II SAB/Łd 54/06

Dnia 20 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej wniosku o uchylenie własnej decyzji o pozwoleniu na budowę p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 19 maja 2006 roku skarżący – A. L. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2005 roku, sygn. akt II SA/Łd 873/05. Wezwaniem, doręczonym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 15 stycznia 2007 roku, Sąd zobowiązał skarżącego do wykazania wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. poprzez złożenie zażalenia na bezczynność Wojewody [...] skierowanego do właściwego ministra w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przy piśmie procesowym z dnia 19 stycznia 2007 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu skarżący załączył pismo z dnia [...] zatytułowane "wniosek" , w którym zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu nadrzędnego o podjęcie odpowiednich kroków mających na celu wyjaśnienie działań korupcyjnych urzędników [...] Urzędu Wojewódzkiego Delegatury Zamiejscowej w P. i zbadanie, czy w sprawie nie zostało popełnione przestępstwo poprzez wydanie decyzji odmawiającej unieważnienia decyzji z dnia [...], nr[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym ( art. 52 § 1 ). Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność, Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej wniosku o uchylenie własnej decyzji o pozwoleniu na budowę Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy, w myśl których skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wskazać jednak należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a i dopiero przekroczenie tych terminów ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami organu wydanymi w trybie art. 36 k.p.a , oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 k.p.a na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący w myśl powołanego powyżej art. 37 § 1 k.p.a winien zatem przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia. Zgodnie zaś z art. 88a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody i wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego oraz sprawuje nadzór nad ich działalnością. Skarżący w swym piśmie z dnia [...] skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji załączonym przy piśmie z dnia 19 stycznia 2007 roku wskazał natomiast na korupcyjne poczynania urzędników [...] Urzędu Wojewódzkiego Delegatury Zamiejscowej w P. i wnosił o zbadanie, czy w sprawie nie zostało popełnione przestępstwo poprzez wydanie decyzji odmawiającej unieważnienia decyzji z dnia [...], nr [...]. W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania obligatoryjnego trybu środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony był orzec jak w sentencji postanowienia.