była prawidłowa i zasadnie uznano, że przedmiotowa Analiza jako materiał wewnętrzny, roboczy nie stanowi informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania to wskazać trzeba, że są one chybione. Podniesione w skardze kasacyjnej kwestie dotyczące dokonania ustaleń czy Minister był w posiadaniu przedmiotowej Analizy nie mają żadnego znaczenia dla oceny charakteru tego materiału. Jak to już wskazano wyżej ma ona charakter roboczy i nie zawiera informacji publicznej. Nie podlega więc udostępnieniu niezależnie od tego czy Minister faktycznie ją posiadał, czy też nie dysponował tym materiałem. Nawet gdyby dysponował tą analizą, to nie straciłaby ona charakteru materiału roboczego. Bowiem dla podjęcia określonych działań przez Ministra wiążąca jest opinia Zespołu wydana w stosownym trybie, która to opinia stanowi szeroko pojętą informację publiczną. Z tych wszystkich względów uznając, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 oraz art. 204 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.