II SAB/Łd 8/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego dotyczącego nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. II SAB/Łd 8/06 UZASADNIENIE W dniu 24 lutego 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga J. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. przedmiocie postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki samowolnie wykonanej dobudowy do istniejącego budynku gospodarczego. Uzasadniając skargę strona podniosła, iż bezczynność organu trwa już od maja 2002 roku, organ nie próbuje wyegzekwować od Pana P., współwłaściciela nieruchomości, by zaprzestał prac budowlanych, modernizacyjnych, które prowadzone są bez żadnego pozwolenia i prowadzą do zmniejszenia wartości rynkowej całej nieruchomości. Zarzuciła, iż pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego chronią działalność drugiego z współwłaścicieli, zatajają prawdę, fałszują dokumenty i poniżają skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ wskazał na jej bezzasadność w świetle dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał T. P. do rozbiórki samowolnie wykonanej dobudowy do budynku gospodarczego. Na skutek wniosku Pani T. o stwierdzenie nieważności tej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. odmawiającą stwierdzenia nieważności. Ponieważ Pan P. nie wywiązał się z nałożonego obowiązku rozbiórki, pismem z dnia 28 lipca 2004r. przekazane mu zostało upomnienie, które okazało się nieskuteczne i sprawa została przekazana do postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] nałożona została na Pana P. grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki samowoli budowlanej. Zobowiązany zaskarżył powyższe postanowienie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] organ nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia oraz wystawił tytuł wykonawczy. W dniu 30 listopada 2005r. została przeprowadzona wizja lokalna, w toku której stwierdzono, iż zobowiązany nie wykonała w całości nałożonego obowiązku rozbiórki, dlatego też w dniu 5 stycznia 2006r. tytuł wykonawczy został skierowany do Urzędu Skarbowego celem ściągnięcia w/w grzywny. Pismem z dnia 16 marca 2006r. strona skarżąca została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy wyczerpała tryb postępowania przewidziany w art. 37 kpa tj. czy składała zażalenie na nie załatwienie sprawy do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona nadesłała obszerne pismo, w którym ponownie opisała dotychczasowy przebieg czynności podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania i podkreśliła te, które nie zostały wykonane. Wskazała, iż w związku z nałożonymi na nią obowiązkami, a nie jak powinno być na Pana P., została narażona na poniesienie dużych strat finansowych, na które jej nie stać, została jednocześnie poniżona przez pracowników PINB. Opisała szeroko korespondencję, jaką prowadziła z pracownikami organu i podkreśliła, iż nie wywołała ona żadnego skutku. W załączeniu przesłała kserokopię pliku dokumentów, które są powtórzeniem tych złożonych wraz ze skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalność wniesienia skargi - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 52 § 1 powołanej ustawy "skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy". Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć w tym przypadku sytuację, w której strona wpierw złoży zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 kpa "na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Zażalenie takie wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia i jego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego tego organu. Dopiero po wyczerpaniu tej drogi strona może złożyć skargę do Sądu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż w aktach administracyjnych znajduje się wprawdzie szeroka korespondencja skarżącej, jednakże nie ma w nich pisma kierowanego do organu wyższego stopnia, które potwierdziłoby wypełnienie przez stronę trybu określonego w powołanym art. 37 § 1 kpa. Złożenie skargi do Sądu było zatem przedwczesne, oznacza to, iż strona dopiero po wyczerpaniu określonego powyższej trybu postępowania może wnieść skargę, która przy zachowaniu wszystkich wymogów formalnych spowoduje wszczęcie postępowania sądowo -administracyjnego. W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa, nie złożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – por. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185. Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych – wyrok WSA w Opolu z dnia 27 maja 2004r., II SAB/Op 1/04, ONSAiWSA 2005/2/33. Wobec powyższego należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucić skargę.