II SAB/Łd 82/25

Dnia 6 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska – Grzymkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Michał Zbrojewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Wójta Gminy S. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy S. do rozpatrzenia wniosku P.S. z dnia 17 kwietnia 2025 roku w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem; 2. stwierdza, że Wójt Gminy S. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz skarżącego P. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. dc P.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, że 17 kwietnia 2025 r. złożyłem do Urzędu Gminy w S. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej dokumentów związanych z wykonaniem rowu przy granicy mojej działki nr.ewid. [...], obręb P. W odpowiedzi z 29 kwietnia 2025 r. urząd udzielił jedynie częściowej odpowiedzi, pomijając część informacji objętych wnioskiem. W szczególności skarżący nie uzyskał odpowiedzi w zakresie: 1. Decyzji lub dokumentów wodnoprawnych dotyczących wykonania rowu. 2. Dokumentów dotyczących zmiany kierunku przepływu wód gruntowych i powierzchniowych. 3. Informacji na temat zgłoszenia oraz uzgodnień przebiegu rowu w pobliżu granic działki skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że wykonane rowy przydrożne nie zostały ujęte ani przewidziane w zatwierdzonym projekcje zagospodarowania działki (PZD), który stanowi podstawę uzyskania pozwolenia na budowę. W jego ocenie wykonane rowy stanowią urządzenia wodne w rozumieniu art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne (Dz.U. 2023 poz. 1478), których realizacja wymagała uzyskania stosownego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia. Skarżący oświadczył, że gdyby wcześniej posiadał wiedzę o planowanych lub istniejących urządzeniach wodnych w postaci rowów przygranicznych wzdłuż jego działki, nie wybrał by tej nieruchomości jako miejsca do realizacji inwestycji budowlanej ani nie zdecydował się na budowę domu w tym miejscu. Wprowadzono go w błąd co do rzeczywistego stanu zagospodarowania nieruchomości, co znacznie ogranicza możliwość korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem budowlanym oraz wpływa negatywnie na wartość i funkcjonalność działki. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu oraz o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku poprzez udostępnienie żądanych informacji. Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy S. wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że na wniosek z 17 kwietnia 2025 r. wnioskodawcy została udzielona 29 kwietnia 2025 r. odpowiedź na zadane we wniosku zapytanie. Na wezwanie skarżącego z 5 maja 2025 r. do uzupełnienia odpowiedzi Urząd Gminy uzupełnił odpowiedź 8 maja 2025 r. informując, że żądane przez Skarżącego informacje i dokumenty są ogólnodostępne na stronie prowadzonego postępowania przetargowego oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy w S. Organ wskazał w piśmie linki prowadzące bezpośrednio do informacji i dokumentów, ułatwiając w ten sposób skarżącemu uzyskanie odpowiedzi na wnioskowane informacje. Mając na uwadze, że dokumentacja projektowa wraz z pozwoleniem i operatem wodnoprawnym dla inwestycji "Budowa i rozbudowa drogi w miejscowości P." była dostępna dla wszystkich zainteresowanych na stronie prowadzonego postępowania przetargowego, a organ zawiadamiał na stronie BIP Urzędu Gminy w S. o sprawie na każdym etapie postępowania (zarówno przy wszczęciu postępowania przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie i przy wydaniu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w ramach inwestycji, jak i przy wszczęciu postępowania przez Starostę Pajęczna i wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji), skarżący od początku miał dostęp do informacji, o które wnioskował w trybie dostępu do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że z treści przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wynika zasada, że organ nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej na wniosek, jeżeli wnioskodawca może ją uzyskać na stronie BIP lub z portalu danych. Ma to na celu odciążenie organu i usprawnienie jego działania. Oznacza to zatem, że informacje udostępnione ww. publikatorach nie podlegają udostępnieniu na wniosek. Innymi słowy, podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku, jeśli udostępnił ją już we wskazanych publikatorach. Z taką sytuacją - wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie - mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto udostępnienie informacji publicznej w BIP zwalnia także podmiot zobowiązany z obowiązku potwierdzania na piśmie jej istnienia, jak również na dysponencie tej informacji nie spoczywa obowiązek dokonywania wydruków z BIP i przesyłania ich wnioskodawcy. W związku z powyższym, zdaniem organu, nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ pozostawał bezczynnym. Pomimo posiadania możliwości łatwego i szybkiego uzyskania informacji na przywołanych powyżej stronach, organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego ułatwił mu działanie udostępniając linki do miejsc, gdzie opublikowane zostały żądane przez skarżącego informacje. Pismem z 19 maja 2025 r. skarżący poinformował, że 16 maja 2025 r. otrzymał od Gminy pismo z 13 maja 2025 r., jednak w ocenie skarżącego przedmiotowe pismo nie stanowi rzetelnego wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ: - nie udostępnia żądanych dokumentów w sposób bezpośredni, a jedynie odsyła do zewnętrznych linków, - nie zapewnia skarżącemu wglądu do operatu wodnoprawnego ani dokumentacji technicznej w formie fizycznej lub elektronicznej, - odpowiedź została udzielona po terminie ustawowym, a więc już po wniesieniu skargi. Według skarżącego brak pełnej i konkretnej odpowiedzi ze strony organu, pomimo upływu ustawowego terminu, uniemożliwia mu skuteczną ochronę prawa własności oraz weryfikację zgodności działań gminy z obowiązującymi przepisami. Zdaniem skarżącego w świetle art. 61 Konstytucji RP oraz art.13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dostęp do informacji musi być zapewniony w sposób umożliwiający rzeczywiste zapoznanie się z dokumentacją, nie zaś przez odesłanie do linków czy platform przetargowych. W związku z tym skarżący wniósł o dalsze procedowanie skargi, stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie Urzędu Gminy w S. do udostępnienia pełnej dokumentacji dotyczącej pn. "Budowa i rozbudowa drogi w miejscowości P.", w szczególności: operatu wodnoprawnego, projektu technicznego oraz decyzji ZRID wraz z załącznikami mapowymi, o które wnioskował w piśmie z 17 kwietnia 2025 r. W kolejnym piśmie z 1 lipca 2025 r. skarżący wyjaśnił, że odpowiedz z datą 8 maja 2025 r., na którą powołuje się Gmina w piśmie do Sądu, w rzeczywistości została wysłana dopiero 13 maja 2025 r., co potwierdza pieczątka nadawcza z placówki pocztowej. Ponadto odpowiedz została doręczona mu dopiero 16 czerwca 2025 r., a więc znacznie po terminie. W ocenie skarżącego wskazane przez Gminę linki do stron internetowych, na których rzekomo znajduje się dokumentacja, nie spełniają pełnej odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Skarżący oczekiwał udostępnienia konkretnych dokumentów, a nie jedynie odesłania do rozbudowanych serwisów internetowych. Z tego powodu skarżący uważa, że Gmina nadal pozostaje w stanie bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z kolei z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – w skrócie: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149a § 1a ustawy p.p.s.a.). Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem. Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Wójt Gminy S. jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy. Zgodzić się również należy ze skarżącym, że żądana w jego wniosku z 17 kwietnia 2025 r. informacja nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p. Informacja, której udostępnienia skarżący zażądał odwołuje się bowiem wprost do treści decyzji administracyjnych w przedmiocie wykonania rowu przydrożnego na nieruchomości skarżącego w związku z realizacją inwestycji dotyczącej przebudowy i rozbudowy drogi gminnej w miejscowości P. Analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala przyjąć, że organ pozostaje w bezczynności. Jak bowiem wynika z akt sprawy, organ do dnia wniesienia skargi, a nawet do dnia wyrokowania, nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Organ twierdzi co prawda, że w świetle art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jest zwolniony z obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej w związku z opublikowaniem jej w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w S. Ponadto żądane przez skarżącego informacje i dokumenty są ogólnodostępne na stronie prowadzonego postępowania przetargowego. Organ wyjaśnił również, że w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazał skarżącemu linki prowadzące bezpośrednio do informacji i dokumentów, ułatwiając w ten sposób uzyskanie odpowiedzi na wnioskowane informacje. Ze stanowiskiem organu nie można się jednak zgodzić. Owszem w orzecznictwie i doktrynie prezentowane jest stanowisko, że: "W trybie wnioskowym nie podlegają udostępnieniu takie informacje publiczne, które zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. Biuletyn Informacji Publicznej stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.i.p., urzędowy publikator teleinformatyczny służący powszechnemu udostępnianiu informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej. Ogłaszanie informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej zostało wymienione przez ustawodawcę w art. 7 u.d.i.p. jako jeden ze sposobów udostępniania informacji publicznej, o charakterze odrębnym od trybu wnioskowego, o którym mowa w art. 10 u.d.i.p." (M. Wilbrandt-Gotowicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. A. Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, LEX/el. 2025, art. 10.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, jednakże załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w takim zakresie odbywa się poprzez wskazanie stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, na których znajdują się informacje objęte wnioskiem. Wskazanie podmiotowi żądającemu udostępnienia informacji publicznej Biuletynu Informacji Publicznej nie zawsze jednak wyłącza obowiązek udostępnienia informacji na wniosek. Odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej zwalnia podmiot zobowiązany z udostępnienia informacji na wniosek, tylko wówczas gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności (por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2244/12, publ. LEX nr 1341464). W wyroku z 21 listopada 2024 r., III OSK 833/23 (dostępnym w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Adresat wniosku dostępowego zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, wyłącznie wówczas, gdy została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany zawiadamia wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ który zawiadamia wnioskującego o informację o braku zastosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej powinien jednocześnie podać precyzyjnie adres internetowy pod którym informacja się znajduje, a także ścieżkę dostępu do określonej, wnioskowanej informacji zawartej w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto dostęp do opublikowanych informacji powinien być realny, a więc musi istnieć możliwość odnalezienia tych informacji pod wskazanym przez organ adresem internetowym w dacie udzielenia przez organ informacji. Tylko udzielenie takiej informacji może być uznane za prawidłową realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie pozwala na przyjęcie, że organ pozostaje w zwłoce w jego wykonaniu.". W orzecznictwie podkreśla się również, że nie jest wystarczające samo powiadomienie wnioskodawcy, że żądane informacje zostały udostępnienie w BIP lub portalu danych (dawniej w centralnym repozytorium). Organ zobowiązany jest wskazać, gdzie dokładnie zamieszczono określone dane tak, aby strona mogła bez problemu je odnaleźć. W tym celu powinien ujawnić nie tylko adres strony BIP, ale także oznaczyć dokładnie zakładki, czy też podać dokładny adres internetowy podstron, na których umieszczono poszczególne informacje, a także ścieżkę dostępu do informacji. Zatem tylko umiejscowienie konkretnych danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, zwalnia pytany podmiot z obowiązku ich udostępniania na wniosek. W niniejszej sprawie organ nie tylko udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 17 kwietnia 2025 r. z uchybieniem ustawowego terminu (pisma organu z 8 i 13 maja 2025 r.), o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to na dodatek odesłał skarżącego do strony internetowej BIP Urzędu Gminy w S. nie podając jednak precyzyjnie miejsc, w którym informacja się znajduje. Przesłane bowiem skarżącemu linki: (https://S..biuletyn.net/?bip=2&cid=22id=4604), (https:// S..biuletyn.net/?bip=2&cid=22id=4645), (https://S..biuletyn.net/?bip= 2&cid=22id=4780), (https://S..biuletyn.net/?bip=2&cid=22id=4847), wbrew temu co twierdzi organ, nie prowadzą bezpośrednio do informacji i dokumentów, których żądał skarżący, lecz do wszystkich ogłoszeń i obwieszczeń organu znajdujących się stronach BIP Urzędu Gminy w S. Uczynienie zadość ustawowemu obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej nie stanowiło również odesłanie skarżącego do strony internetowej prowadzonego postępowania przetargowego, mieszczącej się pod adresem: https://platformazakupowa.pl/transakcja/936750. Jest to bowiem portal internetowy prowadzony przez podmiot prywatny. Nie jest to więc portal danych w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1524), czyli prowadzony przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, powszechnie dostępny system teleinformatyczny, służący do udostępniania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania oraz danych prywatnych w celu wykorzystywania. W orzecznictwie ugruntowane jest natomiast stanowisko, że zamieszczenie żądanych przez wnioskodawcę informacji na zwykłej stronie internetowej podmiotu zobowiązanego nie zwalnia go z obowiązku udostępnienia informacji publicznej na wniosek. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie jest dopuszczalne odsyłanie wnioskodawcy do danych zamieszczonych na stronie internetowej podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, która nie jest stroną Biuletynu Informacji Publicznej lub portalu danych. Tylko bowiem informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje, w tym w szczególności wymienione w art. 6 u.d.i.p., są udostępniane na wniosek bez względu na to czy funkcjonują w obiegu publicznym, czy to na stronach internetowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, czy to na stronach internetowych prowadzonych przez podmioty prywatne (por. wyroki NSA: z 23 marca 2017 r., I OSK 1375/15; z 21 czerwca 2012 r., I OSK 736/12 – dostępne w CBOSA). Innymi słowy przy udostępnianiu informacji publicznej na wniosek nie jest wystarczające opublikowanie informacji na jakiejkolwiek stronie internetowej lub w jakimkolwiek innym niż Biuletyn Informacji Publicznej lub portal danych systemie informacji. Reasumując, w niniejszej sprawie organ administracji popadł w bezczynność, bowiem odesłał skarżącego do zamieszczonych w BIP informacji ogólnych, bez wskazania konkretnej ścieżki dostępu do uzyskania żądanej informacji publicznej. Również odesłanie skarżącego do innego niż BIP i portal danych internetowego zbioru danych, mieszczących się na portalu prowadzonym przez prywatny podmiot, nie odpowiadało ustawowym wymogom załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 17 kwietnia 2025 roku w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem (o czym orzeczono w pkt 1 wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ, chociaż działał z uchybieniem ustawowego terminu, nie zignorował wniosku skarżącego, lecz przyjął pewien automatyzm działania, co doprowadziło do w konsekwencji bezczynności. Natomiast sposób, w jaki organ odpowiedział na wniosek był wynikiem błędnego założenia, że odesłanie skarżącego do ogólnej strony internetowej BIP Gminy w S. oraz do strony internetowej prowadzonego postępowania przetargowego na prywatnym portalu jest wystarczającą realizacją ustawowych obowiązków. Organ tkwił zatem w błędnym przekonaniu, że podjął wystarczające działanie w celu rozpatrzenia wniosku. Zgodzić się więc trzeba, że działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że mamy tutaj do czynienia z bezczynnością o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2 wyroku. Wobec faktu, że Sąd nie dopatrzył się w bezczynności organu rażącego naruszenia prawa, za niezasadny uznano wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. i wobec tego w tym zakresie w pkt 3 wyroku oddalono skargę na podstawie 151 p.p.s.a. Natomiast w punkcie 4 wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.