II SAB/Łd 91/13

Dnia 4 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 roku sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Starosty Powiatu [...[ na rzecz skarżącego A. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Pismem z dnia 15 maja 2013 r. (złożonym w siedzibie organu w dniu 17 maja 2013 r.) A. P. zwrócił się do Starosty Powiatowego w P. o udostępnienie informacji w jaki sposób została załatwiona sprawa nieprawidłowości w wydziale komunikacji, w związku z otrzymaną informacją z dnia 10 lipca 2012 r. Jako podstawę prawną wniosku powołał przepisy art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski oraz art. 5 pkt 3, art. 6 pkt 1 ppkt 2 lit. d i ppkt 4 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wskazując, iż prosi o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania: 1. czy zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające?; 2. jakie są wyniki postępowania wyjaśniającego?; 3. czy materiały z postępowania zostały przekazane odpowiednim organom?; 4. na jakim etapie znajduje się stan sprawy?; 5. czy i jakie zostały wyciągnięte konsekwencje w stosunku do osób odpowiedzialnych za powstanie nieprawidłowości? W uzasadnieniu wniosku A. P. podniósł, że w dniu 10 lipca 2012 r. zgłosił nieprawidłowości w wydziale komunikacji tutejszego Starostwa dotyczące sposobu rejestracji pojazdu zakupionego przez Powiatowy Zarząd Dróg w P. Wobec powyższego wniósł o udzielenie odpowiedzi w ustawowym terminie. Odpowiadając na wniosek Starosta Powiatowy w P. pismem z dnia 10 czerwca 2013 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 12 czerwca 2013 r. poinformował, że przedstawiona przez A. P. sprawa była przedmiotem postępowania wyjaśniającego w roku 2010. Temat ten był również poruszany na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej i Komisji Infrastruktury i Budownictwa Rady Powiatu [...]. W wyniku ustaleń w przedmiotowej sprawie, Kierownik urzędu zastosował wobec Naczelnika Wydziału Komunikacji środki dyscyplinarne wynikające z przepisów Kodeksu Pracy. W dniu 11 czerwca 2013 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w P., wskazując, że w dniu 17 maja 2013 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W terminie do dnia 31 maja 2013 r. organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Mimo upływu terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący nie został również powiadomiony o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie udostępnienia informacji zgodnie z regulacją art. 13 ust. 2 ustawy. A. P. wniósł o wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia wniosku, wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia wniosku w terminie, ustalenie osób odpowiedzialnych i pociągnięcie ich do odpowiedzialności w trybie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podjęcie środków zapobiegających nieterminowemu udzielaniu informacji publicznych w przyszłości. Odpowiadając na skargę Starosta [...] wyjaśnił, że korzystając z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uwzględnił skargę w całości. Informacja publiczna, o którą występował skarżący została udostępniona po upływie terminu ustawowego wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198), ponieważ została wysłana do A. P. w dniu 10 czerwca 2013 r. (doręczona 12.06.2013 r.). Termin realizacji wniosku skarżącego upłynął natomiast 31 maja 2013 r. Przy realizacji wniosku skarżącego doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. A. P. poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz zwrot wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Podniósł, że nie otrzymał odpowiedzi na 3 pytanie z wniosku. Sprecyzował więc skargę w ten sposób, że wnosi o zobowiązanie Starosty Powiatu [...] do udzielenia odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 3 wniosku z dnia 15 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Po myśli art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów - stosownie do przedmiotu skargi na bezczynność, określonego w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może natomiast określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, a więc nie może nakazywać organowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści. Oznacza to po pierwsze, iż przedmiotem kontroli sądowej w sprawie niniejszej, nie mogła być treść (prawdziwość) udzielonej skarżącemu informacji. Po wtóre zaś Starosta Powiatu [...] po wniesieniu skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił ją w całości i udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji. Okoliczność, czy udzielona skarżącemu odpowiedź jest dla niego satysfakcjonująca, zwłaszcza wobec nieprecyzyjnego sformułowania przezeń treści pkt 3 wniosku, pozostaje poza zakresem kontroli tutejszego Sądu. Z treści odpowiedzi na wniosek wynika, że poruszona przez skarżącego sprawa była rozpatrywana na posiedzeniu Komisji Rewizyjnej i Komisji Infrastruktury i Budownictwa Rady Powiatu [...]. Starosta [...] wskazał zatem organ, któremu sprawa została przekazana. W ocenie Sądu wniosek skarżącego sformułowany został na tyle nieprecyzyjnie, że nie można z niego wywieść, iż skarżącemu chodziło o organy ścigania, takie jak policja, czy prokuratura. W tej sytuacji "odpowiednim" organem mógł być każdy organ, w tym Komisja Rewizyjna i Komisja Infrastruktury i Budownictwa Rady Powiatu [...]. Skoro, Starosta [...] nie pozostaje w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd nie mógł uwzględnić skargi, stosownie do uprawnień jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod. red. T.Wosia, str. 467). Oznacza to również, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., w sprawie o sygn. akt l OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., stosowanego per analogiam, zasądzono na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania, w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu. LS